Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Θρησκεια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Θρησκεια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Σάββατο 20 Οκτωβρίου 2012
Η τέχνη και πάλι στο στόχαστρο των φανατικών
Βορά στα χέρια του εξοργισμένου πλήθους παραλίγο να γίνει ξανά η τέχνη στην Ελλάδα. Ανθος του κακού, που επιζητούσαν να... κόψουν οι φανατικοί αρχικά με προσφυγές στη Δικαιοσύνη και όταν εκεί δεν βρήκαν ευήκοα ώτα, με «λαοσύναξη» έξω απ' το θέατρο Χυτήριο στο Γκάζι, αυτή τη φορά ήταν το Corpus Christi του Τέρενς ΜακΝάλι.
Οι περίπου τριάντα αγανακτισμένοι θρησκευόμενοι, με τις εικόνες αγίων στην αγκαλιά, ανάμεσά τους και μερικοί ιερωμένοι, με τη συνδρομή και ομάδας ακροδεξιών με ελληνικές σημαίες στα χέρια, εμφανίστηκαν το βράδυ της Πέμπτης στο Χυτήριο με σκοπό να παρεμποδίσουν και την ελπίδα να σταματήσουν την παράσταση που θα ανέβαζε οΛαέρτης Βασιλείου με την ομάδα ARTISAN. Ωστόσο η χθεσινή πρώτη παράσταση του έργου είχε ακυρωθεί πολύ νωρίτερα για τεχνικούς λόγους και η πρεμιέρα της έχει ήδη μετατεθεί για την ερχόμενη Πέμπτη 11 Οκτωβρίου.
Παρότι το πρόγραμμα έγραφε ώρα έναρξης πολύ αργότερα, οι διαμαρτυρόμενοι είχαν μαζευτεί έξω από το θέατρο ήδη από τις 4.30, αμέσως μετά την έκδοση της απόφασης του δικαστηρίου που απέρριψε το αίτημά τους να κατεβεί η παράσταση ως βλάσφημη. Τα ασφαλιστικά μέτρα είχαν καταθέσει 15 από αυτούς, ιερωμένοι και λαϊκοί, στις 12.00 το μεσημέρι, αλλά παρά την άμεση εξέταση της υπόθεσης - η συνεδρίαση έγινε στη 1.00 - το δικαστήριο έκρινε ότι δεν είχαν κανένα έννομο συμφέρον στην υπόθεση και απέφυγε να φέρει στο... εδώλιο ένα καλλιτεχνικό έργο.
Ετσι η... ιερή οργή των αγανακτισμένων, που δεν είχαν συγκρατηθεί σύμφωνα με πληροφορίες ούτε μέσα στην αίθουσα το δικαστηρίου, μεταφέρθηκε έξω από το θέατρο. Τα μέλη των χριστιανικών οργανώσεων και οι υπόλοιποι φανατικοί που συγκεντρώθηκαν κατηγορούσαν το έργο ότι προσβάλλει το πρόσωπο του Χριστού, γι' αυτό εξεγείρεται το θρησκευτικό τους αίσθημα. Μπροστά σε δύο διμοιρίες των ΜΑΤ που είχαν αποκλείσει την είσοδο του θεάτρου, οι διαμαρτυρόμενοι ζητούσαν από τους αστυνομικούς να κατεβάσει τις αφίσες της παράστασης - «σκίστε τις», φώναζαν κάποιοι - ψέλνοντας το βυζαντινό τροπάριο «Tη Υπερμάχω Στρατηγώ» εναλλάξ με τον εθνικό ύμνο.
Ενας από αυτούς, ο Διονύσης Μακρής, εκδότης εκκλησιαστικής εφημερίδας, έλεγε πως «είμαστε αντίθετοι με αυτή την παράσταση, γιατί προσβάλλει τον Ιησού Χριστό. Δεν μπορούν να προφασίζονται την τέχνη και μέσα από αυτή να γελοιοποιούν και να προσβάλλουν κατά αυτόν τον τρόπο την θρησκεία μας. Εάν γινότανε αυτό με τον Μωάμεθ οι αντιδράσεις θα ήταν πολύ εντονότερες. Εμείς διαμαρτυρόμαστε και ζητάμε να μην ανέβει ποτέ αυτό το έργο».
Από την πλευρά του ο σκηνοθέτης αντιτείνει ότι «την επιλογή του έργου την έκανα με βάση την εποχή και τις συνθήκες που επικρατούν. Στόχος μου είναι ν' αναδείξω την διαχρονική ανάγκη του συνόλου για έναν ηγέτη», και καλεί όσους του επιτίθενται, να δουν πρώτα το έργο του και να διαπιστώσουν οι ίδιοι εάν υπάρχει σ' αυτό κάποια θρησκευτική προσβολή.
Οπως λέει ο Λαέρτης Βασιλείου η υπόθεση του έχει να κάνει με την παρακολούθηση της ζωής ενός παιδιού, του Τζόσουα, από την γέννηση του, τα μαθητικά του χρόνια μέχρι την ενηλικίωσή του, όπου μπαίνει μέσα σε μία ομάδα ανθρώπων, οι οποίοι τον επιλέγουν ως ηγέτη. Μέσα στο έργο, προσθέτει «υπάρχει και ένα εδάφιο από το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, το οποίο διαβάζεται ατόφιο. Η ομάδα αυτών των ανθρώπων δεν είναι ομοφυλόφιλοι. Ούτε στο πρωτότυπο κείμενο αναφέρεται κάτι τέτοιο. Εάν αυτό το έργο προσβάλλει κάποιους με την ίδια λογική θα πρέπει να καταργηθούν και έργα, όπως του Σέξπιρ ή του Σοφοκλή, τα οποία δοξάζουν την μοναρχία», τονίζει ο σκηνοθέτης.
Ο πόλεμος για το Corpus Christi έχει παρελθόν. Ο Λαέρτης Βασιλείου πρωτοανέβασε το έργο, πάντα στο Χυτήριο, το περασμένο καλοκαίρι. Μαζί με τις παραστάσεις που ξεκίνησαν τον Ιούνιο άρχισαν και οι αντιδράσεις, οι απειλές και οι καταγγελίες. Ηθοποιοί της παράστασης είχαν περάσει ακόμη και Αυτόφωρο, ωστόσο η δίκη είχε αναβληθεί και εκκρεμεί. Στην πορεία πέντε από τους ηθοποιούς αποχώρησαν από το σχήμα για προσωπικούς λόγους και αντικαταστάθηκαν.
Αλλά ο Λαέρτης Βασιλείου και η ομάδα του δεν το βάζουν εύκολα κάτω. Υπάρχουν άλλωστε και οι θεατές, όπως λέει ο σκηνοθέτης: «Τον Ιούνιο που παιζόταν το έργο με πλησίασαν δύο ηλικιωμένοι μετά την παράσταση και μου είπαν ότι εάν έρθεις σ' αυτή την παράσταση και είσαι πενήντα τοις εκατό πιστός φεύγεις εκατό τοις εκατό».
Το νέο ραντεβού του Corpus Christi με τους θεατές είναι την επόμενη Πέμπτη. «Πρόκειται για ένα καλλιτεχνικό έργο και όχι για ιστορικό βιβλίο. Προβάλλεται σ' έναν ιδιωτικό χώρο, όπου έρχεται να το δει μόνο όποιος θέλει με την καταβολή εισιτηρίου και όχι σε έναν δημόσιο χώρο», θυμίζει ο κ. Βασιλείου.
Κούσουλα Πέρσα
Τα ΜΑΤ σώζουν την Τέχνη από παραθρησκευτικές οργανώσεις και χρυσαυγίτες (video)
Ένταση σημειώθηκε την Πέμπτη έξω από το θέατρο «Χυτήριο», στην Ιερά Οδό, όπου περίπου 300 μέλη θρησκευτικών οργανώσεων συγκεντρώθηκαν το απόγευμα για να διαμαρτυρηθούν για την παράσταση «Corpus Christi».
Στη συγκέντρωση πήραν μέρος και μέλη της Χρυσής Αυγής, καθώς και οι βουλευτές του κόμματος, Ηλίας Παναγιώταρος, Γιώργος Γερμενής και Χρήστος Παππάς.
Μέχρι αργά το βράδυ, η Ιερά Οδός ήταν κλειστή και στα δύο ρεύματα, όπως και κάθετοι δρόμοι που οδηγούν σε αυτήν.
Στο σημείο επενέβησαν δυνάμεις των ΜΑΤ, οι οποίες ώθησαν το πλήθος προς την οδό Κωνσταντινουπόλεως κάνοντας ρίψη χημικών.
Η Αστυνομία προχώρησε σε τέσσερις προσαγωγές.
Έως τις 11 το βράδυ, έξω από το θέατρο «Χυτήριο», και σε κάποια απόσταση, παρέμεναν περίπου 50 άτομα.
Η Ιερά Οδός δόθηκε στην κυκλοφορία περίπου στις 11:30, έπειτα από πέντε ώρες.
Αντιδρώντας στα γεγονότα, πήγαν για να δουν την παράσταση η βουλευτής Μαρία Ρεπούση, ο Νίκος Μπίστης, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Πέτρος Τατσόπουλος, η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Βασιλική Κατριβάνου, άλλοι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ και νεολαίοι της ΔΗΜΑΡ.
Σε δηλώσεις του ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Πέτρος Τατσόπουλος κατήγγειλε ότι μέλη της Χρυσής Αυγής έσπασαν την κλειδαριά του θεάτρου, ώστε να μπουν μέσα και να σταματήσουν την παράσταση, και ζήτησε την παρέμβαση εισαγγελέα.
Οεκπρόσωπος Τύπου της Χρυσής Αυγής και υπόδικος βουλευτής Η. Κασιδιάρης απάντησε ότι «από εδώ και πέρα οι διάφοροι μαϊντανοί του ανθελληνισμού τύπου Ρεπούση και οι Συριζέοι βουλευτές τρώνε πόρτα».
Πληροφορίες ανέφεραν επίσης ότι μέλη της Χρυσής Αυγής επενέβησαν την ώρα που οι αστυνομικές δυνάμεις οδηγούσαν στην κλούβα έναν από τους συγκεντρωμένους προκειμένου να μην προσαχθεί.
Πληροφορίες δημοσιεύτηκαν μέσω Τwitter συγκλίνουν στο γεγονός ότι ξυλοκοπήθηκε ένας δημοσιογράφος που προσπάθησε να βιντεοσκοπήσει το πλήθος που έσκιζε τις αφίσες της παράστασης.
Ο σκηνοθέτης της παράστασης Λαέρτης Βασιλείου, μιλώντας το βράδυ στον Βήμα 99,5 δήλωσε σοκαρισμένος για τα γεγονότα και έκανε λόγο για απειλές εναντίον της ζωής του και για απειλητικά συνθήματα έξω από το θέατρο. «Θέλω να φύγω από αυτήν την χώρα. Δεν νιώθω πια ασφαλής» είπε χαρακτηριστικά.
«Σήμερα αποφάσισαν να φιμώσουν την ελευθερία της συνείδησης και του λόγου, στη χώρα που γέννησε το θέατρο» είπε ο Λ.Βασιλείου. «Υπάρχουν θεατές που θέλουν να δουν την παράσταση και απορώ γιατί δεν τους αφήνουν. Αν θέλουν ας μην την δουν» πρόσθεσε.
Σε ό,τι αφορά στα έκτροπα και τους προπηλακισμούς και ποιοι συμμετείχαν σε αυτά, ο σκηνοθέτης της παράστασης είπε ότι «υπάρχουν όλα καταγεγραμμένα».
Την περασμένη Πέμπτη 4 Οκτωβρίου σημειώθηκαν επεισόδια έξω από το θέατρο και οι συντελεστές της παράστασης αποκλείστηκαν από μέλη θρησκευτικών και ακροδεξιών οργανώσεων.
Μετά τα επεισόδια της περασμένης εβδομάδας, η έναρξη των παραστάσεων μεταφέρθηκε για την Πέμπτη 11 Οκτωβρίου.
Ανακοίνωση Τύπου για το περιστατικό της Πέμπτης εξέδωσε και ο ΣΥΡΙΖΑ
Σύμφωνα με χτεσινή δικαστική απόφαση, αλλά και σύμφωνα με την κοινή λογική, το θεατρικό έργο Corpus Christi δεν εμπίπτει στις διατάξεις του Ποινικού Κώδικα περί κακόβουλης βλασφημίας. Θα περίμενε, λοιπόν, κανείς ότι το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη θα λάμβανε όλα τα αναγκαία μέτρα για την εκτέλεση της δικαστικής απόφασης, δεδομένου ότι μόλις πρόσφατα, άλλη μία παράσταση του ίδιου έργου είχε διακοπεί, έπειτα από κινητοποίηση παραθρησκευτικών οργανώσεων, και με το επιχείρημα ότι «αν έγινε χαμός με τα σκίτσα του Μωάμεθ, δεν θα μείνουμε εδώ με σταυρωμένα χέρια».
Αντ’ αυτού, και καθώς ο κ. Δένδιας αποφάσισε χτες ότι το δεξιό είναι το φιλικότερο από τα άκρα που κατά τα άλλα αντιμάχεται, η Δικαιοσύνη κατέστη ανενεργή. Δεκάδες αστυνομικοί παρακολουθούσαν επί ώρες τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής, που βρέθηκαν χτες στο Θέατρο Χυτήριο σε ρόλο μπράβου, να βρίζουν χυδαία, να προπηλακίζουν, να επιτίθενται βίαια και να απειλούν, και ω του θαύματος, να καταφέρνουν εν τέλει τη ματαίωση της παράστασης και την «απελευθέρωση» συλληφθέντα στα έκτροπα.
Στην Ελλάδα του 2012, και όχι σε κάποιο θεοκρατικό καθεστώς, μερικές δεκάδες μέλη παραθρησκευτικών οργανώσεων και μια ομάδα βουλευτών και μελών της Χρυσής Αυγής είναι δυνατό να επιβάλουν τη δική τους νομιμότητα, με το κράτος σε ρόλο εγγυητή της απρόσκοπτης δράσης του παρακράτους και του δικαιώματος στη λογοκρισία και τον φονταμενταλισμό. Με αυτή την έννοια, αυτό που διακυβεύεται σήμερα δεν είναι η προστασία του θρησκευτικού συναισθήματος, που σε ό,τι αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ είναι απολύτως σεβαστό. Αυτό που διακυβεύεται είναι αν η κυβέρνηση και η Ελληνική Αστυνομία θα συνεχίσουν να επιτηρούν την κατάλυση της δημοκρατίας, με ή χωρίς προσχήματα, και αν το θρησκευτικό συναίσθημα θα επιβάλλεται διά νόμου – του νόμου των νεοναζί, που δεν φημίζονται για τη χριστιανική ηθική τους.
Απάντηση Δένδια
Σε ανακοίνωση του το γραφείο Τύπου του υπουργείου Δημόσιας Τάξης και Προστασίας απαντώντας στην ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρει ότι: «Προφανώς ο ΣΥΡΙΖΑ παριστάνει ότι ζει σε άλλη χώρα, παρότι διαψεύδεται από την ίδια την πραγματικότητα. Το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη προασπίσθηκε και θα συνεχίσει να προασπίζεται τη νομιμότητα και το δημοκρατικό μας πολίτευμα από τους ποικιλώνυμους εχθρούς του. Με την ευκαιρία διαμηνύουμε για μία ακόμη φορά σε κάθε άκρο ότι η Ελλάδα δεν είναι “ξέφραγο αμπέλι”. Άλλωστε, αποτελεί κακόγουστο ανέκδοτο να επικαλείται τη νομιμότητα ένα κόμμα το οποίο συστηματικά επικροτεί την κατάλυσή της».
Ανακοίνωση εκδόθηκε και από το ΚΚΕ
«Ο ναζιστικός θίασος μαζί με παραεκκλησιαστικούς κομπάρσους επιδιώκει να επιβάλει καθεστώς λογοκρισίας στις καλλιτεχνικές παραγωγές, αποκαλύπτοντας τον συστημικό και βρώμικο ρόλο της Χρυσής Αυγής. Ο λαός πρέπει να απομονώσει τη Χρυσή Αυγή και να καταδικάσει το ναζιστικό τραμπουκισμό γιατί όπου κι αν εκδηλώνεται, στις γειτονιές, στους χώρους δουλειάς, στα θέατρα, στόχο έχει τα λαϊκά δικαιώματα, το εργατικό και λαϊκό κίνημα».
Καταδίκη των επεισοδίων στο ΧΥΤΗΡΙΟ από το Μορφωτικό Ιδρυμα της ΕΣΗΕΑ
Το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΑ με ανακοίνωση που εξέδωσε καταδίκασε τα χθεσινά γεγονότα έξω από το θέατρο «Χυτήριο» τα οποία σύμφωνα με τα όσα υποστηρίζει «συνιστούν επίθεση κατά της ελεύθερης έκφρασης και φασιστική απόπειρα λογοκρισίας».
Αναλυτικά, στην ανακοίνωση αναφέρεται πως το Μ.Ι. της ΕΣΗΕΑ «Καταδικάζει, επίσης, την εμπλοκή βουλευτών της Χρυσής Αυγής που, εκτός των άλλων, οδήγησαν σε ακύρωση μιας νόμιμης παράστασης, παρά την αντίθετη δικαστική απόφαση που είχε εκδοθεί το πρωί και απέρριπτε τα ασφαλιστικά μέτρα κατά της πραγματοποίησής της. Καταδικάζει, τέλος, και καταγγέλλει την επίθεση σε συνάδελφο της εφημερίδας LIFO , ο οποίος σύμφωνα με καταγγελίες του, ενώ έκανε ρεπορτάζ, κακοποιήθηκε, υβρίστηκε και λοιδορήθηκε μπροστά στις αστυνομικές αρχές. Το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΑ συμπαρατάσσεται με τους καλλιτέχνες Corpus Christi και δηλώνει κατηγορηματικά πως ακράδαντη πεποίθησή του είναι ότι η τέχνη σύμφωνα με το αναφαίρετο συνταγματικό δικαίωμα δεν είναι δυνατό να υπόκειται να περιορισμούς. Η λογοκρισία δεν θα περάσει. Κάθε ανάλογη απόπειρα θα μας βρίσκει ενάντιους λόγω κι έργω».
http://www.tovima.gr/society/article/?aid=479056
Οι εισαγγελείς του... Θεού και ο Παστίτσιος
Η Ελλάδα συνεχίζει την πλούσια παράδοσή της σε έλλειψη ανεκτικότητας και σε θρησκευτικό φανατισμό
Κακόβουλη βλασφημία, καθύβριση θρησκευμάτων και εξύβριση νεκρού είναι τα τρία αδικήματα που βαρύνουν την υπόθεση του 27χρονου από τα Ψαχνά Ευβοίας. Εχει όμως ο Θεός «ανάγκη από εισαγγελέα»; Η Ελληνική Ενωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου τονίζει στην ανακοίνωσή της για το θέμα την πάγια - τα τελευταία επτά χρόνια - πρότασή της: την κατάργηση του αδικήματος της βλασφημίας και της καθύβρισης θρησκευμάτων από τον Ποινικό Κώδικα. «Και να θέλαμε να ξεχάσουμε την ύπαρξη τέτοιου αδικήματος το οποίο προφυλάσσει τον Θεό από προσβολές - λες και ο Θεός έχει ανάγκη από εισαγγελέα - δεν μπορούμε» σημειώνεται χαρακτηριστικά, για να υπογραμμιστεί ότι «η άρση του απορρήτου και η σύλληψη του δημιουργού μιας ιστοσελίδας αποτελούν ακόμη ένα κεφάλαιο στη λογοκριτική παράδοση της Ελληνικής Πολιτείας. Ενα κεφάλαιο ντροπής με το οποίο η Ελλάδα αυτοβούλως τοποθετεί τον εαυτό της στο ίδιο κάδρο με θεοκρατικά καθεστώτα».
«Η πρόσφατη σύλληψη δημιουργού ιστοσελίδας και η ποινική δίωξή του για τα αδικήματα της βλασφημίας και της καθύβρισης θρησκευμάτων δείχνουν ότι δεν είναι μόνο οι χώρες του Ισλάμ που δεν ανέχονται κριτική στα θρησκευτικά πιστεύω» επισημαίνει ο κ. Βαγγέλης Μάλλιος, δικηγόρος, μέλος του ΔΣ της Ενωσης. «Οπως και πολλά άλλα ζητήματα που αφορούν τη σχέση κράτους και Εκκλησίας, έτσι και τα αδικήματα αυτά συνιστούν έναν νομικό αναχρονισμό της χώρας μας και πρέπει να καταργηθούν. Και τούτο διότι από τη στιγμή που δεν αφορούν την προστασία της προσωπικότητας συγκεκριμένων κάθε φορά προσώπων αλλά προστατεύουν εν γένει το θρησκευτικό συναίσθημα, εξ ορισμού περιορίζουν ανεπίτρεπτα την ελευθερία της έκφρασης. Διότι ποιο είναι το κριτήριο του βλάσφημου; Η αντίδραση ορισμένων ορθοδόξων; Και αν ναι, πόσων; 'Η μήπως αρκεί μόνο η κατάθεση στη Βουλή ερώτησης βουλευτή της Χρυσής Αυγής; Δεδομένης της απεριόριστης ποικιλίας των θρησκευτικών πεποιθήσεων, ο μόνος τρόπος για να μην προσβληθεί το θρησκευτικό μας συναίσθημα θα ήταν η απόλυτη απαγόρευση του λόγου και της κριτικής, κάτι προφανώς αδιανόητο.
Τα κρίσιμα ερωτήματα παραμένουν κάθε φορά μετέωρα. Είναι ορθή η υπεράσπιση της ελευθερίας της έκφρασης, ακόμη και όταν είναι εξόφθαλμη η κατάχρησή της; Ή μήπως είναι μείζονα αυτή η υπεράσπιση ακριβώς διότι αποτελεί ενίσχυση των δυτικών αξιών; Και τελικά απαλλάσσει η ελευθερία του λόγου από την ευθύνη των όποιων πράξεων;
«Η σάτιρα είναι ένας τρόπος καλλιτεχνικής έκφρασης και κοινωνικού σχολιασμού, ο οποίος μέσω της υπερβολής και της παραμόρφωσης της πραγματικότητας (...) στοχεύει εκ της φύσεώς του να σοκάρει και να ταράξει. Για τον λόγο αυτόν πρέπει να εξετασθεί με ιδιαίτερη προσοχή κάθε περιορισμός του δικαιώματος ενός καλλιτέχνη να εκφράζεται (μέσω της σάτιρας)» τονίζεται στο σκεπτικό της απόφασης.
Ελλάς-Ιράν συμμαχία
Τα στοιχεία βασίζονται σε εκθέσεις-αναφορές μεταξύ άλλων του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και φέρουν τη σφραγίδα της ARDA (Association of Religion Data Archives).
«Τίποτα δεν είναι ιερό, όλα μπορούν να λεχθούν». Στον απόηχο της δίωξης του 27χρονου εμπνευστή της ιστοσελίδας περί «Γέροντα Παστίτσιου», ρητά όπως αυτό του Ραούλ Βανεγκέμ μπορούν να αποτελέσουν αιτία πολέμου. Ειδικά στην Ελλάδα, χώρα με πλούσια νομολογία και διαχρονικά ευαίσθητα ανακλαστικά απέναντι στη βλασφημία - αδίκημα που στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες παραμένει εν πολλοίς ανενεργό. Από τις διώξεις του Τζίμη Πανούση και του Μίμη Ανδρουλάκη ως την αποκαθήλωση του πίνακα του βέλγου καλλιτέχνη Τιερί ντε Κορντιέ (που απεικόνιζε έναν σταυρό και στην άκρη του κάδρου ένα ανδρικό μόριο) από την έκθεση «Outlook» και την απόσυρση του βραβευμένου - από την Πολιτεία - μυθιστορήματος της Ερσης Σωτηροπούλου από τις σχολικές βιβλιοθήκες, η ελευθερία της έκφρασης μετατρέπεται σε θέμα πολεμικής, με ισχυρά στρατόπεδα και σημαίες «προόδου» και «οπισθοδρόμησης», καμία από τις οποίες δεν δείχνει να ξεφτίζει μέσα στον χρόνο. Ειδοποιός διαφορά; Τον ρόλο των διωκτών, εκείνων που εγείρουν αντιδράσεις, προκαλώντας την εισαγγελική παρέμβαση, έχουν πάψει να διεκδικούν πια ομάδες του θρησκευτικού περιθωρίου και παραεκκλησιαστικές οργανώσεις: τον ενδύονται κόμματα στα άκρα του πολιτικού φάσματος, όπως η Χρυσή Αυγή, ύστερα από την πολιτική υπόδειξη της οποίας - μέσω σχετικής ερώτησης στη Βουλή - ανακινήθηκε το ζήτημα του «Γέροντα Παστίτσιου» στο Facebook.
Κακόβουλη βλασφημία, καθύβριση θρησκευμάτων και εξύβριση νεκρού είναι τα τρία αδικήματα που βαρύνουν την υπόθεση του 27χρονου από τα Ψαχνά Ευβοίας. Εχει όμως ο Θεός «ανάγκη από εισαγγελέα»; Η Ελληνική Ενωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου τονίζει στην ανακοίνωσή της για το θέμα την πάγια - τα τελευταία επτά χρόνια - πρότασή της: την κατάργηση του αδικήματος της βλασφημίας και της καθύβρισης θρησκευμάτων από τον Ποινικό Κώδικα. «Και να θέλαμε να ξεχάσουμε την ύπαρξη τέτοιου αδικήματος το οποίο προφυλάσσει τον Θεό από προσβολές - λες και ο Θεός έχει ανάγκη από εισαγγελέα - δεν μπορούμε» σημειώνεται χαρακτηριστικά, για να υπογραμμιστεί ότι «η άρση του απορρήτου και η σύλληψη του δημιουργού μιας ιστοσελίδας αποτελούν ακόμη ένα κεφάλαιο στη λογοκριτική παράδοση της Ελληνικής Πολιτείας. Ενα κεφάλαιο ντροπής με το οποίο η Ελλάδα αυτοβούλως τοποθετεί τον εαυτό της στο ίδιο κάδρο με θεοκρατικά καθεστώτα».
«Η πρόσφατη σύλληψη δημιουργού ιστοσελίδας και η ποινική δίωξή του για τα αδικήματα της βλασφημίας και της καθύβρισης θρησκευμάτων δείχνουν ότι δεν είναι μόνο οι χώρες του Ισλάμ που δεν ανέχονται κριτική στα θρησκευτικά πιστεύω» επισημαίνει ο κ. Βαγγέλης Μάλλιος, δικηγόρος, μέλος του ΔΣ της Ενωσης. «Οπως και πολλά άλλα ζητήματα που αφορούν τη σχέση κράτους και Εκκλησίας, έτσι και τα αδικήματα αυτά συνιστούν έναν νομικό αναχρονισμό της χώρας μας και πρέπει να καταργηθούν. Και τούτο διότι από τη στιγμή που δεν αφορούν την προστασία της προσωπικότητας συγκεκριμένων κάθε φορά προσώπων αλλά προστατεύουν εν γένει το θρησκευτικό συναίσθημα, εξ ορισμού περιορίζουν ανεπίτρεπτα την ελευθερία της έκφρασης. Διότι ποιο είναι το κριτήριο του βλάσφημου; Η αντίδραση ορισμένων ορθοδόξων; Και αν ναι, πόσων; 'Η μήπως αρκεί μόνο η κατάθεση στη Βουλή ερώτησης βουλευτή της Χρυσής Αυγής; Δεδομένης της απεριόριστης ποικιλίας των θρησκευτικών πεποιθήσεων, ο μόνος τρόπος για να μην προσβληθεί το θρησκευτικό μας συναίσθημα θα ήταν η απόλυτη απαγόρευση του λόγου και της κριτικής, κάτι προφανώς αδιανόητο.
Ενα δημοκρατικό και φιλελεύθερο κράτος οφείλει, όπως άλλωστε συμβαίνει με τα πολιτικά και φιλοσοφικά πιστεύω, να μεταχειρίζεται το θρησκευτικό συναίσθημα ως μια ιδέα. Και όπως όλες οι ιδέες, έτσι και τα θρησκευτικά πιστεύω εκτίθενται δημόσια και εκτός από λατρεία δέχονται και την κριτική, τη σάτιρα, ακόμη και τη λοιδορία». Εργα τέχνης, βιβλία, κινηματογραφικές ταινίες, τώρα και ιστοσελίδες - έστω, αμφιβόλου αισθητικής - έχουν κατά καιρούς μπει στο στόχαστρο, με τις πλάτες αρκετών εκ των εκπροσώπων της πολιτικής σκηνής, και μάλιστα ευρύτατου φάσματος.
Ενδεικτική είναι η περίπτωση του πίνακα του Τιερί ντε Κορντιέ στην έκθεση «Outlook»: το λάβαρο του πολέμου είχε μεταξύ άλλων σηκώσει ο κ. Γιώργος Καρατζαφέρης. Ο αείμνηστος Μιλτιάδης Εβερτ είχε δηλώσει ότι, αν το έργο δεν κατέβαινε, θα πήγαινε ο ίδιος να το αποκαθηλώσει. Ο κ. Θόδωρος Ρουσόπουλος, τότε εκπρόσωπος Τύπου της Νέας Δημοκρατίας, έκρινε ότι «προσβάλλει τα ιδεώδη και τις πνευματικές αξίες του κόσμου μας», ενώ την απόφαση περί αποκαθήλωσης έλαβε ο τότε υπουργός Πολιτισμού κ.Ευάγγελος Βενιζέλος.
Τα κρίσιμα ερωτήματα παραμένουν κάθε φορά μετέωρα. Είναι ορθή η υπεράσπιση της ελευθερίας της έκφρασης, ακόμη και όταν είναι εξόφθαλμη η κατάχρησή της; Ή μήπως είναι μείζονα αυτή η υπεράσπιση ακριβώς διότι αποτελεί ενίσχυση των δυτικών αξιών; Και τελικά απαλλάσσει η ελευθερία του λόγου από την ευθύνη των όποιων πράξεων;
Στην προσπάθεια πάντως να δώσουν το ευρωπαϊκό στίγμα σε ανάλογες υποθέσεις πηγές αναφέρονται σε απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου το 2007 (υπόθεση Vereinigung Bildender Künstler κατά Αυστρίας) που αξιοποιείται πλέον ως δεδικασμένο. Με βάση την απόφαση αυτή, κρίθηκε ότι ζωγραφικός πίνακας εκτεθειμένος σε δημόσιο χώρο ο οποίος αναπαριστούσε με την τεχνική του κολάζ γνωστά πρόσωπα της πολιτικής και της Εκκλησίας σε στάση ερωτικού παροξυσμού δεν προσέβαλλε την τιμή και την υπόληψη των εικονιζομένων ούτε τη δημόσια ηθική.
«Η σάτιρα είναι ένας τρόπος καλλιτεχνικής έκφρασης και κοινωνικού σχολιασμού, ο οποίος μέσω της υπερβολής και της παραμόρφωσης της πραγματικότητας (...) στοχεύει εκ της φύσεώς του να σοκάρει και να ταράξει. Για τον λόγο αυτόν πρέπει να εξετασθεί με ιδιαίτερη προσοχή κάθε περιορισμός του δικαιώματος ενός καλλιτέχνη να εκφράζεται (μέσω της σάτιρας)» τονίζεται στο σκεπτικό της απόφασης.
Ελλάς-Ιράν συμμαχία
Η Ελλάδα καταλαμβάνει διόλου κολακευτική θέση σε παλαιότερη (2005) διεθνή κατάταξη ως προς τον σφιχτό εναγκαλισμό κράτους και θρησκείας - Government Favoritism of Religion. Ο κατάλογος φέρει πρώτο το Τουρκμενιστάν, με το Ιράν και τη Σαουδική Αραβία να ακολουθούν και την Ελλάδα στην τρίτη θέση, σε χειρότερη κατάταξη από τη Μαλαισία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την Αίγυπτο, ακόμη και το Πακιστάν! Αξίζει να σημειωθεί ότι στην ίδια λίστα η Τουρκία κατέχει την 44η θέση και η Ζιμπάμπουε την 50ή.
Τα στοιχεία βασίζονται σε εκθέσεις-αναφορές μεταξύ άλλων του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και φέρουν τη σφραγίδα της ARDA (Association of Religion Data Archives).
Κόλλια Ελευθερία
Ο Ευ. Βενιζέλος και οι Εβραίοι
Η παρατήρηση του κ. Βενιζέλου για τους Εβραίους που διέκρινε στην λίστα των φοροφυγάδων δεν με εξέπληξε, όμως με προβλημάτισε. Ούτε με εξέπληξαν οι παρατηρήσεις στενού συνεργάτη του (σε απαντητική επιστολή προς τον κ. Κοέν), όπως για παράδειγμα ότι ο κ. Βενιζέλος έχει Εβραίους φίλους, άρα δεν μπορεί να είναι αντισημίτης. Πολλοί χρησιμοποιούν αυτό το ανόητο επιχείρημα και όσον αφορά εάν ο κ. Βενιζέλος είναι ή όχι αντισημίτης αυτό το αφήνω στην κρίση εκείνων που έχουν κάποιες ευαισθησίες.
Όλα αυτά δεν με εξέπληξαν, διότι ο διαχωρισμός ανάμεσα στους Έλληνες Εβραίους και τους Έλληνες Χριστιανούς γινόταν ήδη από την ένταξη των Νέων Χωρών και της Θεσσαλονίκης. Μετά την πυρκαγιά του Αυγούστου 1917, που κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος των εβραϊκών συνοικιών της πόλης, το ελληνικό κράτος δεν επέτρεψε στους Εβραίους να επιστρέψουν στα σπίτια τους και τους εγκατέστησε στα προάστια της πόλης.
Αυτό βέβαια κάποιοι συνεργάτες του τότε πρωθυπουργού της Ελλάδας, συνονόματου του κ. Βενιζέλου, το δικαιολόγησαν με διάφορους τρόπους, δεν παύει όμως να αποτελεί γεγονός. Όπως και μια ολόκληρη σειρά αντιεβραϊκών νόμων που ελήφθησαν αργότερα για την ομογενοποίηση της πόλης και τη συρρίκνωση του εβραϊκού πληθυσμού. Όπως και η εγκατάσταση στην πόλη μεγάλου αριθμού προσφύγων για την συνειδητή ανατροπή των δημογραφικών δεδομένων. Όπως και η υποστήριξη αμέσως μετά «πατριωτικών» οργανώσεων που κατέληξαν το 1931 στο πογκρόμ και τον πυρπολισμό της εβραϊκής συνοικίας Κάμπελ, με αποτέλεσμα περισσότεροι από 10.000 Εβραίοι να εγκαταλείψουν την πόλη.
Ακόμη κι ο ολοκληρωτικός σχεδόν αφανισμός των εβραϊκών κοινοτήτων στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, δεν ήταν φαίνεται αρκετός. Αρκεί να ανοίξουμε τις μεταπολεμικές εβραϊκές εφημερίδες και να διαβάσουμε: «Νομίζαμε πως μετά από όσα μας συνέβησαν στον πόλεμο το ελληνικό κράτος θα μας συμπεριφερόταν καλύτερα από ότι μας συμπεριφερόταν πριν από τον πόλεμο...», την αποχή των Εβραίων της Θεσσαλονίκης από τις εκλογές του Απριλίου 1946 διότι το κράτος τους υποχρέωνε να ψηφίζουν σε ξεχωριστές κάλπες. Εγώ ο ίδιος θυμάμαι ότι οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης μέχρι περίπου το 1960, ψήφιζαν όλοι ή οι περισσότεροι σε ξεχωριστά εκλογικά τμήματα. Ακόμα και η είδηση που δημοσιεύεται σε εβραϊκή μεταπολεμική εφημερίδα (1/3/47, όπου αναφέρεται η συμβουλή του εκπροσώπου της κυβέρνησης προς τους Εβραίους: «Να μη περιμένετε πολλά πράγματα. Να μη δημιουργείτε ισραηλιτικό ζήτημα. Να αλλάξετε τα ονόματά σας».
Τα παραδείγματα είναι πολλά και δεν τελειώνουν με μια επιστολή σε εφημερίδα.
Αυτό που με προβλημάτισε αυτή τη φορά είναι ότι ο κ.Βενιζέλος επέλεξε να κάνει αυτή τη «διάκριση» σήμερα, σε μια ιστορική στιγμή που η ακροδεξιά και ο νεοναζισμός σηκώνουν πάλι κεφάλι. Ενθαρρύνοντας έτσι τη δράση τους...
Σιμπή Ιακώβ
http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=479853
Ο Θεός δεν αγαπάει τις γυναίκες στο Ιράν
Πρίνστον
TO BHMA - THE PROJECT SYNDICATE
Η γιαγιά μου ήταν μία από τις πρώτες γυναίκες που σπούδασαν μαθηματικά και φυσική στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Όταν αποφοίτησε, το 1905, το πανεπιστήμιο τής απένειμε ανώτατη τιμητική διάκριση, που όμοιά της δεν είχε λάβει καμία άλλη γυναίκα.
Πάνω από έναν αιώνα μετά, θα υπέθετε κανείς ότι πλέον έχουμε ξεπεράσει την πεποίθηση ότι οι γυναίκες δεν έχουν θέση στην ανώτατη εκπαίδευση ανεξαρτήτως επιστημονικού πεδίου. Είναι λοιπόν ιδιαίτερα δυσάρεστο το γεγονός ότι πάνω από 30 ιρανικά πανεπιστήμια απέκλεισαν τις φοιτήτριές τους από περισσότερα από 70 μαθήματα, από μηχανολογία, πυρηνική φυσική και πληροφορική έως αγγλική λογοτεχνία, αρχαιολογία και επιχειρηματικότητα.
Σύμφωνα με την Σιρίν Εμπαντί, ιρανή δικηγόρο και ακτιβίστρια υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων βραβευμένη με Νομπέλ Ειρήνης, οι απαγορεύσεις αυτές αποτελούν μέρος κυβερνητικής πολιτικής που έχει στόχο να περιορίσει τις ευκαιρίες των γυναικών στη δημόσια σφαίρα.
Η ειρωνεία είναι ότι, σύμφωνα με την UNESCO, το Ιράν διαθέτει παγκοσμίως την υψηλότερη αναλογία φοιτητριών/φοιτητών. Τον περασμένο χρόνο, οι γυναίκες αποτελούσαν το 60% των συνολικών φοιτητών που πέτυχαν στις πανεπιστημιακές εξετάσεις και μάλιστα διακρίθηκαν σε επιστήμες που παραδοσιακά θεωρούνται ανδροκρατούμενες, όπως η μηχανολογία.
Μπορεί να είναι η ίδια η επιτυχία των φοιτητριών ή και ο ρόλος των μορφωμένων γυναικών που αντιτάσσονται στο θεοκρατικό χαρακτήρα του Ιράν που έκανε την κυβέρνηση να θέλει αντιστρέψει την τάση αυτή. Πλέον, γυναίκες όπως η Νουσίν, φοιτήτρια από την Εσφαχάν, η οποία δήλωσε στο BBC ότι θέλει να γίνει μηχανολόγος μηχανικός, δεν είναι σε θέση να εκπληρώσουν τις φιλοδοξίες τους, παρά τις υψηλές επιδόσεις τους στις εισαγωγικές εξετάσεις.
Ορισμένοι ισχυρίζονται ότι η ιδέα της ισότητας των φύλων αποτελεί μία συγκεκριμένη πολιτισμική θεώρηση των πραγμάτων, και ότι εμείς οι Δυτικοί θα πρέπει να πάψουμε να προσπαθούμε να την επιβάλουμε στις άλλες κουλτούρες.
Πράγματι, τα ισλαμικά κείμενα προβάλλουν ποικιλοτρόπως την υπεροχή του άνδρα έναντι της γυναίκας. Το ίδιο όμως θα μπορούσε να ισχυρισθεί κανείς ότι ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και στην περίπτωση των χριστιανικών και εβραϊκών ιερών κειμένων. Το δικαίωμα στην εκπαίδευση, άνευ διακρίσεων, διαφυλάσσεται από πληθώρα διεθνών διακηρύξεων και συμφώνων, όπως η Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, την οποία έχουν υπογράψει σχεδόν όλες οι χώρες, συμπεριλαμβανομένου του Ιράν.
Οι διακρίσεις κατά των γυναικών αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου φάσματος προκαταλήψεων στο Ιράν, ιδίως ενάντια σε όσους δεν είναι ούτε μουσουλμάνοι, ούτε μέλη κάποιας εκ των τριών μειονοτικών θρησκειών (Ζοροαστριανισμός, Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός) που αναγνωρίζονται στο Ιρανικό Σύνταγμα. Επί παραδείγματι, για να εγγραφεί κανείς στο πανεπιστήμιο, πρέπει να δηλώσει μία από τις τέσσερις αναγνωρισμένες αυτές θρησκείες. Άθεοι, αγνωστικιστές, αλλόθρησκοι ή αλλόδοξοι δεν γίνονται δεκτοί.
Φανταστείτε πώς θα αντιδρούσαμε εάν κάποιος προσπαθούσε να δικαιολογήσει φυλετικές διακρίσεις υποστηρίζοντας ότι είναι λάθος να επιβάλεις την κουλτούρα σου στους άλλους. Αυτή ήταν άλλωστε για πολλά χρόνια η «κουλτούρα» ορισμένων περιοχών των ΗΠΑ, όπου άνθρωποι αφρικανικής καταγωγής έπρεπε να κάθονται στο πίσω μέρος του λεωφορείου και να πηγαίνουν σε ξεχωριστά σχολεία, νοσοκομεία και πανεπιστήμια.
Αυτή ήταν η «κουλτούρα» και της Νοτίου Αφρικής του Απαρτχάιντ, όπου οι μαύροι έπρεπε να ζουν χωριστά από τους λευκούς και να λαμβάνουν ξεχωριστή και κατώτερης ποιότητας εκπαίδευση.
Το ίδιο συμβαίνει και στο Ιράν. Οι δεσποτικοί ηγέτες του είναι όλοι άνδρες και μουσουλμάνοι. Ο πνευματικός ηγέτης της χώρας Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ ζήτησε το 2009 «ισλαμοποίηση» των πανεπιστημίων, η οποία οδήγησε σε αλλαγή του κύκλου σπουδών και αντικατάσταση ορισμένων ακαδημαϊκών με πιο συντηρητικούς καθηγητές. Πριν από δύο μήνες, ο Χαμενεΐ δήλωσε ότι οι Ιρανοί θα έπρεπε να επιστρέψουν στις παραδοσιακές τους αξίες και να κάνουν περισσότερα παιδιά - σαφής υπαινιγμός για το ρόλο των γυναικών.
Οι διεθνείς κυρώσεις που έχουν επιβληθεί στο Ιράν επιδιώκουν να εμποδίσουν την κατασκευή πυρηνικών όπλων από το καθεστώς, όμως όχι και να το πείσουν να θέσει τέρμα στις διακρίσεις εναντίον των γυναικών ή των θρησκευτικών πεποιθήσεων. Δεν γίνεται μποϊκοτάζ στα ιρανικά πανεπιστήμια ούτε και στα υπόλοιπα προϊόντα της χώρας, όπως συνέβαινε με εκείνα της Νοτίου Αφρικής του Απαρτχάιντ. Φαίνεται λοιπόν ότι είμαστε πιο ανεκτικοί απέναντι στις διακρίσεις βάσει φύλου και θρησκείας, από ό,τι στις φυλετικές και εθνικές διακρίσεις.
Ίσως μπορούμε να δεχθούμε πιο εύκολα ότι οι βιολογικές διαφορές ανδρών και γυναικών είναι ανάλογες της θέσης που έχουν στην κοινωνία. Υπάρχουν τέτοιες διαφορές και δεν είναι μόνο σωματικές. Το γεγονός ότι μπορεί να υπάρχουν περισσότεροι άνδρες μηχανικοί από ό,τι γυναίκες δεν είναι απαραίτητα αποτέλεσμα διακρίσεων κατά των γυναικών. Μπορεί απλώς να επέλεξαν το επάγγελμα αυτό περισσότεροι άνδρες από ό,τι γυναίκες.
Ωστόσο, αυτό το ζήτημα είναι εντελώς διαφορετικό από εκείνο των γυναικών οι οποίες, ενώ επιθυμούν να γίνουν μηχανικοί και διαθέτουν όλα τα προσόντα να σπουδάσουν μηχανολογία, στερούνται την ευκαιρία να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους. Αποκλείοντας τις γυναίκες από μαθήματα που είναι ανοικτά για τους άνδρες, το Ιράν προβαίνει σε διακρίσεις αντίστοιχες και εξίσου καταδικαστέες με τις ρατσιστικές.
* Ο Πίτερ Σίνγκερ είναι καθηγητής Βιοηθικής στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον και συγγραφέας των Practical Ethics και Animal Liberation: A New Ethics for Our Treatment of Animals
http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=479837
Ο αρραβώνας με τον Αντίχριστο
Σύμφωνα με το σύνθημα, ο Ολυμπιακός είναι θεός. Συνεπώς το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας είναι ναός. Πολύ λογικό λοιπόν να επιλεγεί αυτός ο χώρος για να διεξαχθεί η ημερίδα για την νέα ταυτότητα που διοργάνωσε η Εστία Πατερικών Μελετών υπό την αιγίδα της Ι.Μ. Πειραιώς. Ακόμη λογικότερο να βρίσκομαι κι εγώ εκεί. Η καριέρα μου στο κατηχητικό και τις χριστιανικές κατασκηνώσεις μπορεί να τέλειωσε στην εφηβεία αλλά είναι πάντα καλό να υπενθυμίζεις στον εαυτό σου πως ό,τι δεν σε σκότωσε, σε έκανε πιο δυνατό.
Τελευταία φορά που είχα επισκεφθεί το στάδιο ήταν για ένα πάρτυ μασκέ σε ηλικία 10 ετών. Είκοσι χρόνια μετά, βλέποντας τον κόσμο και τους ιερείς που κατέφθαναν στην αίθουσα, θα έπαιρνα όρκο πως αυτό το πάρτυ δεν τελείωσε ποτέ. Εντάξει, υπερβάλλω. Δεν υπήρχαν σερπαντίνες και μασκαράδες, αλλά το κέφι και η ευχάριστη ατμόσφαιρα ήταν τα ίδια. Ναι, ήταν γιορτή. Γιορτή της ορθοδοξίας με φύλακα άγγελο. Όχι, δεν αστειεύομαι. Υπήρχε κύριος τεραστίων διαστάσεων με μπλούζα που έγραφε στην πλάτη Angel Security. Υπήρχαν και πάγκοι με βιβλία θρησκευτικού περιεχομένου να καλωσορίζουν τον κόσμο στην είσοδο και κυρίες να μοιράζουν διαφόρων ειδών φυλλάδια. Από άρθρα ιερέων και μηνιαία ορθόδοξη εφημερίδα μέχρι ενημερωτικό υλικό για προσκυνηματικές εκδρομές και διαφημιστικά εκπαιδευτηρίων. Η μουσική από τα ηχεία υμνούσε την Παναγία και την Αγία Σοφία δίνοντας τον ρυθμό. Αργότερα κατάλαβα πως αυτή η γιορτή της ορθοδοξίας ήταν στην ουσία η κηδεία της λογικής.
Η αίθουσα Μελίνα Μερκούρη έχει χωρητικότητα 985 ατόμων. Ορκίζομαι σε ό,τι έχετε ιερό πως είμασταν πολύ περισσότεροι. Εκνευριστικά περισσότεροι κι η ζέστη αφόρητη. Δυστυχώς δεν ανάβλυσε καθόλου μύρο από τους παρευρισκόμενους, παρά μόνο ο γνωστός δυσώδης ιδρώτας που σε ζαλίζει σε συνδυασμό με την ορθοστασία και την αναμονή. Η λύτρωση ήρθε γρήγορα με το άκουσμα του Εθνικού Ύμνου και εν συνεχεία με την χορωδία σχολείου ψαλτικής. Μαζί με αυτό ήρθε και η πρώτη έκπληξη. Δεν γνώριζα πως μετά το «Σώσον Κύριε τον λαό Σου» ακολουθεί χειροκρότημα και όχι σταυροκόπημα. Αλλά γι' αυτό είχα πάει εκεί. Για να πληροφορηθώ. Και ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ μου έμαθε πολλά. Το βασικότερο: Σκοτεινά σιωνιστικά κέντρα έχουν σκοπό να σβήσουν την αγάπη του Θεού από μέσα μας και στο τέλος να αφαιρέσουν την ζωή μας.
Ας την αφαιρέσουν, χαλάλι. Θα έχω ζήσει τις αντιδράσεις του κόσμου όταν ο Σεβασμιώτατος ανέβηκε στο βήμα. Εγώ αισθάνομαι πλέον ευλογημένη. Καθ' όλη τη διάρκεια της ημερίδας, δυο φορές ακόμη ζωντάνεψε το ακροατήριο τόσο πολύ. Όταν ο εκπρόσωπος των Ελλήνων Youtubers τόνισε από το βήμα πως λέμε όχι στην σατανική κάρτα που ισούται με τον αρραβώνα με τον Αντίχριστο κι όταν ο Αρχιμανδρίτης Σαράντης Σαράντος αναφέρθηκε στον Πάγκαλο και την δήλωσή του για την χρήση του 666 στην μηχανοργάνωση του δημοσίου. Αγανακτισμένα «όχι» και έντονο γιουχάρισμα από τους παρευρισκόμενους πλημμύρισαν την αίθουσα. Εγώ έμεινα σιωπηλή να αναρωτιέμαι τι μπορεί να ψηφίζουν όλοι εκεί μέσα. Χρυσή Αυγή ή Καμμένο;
Δεν θα μάθω ποτέ. Αλλά έμαθα σημαντικότερα πράγματα. Ο κύριος Χιωτακάκος παρουσίασε την τεχνολογία RFID και πώς θα μας ελέγχουν μέσω αυτής. Βρήκα το εγχείρημα τολμηρό. Όταν η πλειοψηφία του κοινού είναι άνω των 60, οι επιθέσεις DDoS δεν ακούγονται σαν την έλευση του Αντίχριστου μόνο, μα και ολόκληρης της οικογένειάς του. Φυσικά προβλήθηκε στην οθόνη και η φωτογραφία με το ενσωματωμένο chip στο χέρι. Η ίδια που κυκλοφορεί δέκα χρόνια τώρα. Σαν τα πλάνα από την εκτύπωση χαρτονομισμάτων που χρησιμοποιούν στα οικονομικά ρεπορτάζ. Καμία πρωτοτυπία. Εντούτοις, όσα ακούστηκαν από το βήμα έπαιξαν τένις με τα εγκεφαλικά μου κύτταρα. Αναφορές σε Μακρυγιάννη, Χριστόδουλο, λέσχη Μπιλντεμπεργκ, λαϊκές εκδρομές αλληλεγγύης, πατέρα Παϊσιο. Καταγγελίες για την γραμματική της Πέμπτης και της Έκτης Δημοτικού, την υποχρεωτική δωρεά οργάνων και το State Department που έχει χαρακτηρίσει τον Μητροπολίτη Σεραφείμ ως φονταμενταλιστή.
Ναι, αυτή η ημερίδα τα είχε όλα. Είχε και πολύ ταλαιπωρία. Δεν άντεξα. Στο δεκάλεπτο διάλειμμα που έγινε, έφυγα. Αλλά δεν ξέφυγα. Στο ταξί έπαιζε η Πειραϊκή Εκκλησία που μετέδιδε ζωντανά την εκδήλωση. Άλλος ένας πύρινος λόγος για την προστασία των προσωπικών δεδομένων και κατά της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης. Το βρήκα αστείο. Πόσοι από το ακροατήριο διατηρούν λογαριασμό στο facebook; Υποθέτω αρκετοί. Διαφορετικά δεν εξηγείται πώς ξεπηδούν σαν μανιτάρια οι σελίδες θρησκευτικού περιεχομένου. Τα γέλια μου κόπηκαν απότομα. Συνειδητοποίησα πως τους ζηλεύω όλους εκεί μέσα, γιατί είναι τόσο αισιόδοξοι που πιστεύουν πως το ελληνικό κράτος είναι ικανό να συλλέξει και να διασταυρώσει τόσες πληροφορίες ηλεκτρονικά. Το ίδιο κράτος που έχει αναστήσει νεκρούς δίνοντάς τους σύνταξη. Ναι, τους ζηλεύω.
Λουκρητία
http://www.tovima.gr/blogs/article/?aid=478443
«Ανευ θρησκεύματος» ο ένας στους πέντε Αμερικανούς Αλλάζει δραστικά το τοπίο κατανομής θρησκειών σύμφωνα με νέα έρευνα
Το ένα πέμπτο των ενήλικων Αμερικανών δηλώνουν ότι δεν ανήκουν σε κανένα θρήσκευμα, σύμφωνα με νέα στοιχεία του Κέντρου Ερευνών Pew, αλλάζοντας έτσι δραστικά το τοπίο της κατανομής των θρησκειών στις Ηνωμένες Πολιτείες, και επηρεάζοντας παράλληλα τις πολιτικές τους πεποιθήσεις.
Οι «άνευ θρησκεύματος» δεν δηλώνουν υποχρεωτικά και άθεοι, καθώς πολλοί προσεύχονται, πιστεύουν στον Θεό και τηρούν κάποια προσωπικά τελετουργικά. Ο αριθμός εκείνων που υποστηρίζουν ότι δεν ασπάζονται κάποιο συγκεκριμένο θρήσκευμα παρουσιάζει δραστική αύξηση τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Περίπου το 19.6% των Αμερικανών λένε είτε ότι δεν είναι «τίποτα συγκεκριμένο», είτε ότι είναι αγνωστικιστές ή άθεοι, την ώρα που το 1990 η ίδια ομάδα αντιστοιχούσε σε μόλις 8%. Το ίδιο ισχυρίζεται μάλιστα και το ένα τρίτο των ενηλίκων κάτω των 30 ετών.
Για να επιλέξει κανείς το θρήσκευμά του, το Pew προσέφερε μία λίστα με περισσότερα από 12 διαφορετικά θρησκεύματα, συμπεριλαμβανομένων των «προτεστάντης», «καθολικός», «κάτι άλλο» και «τίποτα ιδιαίτερο».
Εκπληξη επίσης προκάλεσε το γεγονός ότι ενώ κυρίαρχο θρήσκευμα των Αμερικανών φαινόταν ποσοστιαία να είναι τα προηγούμενα χρόνια ο προτεσταντισμός, τώρα για πρώτη φορά εκείνοι που δηλώνουν προτεστάντες έπεσαν στο 48%. Παρόλα αυτά, οι Αμερικανοί μοιάζουν να παραμένουν πολύ παραδοσιακοί όσον αφορά τη θρησκεία και το 79% ταυτίζεται με κάποιο καθιερωμένο θρήσκευμα.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει όμως και το ευρύτερο προφίλ όσων δεν ταυτίζονται με κάποιο θρήσκευμα. Παρόλο που προέρχονται από κάθε οικονομικό και εκπαιδευτικό κοινωνικό στρώμα, πολιτικά το 68% από αυτούς κλίνουν προς το Δημοκρατικό Κόμμα, γεγονός που καθιστά τους άθρησκους, με 24% αριθμητικά τη μεγαλύτερη θρησκευτική ομάδα που ψηφίζει Δημοκρατικούς - με τους μαύρους προτεστάντες με 16% και τους λευκούς προτεστάντες με 14% να ακολουθούν. Αντιστοίχως, οι λευκοί Ευαγγελικοί απαρτίζουν το 34% του Ρεπουμπλικανικού κόμματος.
Οπως αποκαλύπτει η έρευνα, η θρησκευτική και πολιτική πόλωση μοιάζουν να έχουν «συγχωνευτεί» τις τελευταίες δεκαετίες. Παλιότερα, όσοι ανήκαν στο ίδιο εκκλησίασμα συνέθεταν ένα «χαρμάνι» πολιτικών πεποιθήσεων, όμως δεν είναι πλέον έτσι. Στις μέρες μας, όπως όλα δείχνουν οι Αμερικανοί είναι πιθανότερο να επιλέξουν το θρήσκευμά τους βάσει του πολιτικού χώρου που τους εκφράζει, παρά το αντίστροφο.
Γενικώς φαίνεται πως οι Αμερικανοί τείνουν να εγκαταλείπουν τα στεγανά θεσμών όπως η θρησκεία, η πολιτική ή ο γάμος. Οσον αφορά μάλιστα τις προεκλογικές εκστρατείες Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων, τα τρία τέταρτα των μη εντεταγμένων σε κάποιο θρήσκευμα ψηφίσαν τον νυν πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα το 2008. Σήμερα το 65% εξ αυτών ψηφίζει Ομπάμα, ενώ το 27% τον Ρεπουμπλικάνο Μιτ Ρόμνεϊ.
Παράλληλα, μόνο το ένα τρίτο θεωρεί σημαντικό να είναι ο πρόεδρος των ΗΠΑ πιστός κάποιας θρησκείας, ενώ το ίδιο ισχύει για τα τρία τέταρτα εκείνων που ανήκουν και οι ίδιοι σε κάποιο θρήσκευμα.
Παρασκευή 9 Μαρτίου 2012
Περί υποκρισίας και μακαρονιών συνέχεια
Αρχίζω αυτό το αρθρίδιο με μια απλή δήλωση προκειμένου να συνεννοηθούμε ευκολότερα: δεν έχω καμιά θρησκεία, δεν πιστεύω σε καμιά θεϊκή δύναμη, αλλά, όπως κάθε εχέφρων άνθρωπος, σέβομαι το θρησκευτικό αίσθημα. Επίσης, αν έχει κάποια σημασία, ο παππούς μου, τον οποίον λάτρευα, ήταν ένας νηφάλιος και σοφός θεολόγος. Τώρα, σχετικά με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε: «Η εκκλησιαστική περιουσία είναι ένας μύθος», μας λένε οι ιεράρχες ενώ ο κ. Βενιζέλος διαβεβαιώνει τον αρχιεπίσκοπο πως η εκκλησιαστική περιουσία δεν πρόκειται να ενταχθεί στο Ταμείο Δημόσιας Περιουσίας και η μισθοδοσία των κληρικών θα εξακολουθήσει να επιβαρύνει τους φορολογουμένους.
Επιμένω ότι η Εκκλησία δεν φορολογείται για το σύνολο της περιουσίας της. Παρότι αυτή η φορολόγηση αποτελεί ευρωπαϊκό αίτημα (ήδη η κυβέρνηση Μόντι στην Ιταλία προωθεί σχετικά μέτρα έναντι της Καθολικής Εκκλησίας) η εκκλησιαστική περιουσία παραμένει ασαφής. Στην Εκκλησία της Ελλάδος, σε άλλα Ορθόδοξα Πατριαρχεία, σε ναούς και μοναστήρια ανήκουν χιλιάδες στρέμματα δασών, μετοχές, καταστήματα, οικόπεδα, διαμερίσματα και εμπορικά κέντρα τα περισσότερα από τα οποία δεν δηλώνονται. Οι εκκλησιαστικές επενδύσεις περιλαμβάνουν την κατασκευή και ενοικίαση ακινήτων (όπως ξενοδοχεία στο κέντρο της Αθήνας), την ενοικίαση γαιών και την αγορά μετοχών της Εθνικής Τράπεζας, της Τράπεζας Πειραιώς και της Τράπεζας της Ελλάδος. Το 2007 η Εκκλησιαστική Κεντρική Οικονομική Υπηρεσία είχε 5.947.492 μετοχές της Εθνικής Τράπεζας, ενώ, το 2008, με την πτώση του χρηματιστηρίου, αγόρασε 1.600.000 μετοχές και το μερίδιό της έφτασε στις 7.785.405 μετοχές. Επιπροσθέτως, στην Τράπεζα Πειραιώς διαθέτει 391.155 χιλιάδες μετοχές, καθώς και 13.086 στην Τράπεζα της Ελλάδος.
Ο αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος και οι οικονομικοί του συνεργάτες επισημαίνουν την ανάγκη αποδέσμευσης της εκκλησιαστικής περιουσίας ώστε να αναπτυχθεί το φιλανθρωπικό και κοινωνικό έργο της Εκκλησίας. Πράγματι υπάρχουν εκτάσεις που η Εκκλησία δεν μπορεί να αξιοποιήσει επειδή αμφισβητούνται οι τίτλοι κυριότητας. Το αποσαφηνίζουμε: το «κράτος» δεν είναι ο «καλός» μπροστά στην «κακή» εκκλησία· ο κρατικός μηχανισμός και η εκκλησία αλληλοσυμπληρώνονται εμφανίζοντας παρόμοια χαρακτηριστικά: σκάνδαλα (Βατοπαίδι, υπόθεση «σάπια κοτόπουλα»), κακοδιαχείριση, σπατάλες… Σήμερα, η Εκκλησία προσπαθεί να αξιοποιήσει τέσσερις εκτάσεις μεγάλης αξίας που διαθέτει στην Αττική, για ορισμένες από τις οποίες αναμένονται προεδρικά διατάγματα για αλλαγή χρήσης γης:
1) Στο Κολωνάκι ένα οικόπεδο 11 στρεμμάτων
2) Στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, η Εκκλησία βρέθηκε σε αντιδικία με τον Δήμο Αθηναίων για οικόπεδο έκτασης τριών στρεμμάτων, δικαιώθηκε στα δικαστήρια και σχεδιάζει την κατασκευή πάρκινγκ και κτιρίου γραφείων
3) Στη Βουλιαγμένη η Μονή Πετράκη διαθέτει 200 στρέμματα. Η Εκκλησία, μετά από αντιδικία με τον Δήμο, δικαιώθηκε στα δικαστήρια επί αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου…
4) Στον Βαρνάβα κατέχει 130 στρέμματα.
Σχεδόν σε όλους τους νομούς της χώρας υπάρχουν δασικές και χορτολιβαδικές εκτάσεις που ανήκουν είτε σε μοναστήρια είτε στην Κεντρική Οικονομική Υπηρεσία της Εκκλησίας. Σύμφωνα με την τελευταία καταμέτρηση, σε εκκλησιαστικούς οργανισμούς ανήκουν (μέσες-άκρες):
1) Νομός Χαλκιδικής: 86.330 στρέμματα δάσους και 2.300 στρέμματα λιβαδιών - ιδιοκτησία μονών του Αγίου Ορους, καθώς και άλλα 8.340 στρέμματα δάσους που ανήκουν σε άλλο μοναστήρι του Οικουμενικού Πατριαρχείου
2) Νομός Τρικάλων: 41.110 στρ. δάσους και 22.840 στρ. λιβαδιών
3) Νομός Μαγνησίας: 31.460 στρ. δάσους και 3.340 στρ. λιβαδιών
4) Νομός Αττικής: 33.860 στρ. δάσους και 20.570 στρ. λιβαδιών
5) Νομός Αχαΐας: 20.670 στρ. δάσους και 1.060 στρ. λιβαδιών
6) Νομός Ευβοίας: 17.890 στρ. δάσους και 2.120 στρ. λιβαδιών
7) Νομός Κορινθίας: 15.310 στρ. δάσους και 20.179 στρ. λιβαδιών
8) Νομός Φωκίδας: 9.980 στρ. δάσους και 1.050 στρ. λιβαδιών.
Συνεχίζω αυτό το βαρετό αλλά απαραίτητο πράγμα που κάνω: η Μονή Φλαμουρίου Μαγνησίας διαθέτει δύο δάση, ανάμεσα στα οποία είναι χτισμένα δύο χωριά του Νομού Μαγνησίας· έχει στην κυριότητά της καλλιεργήσιμη γη και πολυκατοικίες στον Βόλο· η Μονή Οσίου Λουκά διαθέτει ιδιόκτητο ξενοδοχείο στην Αθήνα, αγρόκτημα και εκατοντάδες στρέμματα χωραφιών· η Μονή Μεταμορφώσεως Σωτήρος Μετεώρων κατέχει δασικές εκτάσεις, χωράφια και πολυκατοικίες στην Αθήνα, στα Τρίκαλα και στην Καλαμπάκα· η Μονή Ασωμάτων Πετράκη μετοχές, σπίτια, καταστήματα και δεκάδες στρέμματα στη Βουλιαγμένη. Συνεχίζω!… Στα Καλάβρυτα οι δύο μονές Αγίας Λαύρας και Μεγάλου Σπηλαίου διαθέτουν ακίνητα, χωράφια και οικόπεδα ενώ τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει μεγάλες επενδύσεις: ξενοδοχείο και συνεδριακό κέντρο.
Η τελευταία προσπάθεια του κράτους να διαχειριστεί την τεράστια μοναστηριακή και εκκλησιαστική περιουσία έγινε το 1988, όταν η κυβέρνηση με τον νόμο του Αντώνη Τρίτση αποπειράθηκε να αξιοποιήσει τη μοναστηριακή περιουσία. Η Εκκλησία την κατήγγειλε ότι δημεύει τα κτήματά της και το θέμα έκλεισε μετά την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, το οποίο επικαλούμενο τη Σύμβαση της Ρώμης κάλεσε το κράτος είτε να επιστρέψει στις μονές την περιουσία τους είτε να τις αποζημιώσει.
Σχετικά με το κοινωνικό έργο: η Εκκλησία έχει φροντίσει ώστε κανείς να μην ξέρει ακριβώς πόσο είναι το κοινωνικό της έργο, πώς ακριβώς συντελείται, σε πόσους και ποιους απευθύνεται... Το 1998 η κυβέρνηση Σημίτη επιχείρησε να καταγράψει αυτό το κοινωνικό έργο, στο πλαίσιο της καταγραφής όλων των δαπανών κοινωνικής προστασίας και με στόχο να εντοπιστούν τα μεγαλύτερα κενά ώστε να καλυφθούν.
Η Εκκλησία, όχι μόνον δεν ευνόησε αυτή την απόπειρα να καταγραφεί και να μετρηθεί (και ίσως να αξιολογηθεί) η κοινωνική της προσφορά, αλλά εμπόδισε την «εκδιαφάνιση». Μετά από πολλές περιπέτειες, δημοσιεύτηκαν κάποια στοιχεία: το 1998 η Εκκλησία συνεισέφερε κοινωνικό έργο με δαπάνη 50,2 εκατομμύρια δρχ. (σε σύνολο κοινωνικών δαπανών 8.669,2 δις), δηλαδή το 0,6% του συνόλου της κοινωνικής προστασίας και μάλιστα σε συνεργασία με 79 μη κυβερνητικές οργανώσεις. Άρα, δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι αντικαθιστά το κράτος προνοίας! Η αποτίμηση έγινε από τη Στατιστική Υπηρεσία (ΕΣΥΕ) και ήταν μια «χοντρική» πρώτη ανάγνωση – με την ελπίδα ότι θα οδηγούσε σε πληρέστερη καταγραφή, η οποία όμως δεν έγινε ποτέ.
Κύρια πηγή πληροφοριών ήταν η ετήσια έκδοση της Εκκλησίας της Ελλάδος, όπου η φιλόπτωχη δραστηριότητα καταλαμβάνει μικρότερο χώρο από την προβολή των ιερών και «θαυματουργών» λειψάνων. Η Εκκλησία προτίμησε να αναδείξει το έργο της με τη μορφή αναμνηστικών φωτογραφιών σε ευλαβικές πόζες: η μοναδική ετήσια έκδοση είναι το «Δίπτυχο της Εκκλησίας της Ελλάδος» όπου προβάλλεται το βιογραφικό και η φωτογραφία του κάθε μητροπολίτη, απαριθμούνται τα ιερά λείψανα, καθώς και τα ιδρύματα κοινωνικής προστασίας (π.χ. ορφανοτροφεία) χωρίς καμιά ένδειξη του έργου που επιτελείται.
Διαφάνεια μηδενική, αποτελεσματικότητα άγνωστη: η Εκκλησία κατέχει πλήθος χέρσες εκτάσεις και έχει εμπλακεί σε κάμποσες αποτυχημένες επιχειρήσεις – η οικονομική διαιχείριση δεν είναι το φόρτε της. Επίσης, παρότι είναι μεγάλος εργοδότης, το κράτος πληρώνει, όπως προαναφέραμε, τους κληρικούς (και τις ανύπανδρες κορασίδες των κληρικών!), ενώ τα υψηλά κλιμάκια της ιεραρχίας χρησιμοποιούν το κοινωνικό έργο της Εκκλησίας για να αποκτήσουν πολιτικό βήμα. Παραλλήλως, η Εκκλησία μεγεθύνει την εντύπωση του έργου της, φροντίζοντας ταυτοχρόνως να μην καταγράφεται πουθενά: πίστευε και μη ερεύνα!
Καθώς μπαίνουμε σε φάση πτώχευσης, οι εκκλησιαστικές αγαθοεργίες (θα επιμείνω ότι τα προβλήματα δεν λύνονται με αγαθοεργίες ακόμα κι αν τα μακαρόνια δεν είναι νερόβραστα) χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατο της κοινωνικής πολιτικής. Η απαγόρευση του ψεύδους είναι η ένατη από τις Δέκα Εντολές, η Εκκλησία όμως διαπρέπει στις ψευδείς διαδόσεις: στην παπαδοχώρα όπου ζούμε εκλαμβάνονται ως η απόλυτη, θεάρεστη αλήθεια.
http://www.athensvoice.gr/the-paper/article/380/%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AF-%CF%85%CF%80%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CF%8E%CE%BD-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AD%CF%87%CE%B5%CE%B9%CE%B1
22/02/2012
Επιμένω ότι η Εκκλησία δεν φορολογείται για το σύνολο της περιουσίας της. Παρότι αυτή η φορολόγηση αποτελεί ευρωπαϊκό αίτημα (ήδη η κυβέρνηση Μόντι στην Ιταλία προωθεί σχετικά μέτρα έναντι της Καθολικής Εκκλησίας) η εκκλησιαστική περιουσία παραμένει ασαφής. Στην Εκκλησία της Ελλάδος, σε άλλα Ορθόδοξα Πατριαρχεία, σε ναούς και μοναστήρια ανήκουν χιλιάδες στρέμματα δασών, μετοχές, καταστήματα, οικόπεδα, διαμερίσματα και εμπορικά κέντρα τα περισσότερα από τα οποία δεν δηλώνονται. Οι εκκλησιαστικές επενδύσεις περιλαμβάνουν την κατασκευή και ενοικίαση ακινήτων (όπως ξενοδοχεία στο κέντρο της Αθήνας), την ενοικίαση γαιών και την αγορά μετοχών της Εθνικής Τράπεζας, της Τράπεζας Πειραιώς και της Τράπεζας της Ελλάδος. Το 2007 η Εκκλησιαστική Κεντρική Οικονομική Υπηρεσία είχε 5.947.492 μετοχές της Εθνικής Τράπεζας, ενώ, το 2008, με την πτώση του χρηματιστηρίου, αγόρασε 1.600.000 μετοχές και το μερίδιό της έφτασε στις 7.785.405 μετοχές. Επιπροσθέτως, στην Τράπεζα Πειραιώς διαθέτει 391.155 χιλιάδες μετοχές, καθώς και 13.086 στην Τράπεζα της Ελλάδος.
Ο αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος και οι οικονομικοί του συνεργάτες επισημαίνουν την ανάγκη αποδέσμευσης της εκκλησιαστικής περιουσίας ώστε να αναπτυχθεί το φιλανθρωπικό και κοινωνικό έργο της Εκκλησίας. Πράγματι υπάρχουν εκτάσεις που η Εκκλησία δεν μπορεί να αξιοποιήσει επειδή αμφισβητούνται οι τίτλοι κυριότητας. Το αποσαφηνίζουμε: το «κράτος» δεν είναι ο «καλός» μπροστά στην «κακή» εκκλησία· ο κρατικός μηχανισμός και η εκκλησία αλληλοσυμπληρώνονται εμφανίζοντας παρόμοια χαρακτηριστικά: σκάνδαλα (Βατοπαίδι, υπόθεση «σάπια κοτόπουλα»), κακοδιαχείριση, σπατάλες… Σήμερα, η Εκκλησία προσπαθεί να αξιοποιήσει τέσσερις εκτάσεις μεγάλης αξίας που διαθέτει στην Αττική, για ορισμένες από τις οποίες αναμένονται προεδρικά διατάγματα για αλλαγή χρήσης γης:
1) Στο Κολωνάκι ένα οικόπεδο 11 στρεμμάτων
2) Στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, η Εκκλησία βρέθηκε σε αντιδικία με τον Δήμο Αθηναίων για οικόπεδο έκτασης τριών στρεμμάτων, δικαιώθηκε στα δικαστήρια και σχεδιάζει την κατασκευή πάρκινγκ και κτιρίου γραφείων
3) Στη Βουλιαγμένη η Μονή Πετράκη διαθέτει 200 στρέμματα. Η Εκκλησία, μετά από αντιδικία με τον Δήμο, δικαιώθηκε στα δικαστήρια επί αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου…
4) Στον Βαρνάβα κατέχει 130 στρέμματα.
Σχεδόν σε όλους τους νομούς της χώρας υπάρχουν δασικές και χορτολιβαδικές εκτάσεις που ανήκουν είτε σε μοναστήρια είτε στην Κεντρική Οικονομική Υπηρεσία της Εκκλησίας. Σύμφωνα με την τελευταία καταμέτρηση, σε εκκλησιαστικούς οργανισμούς ανήκουν (μέσες-άκρες):
1) Νομός Χαλκιδικής: 86.330 στρέμματα δάσους και 2.300 στρέμματα λιβαδιών - ιδιοκτησία μονών του Αγίου Ορους, καθώς και άλλα 8.340 στρέμματα δάσους που ανήκουν σε άλλο μοναστήρι του Οικουμενικού Πατριαρχείου
2) Νομός Τρικάλων: 41.110 στρ. δάσους και 22.840 στρ. λιβαδιών
3) Νομός Μαγνησίας: 31.460 στρ. δάσους και 3.340 στρ. λιβαδιών
4) Νομός Αττικής: 33.860 στρ. δάσους και 20.570 στρ. λιβαδιών
5) Νομός Αχαΐας: 20.670 στρ. δάσους και 1.060 στρ. λιβαδιών
6) Νομός Ευβοίας: 17.890 στρ. δάσους και 2.120 στρ. λιβαδιών
7) Νομός Κορινθίας: 15.310 στρ. δάσους και 20.179 στρ. λιβαδιών
8) Νομός Φωκίδας: 9.980 στρ. δάσους και 1.050 στρ. λιβαδιών.
Συνεχίζω αυτό το βαρετό αλλά απαραίτητο πράγμα που κάνω: η Μονή Φλαμουρίου Μαγνησίας διαθέτει δύο δάση, ανάμεσα στα οποία είναι χτισμένα δύο χωριά του Νομού Μαγνησίας· έχει στην κυριότητά της καλλιεργήσιμη γη και πολυκατοικίες στον Βόλο· η Μονή Οσίου Λουκά διαθέτει ιδιόκτητο ξενοδοχείο στην Αθήνα, αγρόκτημα και εκατοντάδες στρέμματα χωραφιών· η Μονή Μεταμορφώσεως Σωτήρος Μετεώρων κατέχει δασικές εκτάσεις, χωράφια και πολυκατοικίες στην Αθήνα, στα Τρίκαλα και στην Καλαμπάκα· η Μονή Ασωμάτων Πετράκη μετοχές, σπίτια, καταστήματα και δεκάδες στρέμματα στη Βουλιαγμένη. Συνεχίζω!… Στα Καλάβρυτα οι δύο μονές Αγίας Λαύρας και Μεγάλου Σπηλαίου διαθέτουν ακίνητα, χωράφια και οικόπεδα ενώ τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει μεγάλες επενδύσεις: ξενοδοχείο και συνεδριακό κέντρο.
Η τελευταία προσπάθεια του κράτους να διαχειριστεί την τεράστια μοναστηριακή και εκκλησιαστική περιουσία έγινε το 1988, όταν η κυβέρνηση με τον νόμο του Αντώνη Τρίτση αποπειράθηκε να αξιοποιήσει τη μοναστηριακή περιουσία. Η Εκκλησία την κατήγγειλε ότι δημεύει τα κτήματά της και το θέμα έκλεισε μετά την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, το οποίο επικαλούμενο τη Σύμβαση της Ρώμης κάλεσε το κράτος είτε να επιστρέψει στις μονές την περιουσία τους είτε να τις αποζημιώσει.
Σχετικά με το κοινωνικό έργο: η Εκκλησία έχει φροντίσει ώστε κανείς να μην ξέρει ακριβώς πόσο είναι το κοινωνικό της έργο, πώς ακριβώς συντελείται, σε πόσους και ποιους απευθύνεται... Το 1998 η κυβέρνηση Σημίτη επιχείρησε να καταγράψει αυτό το κοινωνικό έργο, στο πλαίσιο της καταγραφής όλων των δαπανών κοινωνικής προστασίας και με στόχο να εντοπιστούν τα μεγαλύτερα κενά ώστε να καλυφθούν.
Η Εκκλησία, όχι μόνον δεν ευνόησε αυτή την απόπειρα να καταγραφεί και να μετρηθεί (και ίσως να αξιολογηθεί) η κοινωνική της προσφορά, αλλά εμπόδισε την «εκδιαφάνιση». Μετά από πολλές περιπέτειες, δημοσιεύτηκαν κάποια στοιχεία: το 1998 η Εκκλησία συνεισέφερε κοινωνικό έργο με δαπάνη 50,2 εκατομμύρια δρχ. (σε σύνολο κοινωνικών δαπανών 8.669,2 δις), δηλαδή το 0,6% του συνόλου της κοινωνικής προστασίας και μάλιστα σε συνεργασία με 79 μη κυβερνητικές οργανώσεις. Άρα, δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι αντικαθιστά το κράτος προνοίας! Η αποτίμηση έγινε από τη Στατιστική Υπηρεσία (ΕΣΥΕ) και ήταν μια «χοντρική» πρώτη ανάγνωση – με την ελπίδα ότι θα οδηγούσε σε πληρέστερη καταγραφή, η οποία όμως δεν έγινε ποτέ.
Κύρια πηγή πληροφοριών ήταν η ετήσια έκδοση της Εκκλησίας της Ελλάδος, όπου η φιλόπτωχη δραστηριότητα καταλαμβάνει μικρότερο χώρο από την προβολή των ιερών και «θαυματουργών» λειψάνων. Η Εκκλησία προτίμησε να αναδείξει το έργο της με τη μορφή αναμνηστικών φωτογραφιών σε ευλαβικές πόζες: η μοναδική ετήσια έκδοση είναι το «Δίπτυχο της Εκκλησίας της Ελλάδος» όπου προβάλλεται το βιογραφικό και η φωτογραφία του κάθε μητροπολίτη, απαριθμούνται τα ιερά λείψανα, καθώς και τα ιδρύματα κοινωνικής προστασίας (π.χ. ορφανοτροφεία) χωρίς καμιά ένδειξη του έργου που επιτελείται.
Διαφάνεια μηδενική, αποτελεσματικότητα άγνωστη: η Εκκλησία κατέχει πλήθος χέρσες εκτάσεις και έχει εμπλακεί σε κάμποσες αποτυχημένες επιχειρήσεις – η οικονομική διαιχείριση δεν είναι το φόρτε της. Επίσης, παρότι είναι μεγάλος εργοδότης, το κράτος πληρώνει, όπως προαναφέραμε, τους κληρικούς (και τις ανύπανδρες κορασίδες των κληρικών!), ενώ τα υψηλά κλιμάκια της ιεραρχίας χρησιμοποιούν το κοινωνικό έργο της Εκκλησίας για να αποκτήσουν πολιτικό βήμα. Παραλλήλως, η Εκκλησία μεγεθύνει την εντύπωση του έργου της, φροντίζοντας ταυτοχρόνως να μην καταγράφεται πουθενά: πίστευε και μη ερεύνα!
Καθώς μπαίνουμε σε φάση πτώχευσης, οι εκκλησιαστικές αγαθοεργίες (θα επιμείνω ότι τα προβλήματα δεν λύνονται με αγαθοεργίες ακόμα κι αν τα μακαρόνια δεν είναι νερόβραστα) χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατο της κοινωνικής πολιτικής. Η απαγόρευση του ψεύδους είναι η ένατη από τις Δέκα Εντολές, η Εκκλησία όμως διαπρέπει στις ψευδείς διαδόσεις: στην παπαδοχώρα όπου ζούμε εκλαμβάνονται ως η απόλυτη, θεάρεστη αλήθεια.
http://www.athensvoice.gr/the-paper/article/380/%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AF-%CF%85%CF%80%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CF%8E%CE%BD-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AD%CF%87%CE%B5%CE%B9%CE%B1
22/02/2012
Υποκρισία και μακαρόνια
Οποιοδήποτε ρεπορτάζ σχετικό με την Εκκλησία παραμένει συγκεχυμένο
Το παρακάτω κείμενο που σχολιάζει την εκκλησιαστική περιουσία περιέχει πολλές ανακρίβειες: κανείς δεν λέει την αλήθεια· έτσι, οποιοδήποτε ρεπορτάζ σχετικό με την Εκκλησία παραμένει συγκεχυμένο. Οι ιεράρχες δεν δημοσιεύουν στοιχεία σχετικά με την περιουσία της Εκκλησίας – άλλωστε δεν έχει κάνει καμιά επίσημη απογραφή. Έτσι, ενώ ο ελληνικός λαός υποφέρει από ανισοβαρή και άδικη φορολόγηση, οι εξουσίες –πολιτικές και εκκλησιαστικές– χειρίζονται το ζήτημα σαν το απόλυτο εθνικό ταμπού.
Η Αρχιεπισκοπή διανέμει καθημερινά 10.000 μερίδες φαγητού σε συσσίτια. Σύμφωνα με στοιχεία της «Αποστολής της Εκκλησίας της Ελλάδας», η συμμετοχή σ’ αυτά τα συσσίτια αυξήθηκε τους τελευταίους μήνες κατά 40% με τους Έλληνες να υπερτερούν των μεταναστών (60% είναι Έλληνες). Ακολουθούν μετανάστες από την Αφρική (16,6%), την Ανατολική Ευρώπη (13,8%) και την Ασία (9,6%). Οι μισοί που προσέρχονται στα συσσίτια είναι μεγαλύτεροι των 50 ετών (2.548 άτομα), ενώ 1.574 άτομα είναι μεταξύ 31 και 50 ετών. (Κι αυτά τα στοιχεία είναι προσεγγιστικά.)
Η Εκκλησία, αντί να μοιράζει νερόβραστα μακαρόνια, θα έπρεπε (το «θα έπρεπε» δεν έχει ποτέ θέση στην ελληνική πραγματικότητα: είμαστε εναντίον οποιασδήποτε δεοντολογίας) να παραδώσει την περιουσία της στο Δημόσιο και να διαχωριστεί οριστικά από το κράτος. Παρά την οικονομική μας κατάρρευση, αυτό το διαλυμένο κράτος συνεχίζει να πληρώνει τους παπάδες (τις χήρες και τις ανύπαντρες κόρες τους, που, εξαιτίας της απουσίας αντισύλληψης, είναι πολλές) ως δημοσίους υπαλλήλους, δαπανώντας ένα εκατομμύριο ευρώ ετησίως. Παραλλήλως, αναγνωρίζει φορολογικά προνόμια στην εκκλησιαστική περιουσία. Αντί λοιπόν να καλλωπίζει τη δημόσια εικόνα της με ελεημοσύνες, θα προτιμούσαμε η Εκκλησία να δηλώσει αληθινά στοιχεία για το οικονομικό της δυναμικό και να πάψει να κοροϊδεύει το ποίμνιό της καθώς κι εμάς τους υπόλοιπους που δεν είμαστε ποίμνιό της.
Μπροστά στο ενδεχόμενο της φορολογικής μεταρρύθμισης οι Έλληνες ιεράρχες βάλθηκαν να θρηνολογούν ότι θα χρεοκοπήσουν. Αρνούνται ότι η εκκλησιαστική περιουσία ανέρχεται σε τρισεκατομμύρια (όπως πιστεύεται) και υποστηρίζουν ότι αντιστοιχεί σε 702.160.000 ευρώ... Τι μαθηματική ακρίβεια, ε; Το ποσό αυτό αντιστοιχεί στη λεγόμενη αντικειμενική αξία της ακίνητης περιουσίας της Ιεράς Συνόδου που αξιοποιείται εμπορικά. Τι συμβαίνει όμως με την υπόλοιπη περίουσία; Εκτός από τα εκμεταλλεύσιμα ακίνητα και την άγνωστη κινητή περιουσία που διαθέτει η Ιερά Σύνοδος, υπάρχει ανεκμετάλλευτη ακίνητη περιουσία: 1,3 εκατομμύρια στρέμματα (βοσκοτόπια, δασικές εκτάσεις, χωράφια), καθώς και 400.000 στρέμματα με καθεστώς συνιδιοκτησίας ή με απροσδιόριστο καθεστώς. Γι’ αυτό, μαζί με τις 2.500 μονές και την περιουσία τους, το μέγεθος της εκκλησιαστικής περιουσίας υπολογίζεται από 2 δις έως 15 δις ευρώ. Πάντως οκτώ μονές που προσέφυγαν στα ευρωπαϊκά δικαστήρια εναντίον του νόμου Τρίτση (περί φορολόγησης της εκκλησιαστικής περιουσίας) αποτιμούσα ν τα περιουσιακά τους στοιχεία στο αστρονομικό ποσό των 8 τρισεκατομμυρίων δραχμών και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αναγνώρισε ότι το κράτος έπρεπε να τις αποζημιώσει με το ποσό των 7,6 τρισεκατομμυρίων δραχμών – δηλαδή με 22,5 δις! Αν η περιουσία των oκτώ μονών κυμαινόταν πριν από είκοσι χρόνια σε 7,6 τρισεκατομμύρια δραχμές, πώς μπορούμε να υπολογίσουμε την περιουσία των 2.500 μοναστηριών και ναών σε όλη τη χώρα; Εξάλλου, μέσα σε είκοσι χρόνια, με την αύξηση της τιμής των ακινήτων, τα 7,6 τρις έχουν γίνει καμιά δεκαπενταριά... Επιμένω: το ποσό αυτό αντιστοιχούσε σε οκτώ μόνο μοναστήρια...
Η συνολική περιουσία των μονών της επικράτειας παραμένει άγνωστη στο κοινό: η αδιαφάνεια οφείλεται σε πλέγμα που υφαίνουν περισσότερα από 10.000 νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου (μητροπόλεις, ναοί, μονές, «προσκυνήματα», ιδρύματα, κληροδοτήματα) μαζί με κυβερνητικά στελέχη που πρόσκεινται στην Εκκλησία. Το αποτέλεσμα είναι να προστατεύεται η εκκλησιαστική περιουσία από τα αδιάκριτα μάτια των «αντικληρικών»: στην Ελλάδα η σχέση κράτους-Εκκλησίας βρίσκεται ακόμα στην εποχή πριν από τον Ζαν Ζορές, πριν από το λαϊκό σχολείο και τον νόμο του 1905. Δικαιολογημένα λοιπόν οργιάζουν οι εικασίες και οι αυθαίρετοι υπολογισμοί, σύμφωνα με μερικούς από τους οποίους η αξιοποίησιμη εκκλησιαστική περιουσία ξεπερνά τα 5 τρις ευρώ, άρα καλύπτει άνετα το δημόσιο χρέος.
Φιλανθρωπικό έργο η Εκκλησία δεν έχει να επιδείξει: άλλωστε, τα κοινωνικά προβλήματα δεν λύνονται με φιλανθρωπικούς εράνους – λύνονται με θεσμούς και οικονομικές δραστηριότητες. Η Εκκλησία της Ελλάδος διαθέτει περίπου οκτακόσια κτίρια γραφείων, καταστήματα, εμπορικά κέντρα, ξενοδοχεία, ακόμα και μισθωμένα βενζινάδικα: πού διοχετεύονται αυτά τα έσοδα; Και πώς συγκροτήθηκε ένας τέτοιος οικονομικός κολοσσός; Η ρευστότητά της υπολογίζεται, χοντρικά (πολύ χοντρικά!), σε μερικές δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες, εκατομμύρια ευρώ. Ταυτοχρόνως, οι μητροπολίτες έχουν συστήσει δύο ανώνυμες εταιρείες: μία για τη διαχείριση κοινοτικών κονδυλίων, με την επωνυμία «Υποστήριξη Επιχειρησιακών και Χρηματοδοτικών Προγραμμάτων Μελετών και Έργων» και μία για τη διαχείριση της εκκλησιαστικής περιουσίας. Για όλη αυτή την επίσημη επιχειρηματική της δραστηριότητα η Εκκλησία δήλωσε το 2008 έσοδα 20 εκατομμυρίων ευρώ… Δεν ακούγεται «λίγο»; Πιθανότατα, βρισκόμαστε μπροστά σε μια χονδροειδή φοροδιαφυγή που δεν αντισταθμίζεται με διανομή μακαρονιών.
Όσο για το λαϊκό κίνημα, το έχουμε επαναλάβει, αναλώνεται σε ψευτοεπαναστατικές ενέργειες που δυσκολεύουν την καθημερινότητα των πολιτών χωρίς να διατυπώνει συγκεκριμένα αιτήματα, όπως θα ήταν, για παράδειγμα, η ξεκάθαρη ενημέρωση σχετικά με την εκκλησιαστική περιουσία και η πρόοδος στην κατεύθυνση ενός εκκοσμικευμένου κράτους. Στην Ελλάδα, η Εκκλησία είναι η ιερή μας αγελάδα – όσο γι’ αυτή την ομοιοκαταληξία, θεωρήστε την απολύτως αθέλητη και απολύτως τυχαία.
Σώτη Τριανταφύλλου 08/02/2012
http://www.athensvoice.gr/the-paper/article/378/%CF%85%CF%80%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CE%B1%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%B1
Το παρακάτω κείμενο που σχολιάζει την εκκλησιαστική περιουσία περιέχει πολλές ανακρίβειες: κανείς δεν λέει την αλήθεια· έτσι, οποιοδήποτε ρεπορτάζ σχετικό με την Εκκλησία παραμένει συγκεχυμένο. Οι ιεράρχες δεν δημοσιεύουν στοιχεία σχετικά με την περιουσία της Εκκλησίας – άλλωστε δεν έχει κάνει καμιά επίσημη απογραφή. Έτσι, ενώ ο ελληνικός λαός υποφέρει από ανισοβαρή και άδικη φορολόγηση, οι εξουσίες –πολιτικές και εκκλησιαστικές– χειρίζονται το ζήτημα σαν το απόλυτο εθνικό ταμπού.
Η Αρχιεπισκοπή διανέμει καθημερινά 10.000 μερίδες φαγητού σε συσσίτια. Σύμφωνα με στοιχεία της «Αποστολής της Εκκλησίας της Ελλάδας», η συμμετοχή σ’ αυτά τα συσσίτια αυξήθηκε τους τελευταίους μήνες κατά 40% με τους Έλληνες να υπερτερούν των μεταναστών (60% είναι Έλληνες). Ακολουθούν μετανάστες από την Αφρική (16,6%), την Ανατολική Ευρώπη (13,8%) και την Ασία (9,6%). Οι μισοί που προσέρχονται στα συσσίτια είναι μεγαλύτεροι των 50 ετών (2.548 άτομα), ενώ 1.574 άτομα είναι μεταξύ 31 και 50 ετών. (Κι αυτά τα στοιχεία είναι προσεγγιστικά.)
Η Εκκλησία, αντί να μοιράζει νερόβραστα μακαρόνια, θα έπρεπε (το «θα έπρεπε» δεν έχει ποτέ θέση στην ελληνική πραγματικότητα: είμαστε εναντίον οποιασδήποτε δεοντολογίας) να παραδώσει την περιουσία της στο Δημόσιο και να διαχωριστεί οριστικά από το κράτος. Παρά την οικονομική μας κατάρρευση, αυτό το διαλυμένο κράτος συνεχίζει να πληρώνει τους παπάδες (τις χήρες και τις ανύπαντρες κόρες τους, που, εξαιτίας της απουσίας αντισύλληψης, είναι πολλές) ως δημοσίους υπαλλήλους, δαπανώντας ένα εκατομμύριο ευρώ ετησίως. Παραλλήλως, αναγνωρίζει φορολογικά προνόμια στην εκκλησιαστική περιουσία. Αντί λοιπόν να καλλωπίζει τη δημόσια εικόνα της με ελεημοσύνες, θα προτιμούσαμε η Εκκλησία να δηλώσει αληθινά στοιχεία για το οικονομικό της δυναμικό και να πάψει να κοροϊδεύει το ποίμνιό της καθώς κι εμάς τους υπόλοιπους που δεν είμαστε ποίμνιό της.
Μπροστά στο ενδεχόμενο της φορολογικής μεταρρύθμισης οι Έλληνες ιεράρχες βάλθηκαν να θρηνολογούν ότι θα χρεοκοπήσουν. Αρνούνται ότι η εκκλησιαστική περιουσία ανέρχεται σε τρισεκατομμύρια (όπως πιστεύεται) και υποστηρίζουν ότι αντιστοιχεί σε 702.160.000 ευρώ... Τι μαθηματική ακρίβεια, ε; Το ποσό αυτό αντιστοιχεί στη λεγόμενη αντικειμενική αξία της ακίνητης περιουσίας της Ιεράς Συνόδου που αξιοποιείται εμπορικά. Τι συμβαίνει όμως με την υπόλοιπη περίουσία; Εκτός από τα εκμεταλλεύσιμα ακίνητα και την άγνωστη κινητή περιουσία που διαθέτει η Ιερά Σύνοδος, υπάρχει ανεκμετάλλευτη ακίνητη περιουσία: 1,3 εκατομμύρια στρέμματα (βοσκοτόπια, δασικές εκτάσεις, χωράφια), καθώς και 400.000 στρέμματα με καθεστώς συνιδιοκτησίας ή με απροσδιόριστο καθεστώς. Γι’ αυτό, μαζί με τις 2.500 μονές και την περιουσία τους, το μέγεθος της εκκλησιαστικής περιουσίας υπολογίζεται από 2 δις έως 15 δις ευρώ. Πάντως οκτώ μονές που προσέφυγαν στα ευρωπαϊκά δικαστήρια εναντίον του νόμου Τρίτση (περί φορολόγησης της εκκλησιαστικής περιουσίας) αποτιμούσα ν τα περιουσιακά τους στοιχεία στο αστρονομικό ποσό των 8 τρισεκατομμυρίων δραχμών και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αναγνώρισε ότι το κράτος έπρεπε να τις αποζημιώσει με το ποσό των 7,6 τρισεκατομμυρίων δραχμών – δηλαδή με 22,5 δις! Αν η περιουσία των oκτώ μονών κυμαινόταν πριν από είκοσι χρόνια σε 7,6 τρισεκατομμύρια δραχμές, πώς μπορούμε να υπολογίσουμε την περιουσία των 2.500 μοναστηριών και ναών σε όλη τη χώρα; Εξάλλου, μέσα σε είκοσι χρόνια, με την αύξηση της τιμής των ακινήτων, τα 7,6 τρις έχουν γίνει καμιά δεκαπενταριά... Επιμένω: το ποσό αυτό αντιστοιχούσε σε οκτώ μόνο μοναστήρια...
Η συνολική περιουσία των μονών της επικράτειας παραμένει άγνωστη στο κοινό: η αδιαφάνεια οφείλεται σε πλέγμα που υφαίνουν περισσότερα από 10.000 νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου (μητροπόλεις, ναοί, μονές, «προσκυνήματα», ιδρύματα, κληροδοτήματα) μαζί με κυβερνητικά στελέχη που πρόσκεινται στην Εκκλησία. Το αποτέλεσμα είναι να προστατεύεται η εκκλησιαστική περιουσία από τα αδιάκριτα μάτια των «αντικληρικών»: στην Ελλάδα η σχέση κράτους-Εκκλησίας βρίσκεται ακόμα στην εποχή πριν από τον Ζαν Ζορές, πριν από το λαϊκό σχολείο και τον νόμο του 1905. Δικαιολογημένα λοιπόν οργιάζουν οι εικασίες και οι αυθαίρετοι υπολογισμοί, σύμφωνα με μερικούς από τους οποίους η αξιοποίησιμη εκκλησιαστική περιουσία ξεπερνά τα 5 τρις ευρώ, άρα καλύπτει άνετα το δημόσιο χρέος.
Φιλανθρωπικό έργο η Εκκλησία δεν έχει να επιδείξει: άλλωστε, τα κοινωνικά προβλήματα δεν λύνονται με φιλανθρωπικούς εράνους – λύνονται με θεσμούς και οικονομικές δραστηριότητες. Η Εκκλησία της Ελλάδος διαθέτει περίπου οκτακόσια κτίρια γραφείων, καταστήματα, εμπορικά κέντρα, ξενοδοχεία, ακόμα και μισθωμένα βενζινάδικα: πού διοχετεύονται αυτά τα έσοδα; Και πώς συγκροτήθηκε ένας τέτοιος οικονομικός κολοσσός; Η ρευστότητά της υπολογίζεται, χοντρικά (πολύ χοντρικά!), σε μερικές δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες, εκατομμύρια ευρώ. Ταυτοχρόνως, οι μητροπολίτες έχουν συστήσει δύο ανώνυμες εταιρείες: μία για τη διαχείριση κοινοτικών κονδυλίων, με την επωνυμία «Υποστήριξη Επιχειρησιακών και Χρηματοδοτικών Προγραμμάτων Μελετών και Έργων» και μία για τη διαχείριση της εκκλησιαστικής περιουσίας. Για όλη αυτή την επίσημη επιχειρηματική της δραστηριότητα η Εκκλησία δήλωσε το 2008 έσοδα 20 εκατομμυρίων ευρώ… Δεν ακούγεται «λίγο»; Πιθανότατα, βρισκόμαστε μπροστά σε μια χονδροειδή φοροδιαφυγή που δεν αντισταθμίζεται με διανομή μακαρονιών.
Όσο για το λαϊκό κίνημα, το έχουμε επαναλάβει, αναλώνεται σε ψευτοεπαναστατικές ενέργειες που δυσκολεύουν την καθημερινότητα των πολιτών χωρίς να διατυπώνει συγκεκριμένα αιτήματα, όπως θα ήταν, για παράδειγμα, η ξεκάθαρη ενημέρωση σχετικά με την εκκλησιαστική περιουσία και η πρόοδος στην κατεύθυνση ενός εκκοσμικευμένου κράτους. Στην Ελλάδα, η Εκκλησία είναι η ιερή μας αγελάδα – όσο γι’ αυτή την ομοιοκαταληξία, θεωρήστε την απολύτως αθέλητη και απολύτως τυχαία.
Σώτη Τριανταφύλλου 08/02/2012
http://www.athensvoice.gr/the-paper/article/378/%CF%85%CF%80%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CE%B1%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%B1
Πέμπτη 3 Νοεμβρίου 2011
Για την ελευθερία της συνείδησης
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: , Γράφει η Αννα Φραγκουδάκη
#Η πληροφορία ότι ενδέχεται στο νέο πρόγραμμα σπουδών του λυκείου να προταθεί ως επιλεγόμενο το μάθημα των Θρησκευτικών κινητοποίησε συλλόγους θεολόγων, διδάσκοντες Θεολογικών Σχολών και μέλη του Κλήρου, που αποστέλλουν στην Ιερά Σύνοδο και το υπουργείο Παιδείας διαμαρτυρίες για να εμποδίσουν να γίνει επίσημη πρόταση. Ζητούν παρέμβαση της εκκλησιαστικής ηγεσίας επικαλούμενοι τη σημασία της «θρησκευτικής αγωγής».
#Στις διαμαρτυρίες των συλλόγων θεολόγων διαφαίνεται ένα αίτημα συντεχνιακό, σχετικό με την πιθανή μείωση του αριθμού των μαθητών που θα επιλέγουν το μάθημα, άρα των αναγκών σε διδάσκοντες και των αντίστοιχων θέσεων εργασίας. Μολονότι όλες οι επαγγελματικές ομάδες δίνουν σήμερα επίμονες μάχες απέναντι στις αλλαγές με κριτήριο τα κλαδικά τους συμφέροντα, θα περίμενε κανείς από αυτήν την επαγγελματική κατηγορία στάση περισσότερο χριστιανική.
#Θα έπρεπε να σκεφτούν το πρωτεύον ζήτημα για τη θρησκευτική αγωγή, δηλαδή ότι το ελληνικό σχολείο διδάσκει δογματική κατήχηση και αυτό, όπως έχουν από χρόνια τεκμηριώσει νομικοί και θεολόγοι, αντίκειται στις συνταγματικές αρχές για την ελευθερία της συνείδησης. Εργο του δημόσιου σχολείου είναι να διδάσκει θρησκειολογία και ιστορία των θρησκειών, ενώ η κατήχηση να είναιόπως εξ ορισμού είναι- έργο της Εκκλησίας. Πώς δεν αμφιβάλλουν με βάση τις αρχές του ορθόδοξου χριστιανικού δόγματος για την επιβολή της κατήχησης;
#Επιπλέον, σε διαμαρτυρία του (23/10), ένας σύλλογος θεολόγων από τη Βορειοδυτική Ελλάδα κάνει την πρόβλεψη ότι, εάν τα Θρησκευτικά γίνουν στο λύκειο μάθημα επιλεγόμενο, θα το επιλέγουν «λιγότεροι από το 1/3 των μαθητών». Οι αρμοδιότεροι για μια τέτοια πρόβλεψη θεωρούν ότι δύο στους τρεις μαθητές δεν επιθυμούν να διδάσκονται Θρησκευτικά. Αρα πρέπει να υποχρεώνονται, λένε οι θεολόγοι.
Με ποιο χριστιανικό κριτήριο άραγε;
Οχι μόνο δεν αναρωτιούνται για τα αίτια της άρνησης που οι ίδιοι βλέπουν στους μαθητές, όχι μόνο δεν αμφιβάλλουν ότι η κατήχηση είναι έργο του σχολείου, αλλά προτείνουν στην Ιερά Σύνοδο να πιέσει το υπουργείο ώστε η κατήχηση, ακριβώς επειδή δεν την θέλουν τα παιδιά, να επιβάλλεται και μάλιστα με ποινή τον κακό βαθμό.
http://www.tanea.gr/vivliodromio/?aid=4602922
#Η πληροφορία ότι ενδέχεται στο νέο πρόγραμμα σπουδών του λυκείου να προταθεί ως επιλεγόμενο το μάθημα των Θρησκευτικών κινητοποίησε συλλόγους θεολόγων, διδάσκοντες Θεολογικών Σχολών και μέλη του Κλήρου, που αποστέλλουν στην Ιερά Σύνοδο και το υπουργείο Παιδείας διαμαρτυρίες για να εμποδίσουν να γίνει επίσημη πρόταση. Ζητούν παρέμβαση της εκκλησιαστικής ηγεσίας επικαλούμενοι τη σημασία της «θρησκευτικής αγωγής».
#Στις διαμαρτυρίες των συλλόγων θεολόγων διαφαίνεται ένα αίτημα συντεχνιακό, σχετικό με την πιθανή μείωση του αριθμού των μαθητών που θα επιλέγουν το μάθημα, άρα των αναγκών σε διδάσκοντες και των αντίστοιχων θέσεων εργασίας. Μολονότι όλες οι επαγγελματικές ομάδες δίνουν σήμερα επίμονες μάχες απέναντι στις αλλαγές με κριτήριο τα κλαδικά τους συμφέροντα, θα περίμενε κανείς από αυτήν την επαγγελματική κατηγορία στάση περισσότερο χριστιανική.
#Θα έπρεπε να σκεφτούν το πρωτεύον ζήτημα για τη θρησκευτική αγωγή, δηλαδή ότι το ελληνικό σχολείο διδάσκει δογματική κατήχηση και αυτό, όπως έχουν από χρόνια τεκμηριώσει νομικοί και θεολόγοι, αντίκειται στις συνταγματικές αρχές για την ελευθερία της συνείδησης. Εργο του δημόσιου σχολείου είναι να διδάσκει θρησκειολογία και ιστορία των θρησκειών, ενώ η κατήχηση να είναιόπως εξ ορισμού είναι- έργο της Εκκλησίας. Πώς δεν αμφιβάλλουν με βάση τις αρχές του ορθόδοξου χριστιανικού δόγματος για την επιβολή της κατήχησης;
#Επιπλέον, σε διαμαρτυρία του (23/10), ένας σύλλογος θεολόγων από τη Βορειοδυτική Ελλάδα κάνει την πρόβλεψη ότι, εάν τα Θρησκευτικά γίνουν στο λύκειο μάθημα επιλεγόμενο, θα το επιλέγουν «λιγότεροι από το 1/3 των μαθητών». Οι αρμοδιότεροι για μια τέτοια πρόβλεψη θεωρούν ότι δύο στους τρεις μαθητές δεν επιθυμούν να διδάσκονται Θρησκευτικά. Αρα πρέπει να υποχρεώνονται, λένε οι θεολόγοι.
Με ποιο χριστιανικό κριτήριο άραγε;
Οχι μόνο δεν αναρωτιούνται για τα αίτια της άρνησης που οι ίδιοι βλέπουν στους μαθητές, όχι μόνο δεν αμφιβάλλουν ότι η κατήχηση είναι έργο του σχολείου, αλλά προτείνουν στην Ιερά Σύνοδο να πιέσει το υπουργείο ώστε η κατήχηση, ακριβώς επειδή δεν την θέλουν τα παιδιά, να επιβάλλεται και μάλιστα με ποινή τον κακό βαθμό.
http://www.tanea.gr/vivliodromio/?aid=4602922
Κατήχηση και Σχολείο
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: , Γράφει η Αννα Φραγκουδάκη
#Ενας εκπαιδευτικός, που κάνει μεταπτυχιακά, συζητούσε πρόσφατα μαζί μου τα πολλά προβλήματα του σχολείου του, το οποίο έχει μεγάλο ποσοστό μαθητών άλλων χριστιανικών δογμάτων και άλλων θρησκειών. Η συζήτηση ξεκίνησε με την «οδυνηρή», όπως την ονόμασε, εμπειρία που είχε πριν από μερικές εβδομάδες με τον αγιασμό στην έναρξη της σχολικής χρονιάς. Σημειωτέον ο εκπαιδευτικός τυχαίνει να είναι θρησκευόμενος άνθρωπος. Η συζήτηση από τον αγιασμό πήγε σε όλα όσα αφορούν τη σχέση θρησκείας και σχολείου. Την πρωινή σχολική προσευχή, τον οργανωμένο εκκλησιασμό, τις θρησκευτικές εικόνες στις τάξεις, το μάθημα των Θρησκευτικών που είναι κατήχηση στο ορθόδοξο χριστιανικό δόγμα.
#Θεολόγοι και νομικοί έχουν τεκμηριώσει ότι η θρησκευτική κατήχηση από το σχολείο αντίκειται στις αρχές της ελευθερίας της συνείδησης, καθώς και στον ορθολογισμό που αποτελεί θεμέλιο της μετάδοσης γνώσεων. Τα αλλόθρησκα ή άλλων δογμάτων παιδιά στα σχολεία δεν είναι το μόνο πρόβλημα. Υπάρχει στην εποχή μας μεγάλος αριθμός παιδιών που ανήκουν στο ορθόδοξο χριστιανικό δόγμα, αλλά η οικογένειά τους πιστεύει ότι η θρησκεία είναι ιδιωτικό θέμα συνείδησης. Μήπως λοιπόν δεν είναι πλέον στην εποχή μας η κατήχηση έργο του δημόσιου σχολείου αλλά, όπως στον υπόλοιπο δημοκρατικό κόσμο, είναι βασικό έργο της Εκκλησίας; Μήπως το σχολείο θα έπρεπε να διδάσκει θρησκειολογία και ιστορία των θρησκειών;
#Εχει πολλά πλεονεκτήματα η κατήχηση ως έργο της Εκκλησίας, αντί για σχολικό μάθημα, δηλαδή υποχρεωτικό και βαθμολογούμενο.
Οι μαθητές συμμετέχουν με τη θέλησή τους και όχι από υποχρέωση, ούτε παρακολουθούν κοιτάζοντας την ίδια ώρα με ζήλεια από το παράθυρο τους αλλόθρησκους απαλλαγμένους από το μάθημα να παίζουν στην αυλή. Αρα η θρησκευτική διαπαιδαγώγηση γίνεται ενσυνείδητη και πολύ πιο σχετική με τις θρησκευτικές επιταγές. Τότε το σχολείο μπορεί στη θρησκειολογία να περιλάβει και μια επιλογή από αρχές κοινές σε όλες τις μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες και να τις διδάσκει ως ηθικές αξίες γενικά αποδεκτές. Στα ιερά κείμενα όλων, αν δεν κάνω λάθος, αυτών των θρησκειών βασικός κανόνας ηθικός είναι π.χ. η αγάπη και κατανόηση προς τον συνάνθρωπο.
http://www.tanea.gr/vivliodromio/?aid=4598306
#Ενας εκπαιδευτικός, που κάνει μεταπτυχιακά, συζητούσε πρόσφατα μαζί μου τα πολλά προβλήματα του σχολείου του, το οποίο έχει μεγάλο ποσοστό μαθητών άλλων χριστιανικών δογμάτων και άλλων θρησκειών. Η συζήτηση ξεκίνησε με την «οδυνηρή», όπως την ονόμασε, εμπειρία που είχε πριν από μερικές εβδομάδες με τον αγιασμό στην έναρξη της σχολικής χρονιάς. Σημειωτέον ο εκπαιδευτικός τυχαίνει να είναι θρησκευόμενος άνθρωπος. Η συζήτηση από τον αγιασμό πήγε σε όλα όσα αφορούν τη σχέση θρησκείας και σχολείου. Την πρωινή σχολική προσευχή, τον οργανωμένο εκκλησιασμό, τις θρησκευτικές εικόνες στις τάξεις, το μάθημα των Θρησκευτικών που είναι κατήχηση στο ορθόδοξο χριστιανικό δόγμα.
#Θεολόγοι και νομικοί έχουν τεκμηριώσει ότι η θρησκευτική κατήχηση από το σχολείο αντίκειται στις αρχές της ελευθερίας της συνείδησης, καθώς και στον ορθολογισμό που αποτελεί θεμέλιο της μετάδοσης γνώσεων. Τα αλλόθρησκα ή άλλων δογμάτων παιδιά στα σχολεία δεν είναι το μόνο πρόβλημα. Υπάρχει στην εποχή μας μεγάλος αριθμός παιδιών που ανήκουν στο ορθόδοξο χριστιανικό δόγμα, αλλά η οικογένειά τους πιστεύει ότι η θρησκεία είναι ιδιωτικό θέμα συνείδησης. Μήπως λοιπόν δεν είναι πλέον στην εποχή μας η κατήχηση έργο του δημόσιου σχολείου αλλά, όπως στον υπόλοιπο δημοκρατικό κόσμο, είναι βασικό έργο της Εκκλησίας; Μήπως το σχολείο θα έπρεπε να διδάσκει θρησκειολογία και ιστορία των θρησκειών;
#Εχει πολλά πλεονεκτήματα η κατήχηση ως έργο της Εκκλησίας, αντί για σχολικό μάθημα, δηλαδή υποχρεωτικό και βαθμολογούμενο.
Οι μαθητές συμμετέχουν με τη θέλησή τους και όχι από υποχρέωση, ούτε παρακολουθούν κοιτάζοντας την ίδια ώρα με ζήλεια από το παράθυρο τους αλλόθρησκους απαλλαγμένους από το μάθημα να παίζουν στην αυλή. Αρα η θρησκευτική διαπαιδαγώγηση γίνεται ενσυνείδητη και πολύ πιο σχετική με τις θρησκευτικές επιταγές. Τότε το σχολείο μπορεί στη θρησκειολογία να περιλάβει και μια επιλογή από αρχές κοινές σε όλες τις μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες και να τις διδάσκει ως ηθικές αξίες γενικά αποδεκτές. Στα ιερά κείμενα όλων, αν δεν κάνω λάθος, αυτών των θρησκειών βασικός κανόνας ηθικός είναι π.χ. η αγάπη και κατανόηση προς τον συνάνθρωπο.
http://www.tanea.gr/vivliodromio/?aid=4598306
Μητέρα Τερέζα – Η Απάτη της Καλκούτας
Στην Εκκλησία (ορθόδοξη και καθολική), είναι γνωστό το αξίωμα, πως όσο μεγαλύτερος απατεώνας ή εγκληματίας είναι κάποιος κατά την διάρκεια του βίου, τόσο μεγαλύτερος «άγιος» γίνεται. Σ’ αυτό το αξίωμα δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση, μια σύγχρονη «αγία» της καθολικής Εκκλησίας, που απολαμβάνει όμως γενικότερης εκτίμησης και είναι γνωστή και με το προσωνύμιο «η αγία των φτωχών»: Η Μητέρα Τερέζα.
Η Αγκνές Γκόντζε Μποζαντζιού (αυτό είναι το πραγματικό της όνομα), ήταν αλβανικής καταγωγής και γεννήθηκε στην πόλη των Σκοπίων το 1910, όταν αυτά βρισκόταν ακόμα υπό την κατοχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Εγκατέλειψε το σπίτι και την οικογένειά της, στα 18 της χρόνια, όταν αποφάσισε να ενσωματωθεί στην ιεραποστολική οργάνωση «Αδελφές του Λορέτο» και μέσω αυτής κατέληξε στην Ινδία το 1929. Το όνομα Τερέζα το επέλεξε το 1931, εμπνευσμένη από μια σχετικά πρόσφατη αγία της εποχής της, την Γαλλίδα καλόγρια Μαρί Φρανσουάζ Θιρεσί Μαρτέν, πιο γνωστή ως αγία Θηρεσία. Το «έργο» της έτσι όπως το γνωρίζουμε σήμερα, ξεκινά περίπου το 1950, όταν ασκεί έντονες πιέσεις στον πνευματικό της, αρχιεπίσκοπο Περιέ, να μεσολαβήσει προς το Βατικανό και να ζητήσει άδεια για να ξεκινήσει το ιεραποστολικό της έργο, κάτι που τελικά έγινε.
Η Μητέρα Τερέζα, έτσι όπως την γνωρίζει ο πολύς κόσμος σήμερα, είναι ουσιαστικά ένα δημιούργημα της τηλεόρασης, καθώς μέσω αυτής έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό, το 1969, όταν και προβλήθηκε μια εκπομπή-αγιογραφία στον βρετανικό τηλεοπτικό σταθμό BBC με θέμα το υποτιθέμενο φιλανθρωπικό της έργο. Λίγο αργότερα κυκλοφόρησε και βιβλίο με τίτλο «Κάτι όμορφο για τον Θεό». Έχει ιδιαίτερη σημασία εδώ, να διερευνηθούν οι συνθήκες κάτω από τις οποίες άρχισαν να αποδίδονται υπερφυσικές ιδιότητες στην Μητέρα Τερέζα. Στα πλαίσια των γυρισμάτων για την συγκεκριμένη εκπομπή, ο φωτογράφος του συνεργείου, πήγε να φωτογραφήσει το εσωτερικό των χώρων του ιδρύματος της Μητέρας Τερέζας. Οι συνθήκες φωτισμού δεν ήταν οι ιδανικές και το αποτέλεσμα θα ήταν απογοητευτικό. Τότε ο φωτογράφος θυμήθηκε πως είχε μαζί του, το νέο φιλμ της Κόντακ που είχε βγει στην αγορά εκείνη την εποχή και που υπόσχονταν αξιοπρεπή αποτελέσματα σε συνθήκες χαμηλού φωτισμού. Ο φωτογράφος τράβηξε τις φωτογραφίες, ανάμεσα στις οποίες υπήρχε και κάποια με την Μητέρα Τερέζα. Όταν γύρισε στην Βρετανία για να τις εμφανίσει, έμεινε έκπληκτος με το αποτέλεσμα, καθώς η ευκρίνεια των φωτογραφιών ξεπέρασε και τις προσδοκίες του. Έκπληκτος έμεινε και ο υπεύθυνος παρουσιαστής της εκπομπής Malcolm Muggeridge, όχι όμως για τον ίδιο λόγο. Ο Muggeridge έδειχνε εντυπωσιασμένος από το φως που εμφανίζονταν γύρω από την εικόνα της Μητέρας Τερέζας και το απέδωσε σε κάτι θείο και υπερφυσικό. Τί κι αν αυτό το φως δεν ήταν τίποτε άλλο από παιχνίδια του φακού που είχαν σχέση με την αντανάκλαση του φωτός; Ο Muggeridge είχε ήδη αποφανθεί…
Έκτοτε, το όνομά της και το «έργο» της, έλαβε μυθικές διαστάσεις. Η απουσία οποιουδήποτε ελέγχου των ισχυρισμών της Μητέρας Τερέζας, σχετικά με το φιλανθρωπικό της έργο και τα ιδρύματά της, βοήθησε αρκετά στην εδραίωση της φήμης της, μέχρι που κάποιοι άπιστοι Θωμάδες, μπήκαν στη διαδικασία να διερευνήσουν το περιβόητο έργο της. Τα στοιχεία ήταν αρκετά και ικανά για να απομυθοποιήσουν την αγιοσύνη της Μητέρας Τερέζας και να της προσάψουν έναν πιο περιγραφικό τίτλο: «Η Απάτη της Καλκούτας».
Όταν πέθανε η Μητέρα Τερέζα, το Βατικανό έσπευσε να κινήσει τις διαδικασίες αγιοποίησης, παρ’ όλο που σύμφωνα με τους κανόνες της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, χρειάζεται η παρέλευση 5 ετών από τον θάνατο κάποιου πριν αποφασιστεί η ενδεχόμενη αγιοποίησή του. Ο λόγος είναι για να μην λαμβάνονται αποφάσεις εν θερμώ κι εν μέσω ενός ενθουσιασμού και για να υπάρχει ο άφθονος χρόνος εξέτασης των όποιων ισχυρισμών περί αγιότητας, και το πιο βασικό: Πρέπει να «πιστοποιηθεί» κάποιο «θαύμα».
Στην περίπτωση όμως της Μητέρας Τερέζας, οι διαδικασίες αγιοποίησης, ξεκίνησαν από τον πάπα Ιωάννη Παύλο τον Β’, σχεδόν αμέσως μετά τον θάνατό της, το 1997. Είναι γνωστό βέβαια, πως ο συγκεκριμένος πάπας, είχε πραγματοποιήσει τόσες αγιοποιήσεις, όσες όλοι μαζί οι προκάτοχοί του (σχεδόν 500).
Το απαιτούμενο θαύμα, δεν άργησε και πολύ να βρεθεί. Μια 35χρονη γυναίκα απ’ την Βεγγάλη, ονόματι Μόνικα Μπεσρά, ισχυρίσθηκε ότι είδε μια μυστηριώδη δέσμη φωτός να περικυκλώνει την εικόνα της Μητέρας Τερέζας που είχε στο σπίτι της κι από εκείνη τη στιγμή απαλλάχτηκε απ’ τους καρκινικούς όγκους που είχε. Φαίνεται πως το Βατικανό θεώρησε ισχυρότερη και πιο αξιόπιστη την μαρτυρία της γυναίκας από την μαρτυρία του γιατρού της Ραντζάν Μουσταφί, ο οποίος υποστήριξε, πως η Μπεσρά ουδέποτε είχε καρκινικούς όγκους, αλλά άσχετες με τον καρκίνο, κύστες, οι οποίες μάλιστα είχαν θεραπευτεί 9 μήνες πριν, με τα συμβατικά φάρμακα.
Παρ’ ότι όμως το πολυπόθητο «θαύμα» ευρέθη, εν τούτοις δεν έλειψαν και κάποιες επιφυλάξεις ως προς τις αντιδράσεις που θα μπορούσε να επιφέρει η ενδεχόμενη αγιοποίησή της, καθώς η Μητέρα Τερέζα είχε κάποιες θέσεις οι οποίες ενδεχομένως δεν θα έβρισκαν σύμφωνους ακόμα και σχετικά θρήσκους καθολικούς, ενώ φερόταν αναμεμιγμένη και σε οικονομικά σκάνδαλα. Η Μητέρα Τερέζα δεν ήταν και τόσο «φανατική» όσον αφορά την χειραφέτηση των γυναικών, τις οποίες θεωρούσε, κατά κάποιον τρόπο, σαν μηχανές αναπαραγωγής, ήταν κατά της αντισύλληψης, ενώ όταν παρέλαβε το Νόμπελ Ειρήνης το 1979 (για «τις εκστρατείες της σχετικά με την ενημέρωση για τη φτώχεια»), δεν δίστασε να δηλώσει πως «ή άμβλωση είναι καταστροφική για την ειρήνη» και πως «όταν μια μητέρα σκοτώσει το παιδί της, τι άλλο απομένει απ’ το να σκοτώσουμε ο ένας τον άλλον;», αφήνοντας άφωνο το ακροατήριο. Πολλοί φυσικά αναρωτήθηκαν, πως ήταν δυνατόν αυτή γυναίκα να διατυπώνει κρίσεις για την ερωτική συμπεριφορά, την αναπαραγωγή και τον οικογενειακό προσανατολισμό των άλλων, όταν αυτά, αποτελούσαν άγνωστα στοιχεία για την ίδια.
Η θρησκευτική της παράνοια γίνεται ακόμη πιο προφανής, όταν τολμά να ισχυρισθεί πως «το AIDS είναι μια δίκαιη τιμωρία, για την ανάρμοστη ερωτική συμπεριφορά». Κάποιοι ίσως θα ισχυριστούν, πως παρά την όποια γνώμη της για το AIDS, το ίδρυμά της στον Σαν Φραντζίσκο ονόματι «Δώρο Θεού», φιλοξενεί άστεγους φορείς του ιού του AIDS. Οι συνθήκες που επικρατούν εκεί όμως, είναι τουλάχιστον καταθλιπτικές. Δεν επιτρέπεται η τηλεόραση, το ποτό, το κάπνισμα, η επίσκεψη φίλων (ακόμα κι αν πεθάνουν), ενώ η χορήγηση μορφίνης (για τους πόνους) είναι αρκετά φειδωλή.
Η Μητέρα Τερέζα ήταν εναντίον του διαζυγίου. Αυτή της η θέση όμως δεν την εμπόδισε καθόλου να συγχαρεί την φίλη της πριγκίπισσα Νταϊάνα, όταν αυτή χώρισε με τον Κάρολο της Αγγλίας. Αυτή η υποκριτική θέση της Μητέρας Τερέζας, δεν διέφερε και πολύ από την πρακτική της Εκκλησίας στον παρελθόν, που πουλούσε συγχωροχάρτια στους πλούσιους, αφήνοντας έτσι ελεύθερο τον δρόμο προς την Κόλαση για τους φτωχούς.
Παρ’ ότι διαφημίζεται ως αγία των φτωχών, η πραγματικότητα λέει πως ήταν περισσότερο θεωρητική της φτώχειας και της αυτομαστίγωσης, παρά φίλη των ίδιων των φτωχών. Πίστευε πως ο ανθρώπινος πόνος είναι «δώρο» Θεού. Κι ενώ στους ξενώνες που διατηρούσε στην Καλκούτα για τους φτωχούς, δίδασκε την εγκράτεια και την υπομονή, η ίδια ζούσε πλουσιοπάροχα σε διάφορες πολυτελείς κατοικίες ανά τον κόσμο, όταν δε ο Θεός της έστελνε κι αυτής κάποια «δώρα», άφησε κατά μέρος τις αμπελοσοφίες και τις τριτοκοσμικές συνθήκες της Ινδίας και πήγαινε να νοσηλευτεί σε ακριβά νοσοκομεία (με προτίμηση στα αμερικανικά). Δίδασκε την σεμνότητα και την ταπεινότητα, αλλά η ίδια, αφήνοντας την μετριοφροσύνη κατά μέρος, φρόντισε να δώσει το όνομά της σε σχεδόν 500 μοναστήρια τα οποία ίδρυσε.
Η ξύλινη επίπεδη γλώσσα δεν θα μπορούσε να λείπει από το «οπλοστάσιο» του «θείου» λόγου της. Όταν ρωτήθηκε από κάποιον δημοσιογράφο, πως μπορεί να γίνει ένας κόσμος καλύτερος, όταν είναι γεμάτος φτωχούς, απάντησε με την γνωστή ξύλινη διπλωματική γλώσσα της Εκκλησίας: «Με το να χαμογελούν περισσότερο».
Την ίδια ξύλινη γλώσσα χρησιμοποίησε κι όταν κλήθηκε να σχολιάσει τον υπερπληθυσμό της Ινδίας σε σχέση με τα πιστεύω της περί άμβλωσης κι ελέγχου γεννήσεων: «Ο Θεός φροντίζει για τα πάντα. Για τα λουλούδια, για τα πουλιά, για οτιδήποτε έχει δημιουργήσει στον κόσμο. Κι αυτά τα μικρά παιδιά είναι η ζωή του. Ποτέ δεν θα είναι αρκετά».
Εύστοχα παρατηρεί όμως ο δημοσιογράφος Κρίστοφερ Χίτσκενς: «Αφού ο Θεός φροντίζει για τα πάντα, τότε τί λόγο ύπαρξης έχουν τα φιλανθρωπικά της ιδρύματα;».
Όταν, σημειώθηκε έκρηξη στο εργοστάσιο χημικών «Union Carbide» στην πόλη Μποπάλ, εξαιτίας έλλειψης μέτρων ασφαλείας, σκορπίζοντας τον θάνατο σε 2.500 άτομα και μολύνοντας ακόμη περισσότερα, η μητέρα Τερέζα έσπευσε στο σημείο αυτό. Εξοργισμένοι συγγενείς των θυμάτων, που την υποδέχτηκαν στο αεροδρόμιο, ζητούσαν την γνώμη της και την συμβουλή της για το τι θα έπρεπε να κάνουν. Και η Μητέρα Τερέζα την έδωσε: «Συγχωρέστε, συγχωρέστε, συγχωρέστε».
Κατά την επίσκεψή της σε μια από τις πιο μεγάλες φτωχογειτονιές του Νέου Δελχί, κάποιοι εξαθλιωμένοι κάτοικοι, της έκαναν την παρατήρηση πως χρειάζονται στέγη και δουλειά και όχι φιλανθρωπία. Το πνευματικό επίπεδο της Μητέρας Τερέζας έκανε και πάλι αισθητή την παρουσία του: «Για να γίνει αυτό, θα πρέπει να μάθουμε πρώτα, ν’ αγαπάμε ο ένας τον άλλον».
Τί ειρωνεία και τί υποκρισία όμως; Αυτή που προέτρεπε τους άλλους να «συγχωρούν» τους εγκληματίες, δεν συγχωρούσε την άμβλωση. Η υποκριτική στάση της Μητέρας Τερέζας, θα αναδειχθεί λίγα χρόνια μετά τον θάνατό της, όταν και δημοσιεύθηκε η προσωπική της αλληλογραφία, μέσα απ’ την οποία διαφαίνεται, ότι όχι μόνο νιώθει κλυδωνισμένη την πίστη της, αλλά έχει και αμφιβολίες ακόμη και για την…ύπαρξη του ίδιου του Θεού! Του Θεού, τον οποίο επικαλούνταν συνεχώς κατά την διάρκεια του βίου της και πάνω στον οποίο έχτισε το φιλανθρωπικό της «έργο».
Κατηγορήθηκε ακόμη κι από μοναχές που είχαν θητεύσει δίπλα της, για τις ακραίες απόψεις τις, περί τυφλής πίστεως, υπακοής και εγκράτειας, αν και υποστήριζε το κατά συνθήκην ψεύδος, ακόμα και την παραβίαση των νόμων, εάν ήταν αναγκαίο. Είναι δε χαρακτηριστικό της εγκράτειας και της λιτότητας στην οποία επέβαλλε τις μοναχές, που υπήρχαν περιπτώσεις, που από την υπερβολική…εγκράτεια, οι καλόγριες κατέληγαν ακόμη και να ζητιανεύουν φαγητό! Η προβολή της εσκεμμένης εξαθλίωσης, ήταν μια τακτική της Μητέρας Τερέζας, με αντικειμενικό σκοπό την λήψη όλο και περισσότερων και μεγαλύτερων δωρεών.
Είναι γνωστές οι διασυνδέσεις της με ανθρώπους της εξουσίας και του πλούτου (κι όχι απαραίτητα του «Θεού»), ενώ δεν έλειψαν και οι κατηγορίες για υπεξαιρέσεις χρηματικών ποσών. Είχε επαφές με τα διάφορα δικτατορικά καθεστώτα της Αφρικής, ενώ δεχόταν χρήματα κι από τον δικτάτορα της Αϊτής Ντιβαλιέ που έκλεβε ασύστολα το δημόσιο ταμείο της χώρας του και εξόντωσε περί τους 60.000 συμπατριώτες του. Όταν επισκέφθηκε την Αλβανία, δεν παρέλειψε να καταθέσει στεφάνι και στον τάφο του δικτάτορα Ενβέρ Χότζα, ο οποίος αναγνώριζε μόνο έναν «θεό» στον οποίο επιτρέπονταν η λατρεία: Τον εαυτό του. Γνωστές ήταν επίσης οι δοσοληψίες της με τον απατεώνα τραπεζίτη Τσαρλς Κίτινγκ. Είναι δε χαρακτηριστικό, πως όταν ο Κίτινγκ οδηγήθηκε ενώπιον της αμερικανικής δικαιοσύνης, η Μητέρα Τερέζα απεύθυνε έκκληση στο δικαστήριο για επιεική αντιμετώπιση. Όταν αυτός καταδικάστηκε, η Μητέρα Τερέζα ουδέποτε επέστρεψε τα προϊόντα κλοπής που κατείχε (1 εκατομμύριο δολάρια), παρ’ ότι κλήθηκε από τον εισαγγελέα να το πράξει.
Η ίδια όταν ρωτήθηκε πόσα χρήματα διέθετε, απάντησε αόριστα «αμέτρητα». Παρ’ ότι όμως διέθετε οικονομική άνεση χάρις στις δωρεές και άλλους πόρους, όσοι άποροι κατέληγαν στους ξενώνες της (ακόμη και μέχρι 60 άτομα στο κάθε δωμάτιο και μέσα σε πρωτόγονες συνθήκες), δεν απολάμβαναν μιας αξιοπρεπούς ιατρικής περίθαλψης, αλλά γινόταν πειραματόζωα στα χέρια των Ινδών πρακτικών γιατρών, οι οποίοι «οφείλουν» πολλά στην Μητέρα Τερέζα για την εξάπλωση της φήμης τους. Το φαγητό ήταν φτωχότατο (συνήθως μια σούπα), ενώ το «ιατρικό» και «νοσηλευτικό» προσωπικό αποτελούνταν από ανειδίκευτους επί το πλείστον, μοναχούς και αδερφές, που δεν ήταν σε θέση όχι μόνο να παρέχουν τις απαραίτητες φροντίδες, αλλά ούτε και να διακρίνουν τις σοβαρές ή μεταδοτικές ασθένειες.
Οι αναφορές περί απουσίας βασικού φαρμακευτικού και ιατρικού υλικού, δεν είναι άγνωστες. Οι βελόνες ξαναχρησιμοποιούνταν σε διαφορετικό ασθενή κάθε φορά, ενώ τα αναλγητικά φάρμακα ήταν ανύπαρκτα. Η Μητέρα Τερέζα είχε μια περίεργη φιλοσοφία για τον ανθρώπινο πόνο. Έλεγε πως «το πιο όμορφο δώρο για κάποιον, είναι να συμμετέχει στα πάθη του Χριστού». Μαρτυρείται μάλιστα και μια περίπτωση κωμικοτραγική, που φανερώνει την παράνοια της συγκεκριμένης «αγίας». Όταν κάποιος καρκινοπαθής υπέφερε από αβάσταχτους πόνους, η Μητέρα Τερέζα προσπάθησε να τον ανακουφίσει, χρησιμοποιώντας ως βάλσαμο την…φιλοσοφία της περί ανθρώπινου πόνου, λέγοντάς του: «Υποφέρετε. Αυτό σημαίνει πως ο Ιησούς σάς φιλά!». Ο ασθενής τότε σε έξαλλη κατάσταση της απάντησε: «Τότε να πείτε στον Ιησού σας, να σταματήσει να με φιλά!». Όπως προαναφέρθηκε και παραπάνω όμως, η ίδια η Μητέρα Τερέζα, όταν έβλεπε τα δύσκολα με την υγεία της, προτιμούσε τις «αγκαλιές» των κλασικών γιατρών, παρά τα…φιλιά του Ιησού. Τα περισσότερα χρήματα απ’ τις δωρεές ακόμη και πολύ φτωχών ανθρώπων, αντί να ξοδεύονται για την ανακούφιση αναξιοπαθούντων, κατέληγαν σε τραπεζικούς λογαριασμούς του ιδρύματος της Μητέρας Τερέζας. Στο σημείο αυτό, είναι πολύ χαρακτηριστική η αναφορά της Σούζαν Σιλντς, μιας εκ των υψηλά ιστάμενων καλογριών των ιδρυμάτων της Μητέρας Τερέζας (που αποχώρησε αηδιασμένη), η οποία έκανε λόγο για καταθέσεις 50 εκατομμυρίων δολαρίων, μόνο σε μια τράπεζα (Νέα Υόρκη).
Αρκετό φως στα φιλανθρωπικά ιδρύματα της Μητέρας Τερέζας, έριξε, μεταξύ άλλων, ο δημοσιογράφος Donal MacIntyre, ο οποίος απέκτησε πρόσβαση στο ορφανοτροφείο της «Νταγιά Νταν», υποδυόμενος τον εργαζόμενο. Οι εικόνες που περιγράφει είναι αποτρόπαιες. Δεκάδες παιδιά στοιβάζονταν σε έναν στενό θάλαμο, μερικά απ’ αυτά (παιδιά με ειδικές ανάγκες) δεμένα απ’ το πόδι στο κρεβάτι τους («σαν κατσίκια», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο δημοσιογράφος). Το ζεστό νερό και τα καθαρά ρούχα είναι σχεδόν ανύπαρκτα. «Ειδικοί» κατασκεύαζουν φάρμακα στον διάδρομο με γυμνά χέρια. Το φαγητό παρασκευάζεται κι αυτό στον διάδρομο, ενώ οι «υπεύθυνοι» ταΐζουν τα παιδιά με την βία, σε σημείο που να προκαλούνται και τραυματισμοί. Γενικότερα, η τήρηση στοιχειωδών συνθηκών υγιεινής, είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη. Εν τέλει, ο δημοσιογράφος καταλήγει στην θλιβερή διαπίστωση, ότι το ορφανοτροφείο της Μητέρας Τερέζας, ελάχιστα διαφέρει από τα ορφανοτροφεία της Ρουμανίας που έγιναν γνωστά με την πτώση του καθεστώτος Τσαουσέσκου. Και μια μικρή λεπτομέρεια εδώ, που καταδεικνύει και πάλι την αυτοπροβολή και τον εγωκεντρισμό της Μητέρας Τερέζας: Οι τοίχοι των θαλάμων, δεν κοσμούνται από κάτι που θα μπορούσε να αγγίξει τις παιδικές ψυχές (π.χ. ζωγραφιές). Η μόνη τους διακόσμηση είναι μηνύματα του τύπου «Η Μεγάλη μας Μητέρα», δηλαδή η Μητέρα Τερέζα, η οποία ως φαίνεται κατέτασσε τον εαυτό της μόλις ένα σκαλοπάτι πιο κάτω από την Παναγία. Ο ίδιος δημοσιογράφος αναφερόμενος και στον οίκο ευγηρίας που διατηρούσε η Μητέρα Τερέζα, περιορίζεται να τον περιγράψει ως «λίγο καλύτερος από έναν βόθρο».
Ένας άλλος δημοσιογράφος που διερεύνησε την υπόθεση, ο Ίαν Ο’Ντόχερτι (εφημερίδα «Irish Independent»), είναι πολύ πιο σκληρός στην αποτίμησή του: «Αν υπάρχει Κόλαση, τότε η Μητέρα Τερέζα θα πρέπει να βρίσκεται ήδη εκεί». Αποκαλυπτικός είναι επίσης και ο δημοσιογράφος Κρίστοφερ Χίτσκενς μέσα από την εκπομπή με τίτλο «Ο άγγελος της Κολάσεως» (βίντεο: 1, 2, 3), η οποία αποτέλεσε τη βάση για την συγγραφή του βιβλίου «Μητέρα Τερέζα: Στη θεωρία και στην πράξη».
Μία εθελόντρια, η Μέρι Λούντον, δήλωσε αποτροπιασμό για τις εικόνες που συνάντησε: «Όλοι οι ασθενείς είναι με ξυρισμένα κεφάλια. Παλιά φορεία, χρησιμοποιούνται για κρεβάτια. Οι καρέκλες απουσιάζουν. Το ίδιο και τα παυσίπονα, ενώ η ιατρική περίθαλψη είναι πρωτόγονη. Παρά την ύπαρξη τεράστιων χρηματικών ποσών, η δαπάνη ακόμη και για τα πιο στοιχειώδη, είναι σχεδόν απαγορευμένη. Αντ’ αυτού, γίνεται επίκληση της φτώχειας και της εξαθλίωσης για να προκληθεί ο οίκτος που θα επιφέρει περισσότερες δωρεές. Θέρμανση στους υγρούς θαλάμους δεν υπάρχει, ακόμα και τον χειμώνα, με αποτέλεσμα, κάποιοι ασθενείς, αλλά και μοναχές να ασθενούν από φυματίωση».
Η Μητέρα Τερέζα, εκτός των άλλων, ήταν μυθομανής. Τα συνηθέστερα ψεύδη της, είχαν σχέση με το υποτιθέμενο φιλανθρωπικό της έργο, που όπως αποδείχτηκε το παραφούσκωσε αρκετά. Ισχυρίζονταν ότι το ίδρυμά της βοηθούσε μεγάλο αριθμό αναξιοπαθούντων, ο οποίος κάθε φορά ποίκιλλε: 1.000, 4.000, 7.000, 9.000. Στην πραγματικότητα όμως, οι εγκαταστάσεις δεν μπορούσαν να εξυπηρετήσουν πάνω από μερικές εκατοντάδες ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένου και του προσωπικού. Ισχυρίσθηκε ότι το σχολείο της στην Καλκούτα, είχε 5.000 παιδιά, ενώ στην πραγματικότητα δεν ήταν εγγεγραμμένα πάνω από 100. Ισχυρίσθηκε επίσης ότι είχε ιδρύσει στην Καλκούτα, 102 ιδρύματα οικογενειακής μέριμνας. Εκτεταμένη έρευνα που έγινε όμως, δεν κατόρθωσε να ανακαλύψει ούτε ένα τέτοιο ίδρυμα. Οι ίδιες έρευνες έδειξαν, πως η Μητέρα Τερέζα, κατά την διάρκεια του βίου της στην Ινδία, παρ’ ότι υπήρξαν αρκετές φυσικές καταστροφές και επιδημίες, η φιλανθρωπική της παρουσία, εντοπίστηκε μόνο σε μια περίπτωση. Όλα αυτά τα παραφουσκωμένα στατιστικά στοιχεία (που υποτίθεται δεν την ενδιέφεραν), ήταν βέβαια πόλος έλξης και για αντίστοιχα γενναίες δωρεές που ενίσχυαν το -ουσιαστικά ανύπαρκτο- φιλανθρωπικό της έργο.
Οι Ινδοί ορθολογιστές νιώθουν ότι δυσφημείται η Ινδία και η Καλκούτα, μέσα από την Μητέρα Τερέζα, περνώντας στον κόσμο ως στερεότυπη εικόνα, μόνο την υποβαθμισμένη πλευρά τους. Και υπάρχει η εύλογη απορία, πως μπορεί μια εκατομμυριούχος να λέει ότι «ο πόνος των φτωχών είναι κάτι πολύ όμορφο και ο κόσμος διδάσκεται απ’ αυτό το παράδειγμα δυστυχίας»
http://www.pare-dose.net/?p=3364
Η Αγκνές Γκόντζε Μποζαντζιού (αυτό είναι το πραγματικό της όνομα), ήταν αλβανικής καταγωγής και γεννήθηκε στην πόλη των Σκοπίων το 1910, όταν αυτά βρισκόταν ακόμα υπό την κατοχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Εγκατέλειψε το σπίτι και την οικογένειά της, στα 18 της χρόνια, όταν αποφάσισε να ενσωματωθεί στην ιεραποστολική οργάνωση «Αδελφές του Λορέτο» και μέσω αυτής κατέληξε στην Ινδία το 1929. Το όνομα Τερέζα το επέλεξε το 1931, εμπνευσμένη από μια σχετικά πρόσφατη αγία της εποχής της, την Γαλλίδα καλόγρια Μαρί Φρανσουάζ Θιρεσί Μαρτέν, πιο γνωστή ως αγία Θηρεσία. Το «έργο» της έτσι όπως το γνωρίζουμε σήμερα, ξεκινά περίπου το 1950, όταν ασκεί έντονες πιέσεις στον πνευματικό της, αρχιεπίσκοπο Περιέ, να μεσολαβήσει προς το Βατικανό και να ζητήσει άδεια για να ξεκινήσει το ιεραποστολικό της έργο, κάτι που τελικά έγινε.
Η Μητέρα Τερέζα, έτσι όπως την γνωρίζει ο πολύς κόσμος σήμερα, είναι ουσιαστικά ένα δημιούργημα της τηλεόρασης, καθώς μέσω αυτής έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό, το 1969, όταν και προβλήθηκε μια εκπομπή-αγιογραφία στον βρετανικό τηλεοπτικό σταθμό BBC με θέμα το υποτιθέμενο φιλανθρωπικό της έργο. Λίγο αργότερα κυκλοφόρησε και βιβλίο με τίτλο «Κάτι όμορφο για τον Θεό». Έχει ιδιαίτερη σημασία εδώ, να διερευνηθούν οι συνθήκες κάτω από τις οποίες άρχισαν να αποδίδονται υπερφυσικές ιδιότητες στην Μητέρα Τερέζα. Στα πλαίσια των γυρισμάτων για την συγκεκριμένη εκπομπή, ο φωτογράφος του συνεργείου, πήγε να φωτογραφήσει το εσωτερικό των χώρων του ιδρύματος της Μητέρας Τερέζας. Οι συνθήκες φωτισμού δεν ήταν οι ιδανικές και το αποτέλεσμα θα ήταν απογοητευτικό. Τότε ο φωτογράφος θυμήθηκε πως είχε μαζί του, το νέο φιλμ της Κόντακ που είχε βγει στην αγορά εκείνη την εποχή και που υπόσχονταν αξιοπρεπή αποτελέσματα σε συνθήκες χαμηλού φωτισμού. Ο φωτογράφος τράβηξε τις φωτογραφίες, ανάμεσα στις οποίες υπήρχε και κάποια με την Μητέρα Τερέζα. Όταν γύρισε στην Βρετανία για να τις εμφανίσει, έμεινε έκπληκτος με το αποτέλεσμα, καθώς η ευκρίνεια των φωτογραφιών ξεπέρασε και τις προσδοκίες του. Έκπληκτος έμεινε και ο υπεύθυνος παρουσιαστής της εκπομπής Malcolm Muggeridge, όχι όμως για τον ίδιο λόγο. Ο Muggeridge έδειχνε εντυπωσιασμένος από το φως που εμφανίζονταν γύρω από την εικόνα της Μητέρας Τερέζας και το απέδωσε σε κάτι θείο και υπερφυσικό. Τί κι αν αυτό το φως δεν ήταν τίποτε άλλο από παιχνίδια του φακού που είχαν σχέση με την αντανάκλαση του φωτός; Ο Muggeridge είχε ήδη αποφανθεί…
Έκτοτε, το όνομά της και το «έργο» της, έλαβε μυθικές διαστάσεις. Η απουσία οποιουδήποτε ελέγχου των ισχυρισμών της Μητέρας Τερέζας, σχετικά με το φιλανθρωπικό της έργο και τα ιδρύματά της, βοήθησε αρκετά στην εδραίωση της φήμης της, μέχρι που κάποιοι άπιστοι Θωμάδες, μπήκαν στη διαδικασία να διερευνήσουν το περιβόητο έργο της. Τα στοιχεία ήταν αρκετά και ικανά για να απομυθοποιήσουν την αγιοσύνη της Μητέρας Τερέζας και να της προσάψουν έναν πιο περιγραφικό τίτλο: «Η Απάτη της Καλκούτας».
Όταν πέθανε η Μητέρα Τερέζα, το Βατικανό έσπευσε να κινήσει τις διαδικασίες αγιοποίησης, παρ’ όλο που σύμφωνα με τους κανόνες της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, χρειάζεται η παρέλευση 5 ετών από τον θάνατο κάποιου πριν αποφασιστεί η ενδεχόμενη αγιοποίησή του. Ο λόγος είναι για να μην λαμβάνονται αποφάσεις εν θερμώ κι εν μέσω ενός ενθουσιασμού και για να υπάρχει ο άφθονος χρόνος εξέτασης των όποιων ισχυρισμών περί αγιότητας, και το πιο βασικό: Πρέπει να «πιστοποιηθεί» κάποιο «θαύμα».
Στην περίπτωση όμως της Μητέρας Τερέζας, οι διαδικασίες αγιοποίησης, ξεκίνησαν από τον πάπα Ιωάννη Παύλο τον Β’, σχεδόν αμέσως μετά τον θάνατό της, το 1997. Είναι γνωστό βέβαια, πως ο συγκεκριμένος πάπας, είχε πραγματοποιήσει τόσες αγιοποιήσεις, όσες όλοι μαζί οι προκάτοχοί του (σχεδόν 500).
Το απαιτούμενο θαύμα, δεν άργησε και πολύ να βρεθεί. Μια 35χρονη γυναίκα απ’ την Βεγγάλη, ονόματι Μόνικα Μπεσρά, ισχυρίσθηκε ότι είδε μια μυστηριώδη δέσμη φωτός να περικυκλώνει την εικόνα της Μητέρας Τερέζας που είχε στο σπίτι της κι από εκείνη τη στιγμή απαλλάχτηκε απ’ τους καρκινικούς όγκους που είχε. Φαίνεται πως το Βατικανό θεώρησε ισχυρότερη και πιο αξιόπιστη την μαρτυρία της γυναίκας από την μαρτυρία του γιατρού της Ραντζάν Μουσταφί, ο οποίος υποστήριξε, πως η Μπεσρά ουδέποτε είχε καρκινικούς όγκους, αλλά άσχετες με τον καρκίνο, κύστες, οι οποίες μάλιστα είχαν θεραπευτεί 9 μήνες πριν, με τα συμβατικά φάρμακα.
Παρ’ ότι όμως το πολυπόθητο «θαύμα» ευρέθη, εν τούτοις δεν έλειψαν και κάποιες επιφυλάξεις ως προς τις αντιδράσεις που θα μπορούσε να επιφέρει η ενδεχόμενη αγιοποίησή της, καθώς η Μητέρα Τερέζα είχε κάποιες θέσεις οι οποίες ενδεχομένως δεν θα έβρισκαν σύμφωνους ακόμα και σχετικά θρήσκους καθολικούς, ενώ φερόταν αναμεμιγμένη και σε οικονομικά σκάνδαλα. Η Μητέρα Τερέζα δεν ήταν και τόσο «φανατική» όσον αφορά την χειραφέτηση των γυναικών, τις οποίες θεωρούσε, κατά κάποιον τρόπο, σαν μηχανές αναπαραγωγής, ήταν κατά της αντισύλληψης, ενώ όταν παρέλαβε το Νόμπελ Ειρήνης το 1979 (για «τις εκστρατείες της σχετικά με την ενημέρωση για τη φτώχεια»), δεν δίστασε να δηλώσει πως «ή άμβλωση είναι καταστροφική για την ειρήνη» και πως «όταν μια μητέρα σκοτώσει το παιδί της, τι άλλο απομένει απ’ το να σκοτώσουμε ο ένας τον άλλον;», αφήνοντας άφωνο το ακροατήριο. Πολλοί φυσικά αναρωτήθηκαν, πως ήταν δυνατόν αυτή γυναίκα να διατυπώνει κρίσεις για την ερωτική συμπεριφορά, την αναπαραγωγή και τον οικογενειακό προσανατολισμό των άλλων, όταν αυτά, αποτελούσαν άγνωστα στοιχεία για την ίδια.
Η θρησκευτική της παράνοια γίνεται ακόμη πιο προφανής, όταν τολμά να ισχυρισθεί πως «το AIDS είναι μια δίκαιη τιμωρία, για την ανάρμοστη ερωτική συμπεριφορά». Κάποιοι ίσως θα ισχυριστούν, πως παρά την όποια γνώμη της για το AIDS, το ίδρυμά της στον Σαν Φραντζίσκο ονόματι «Δώρο Θεού», φιλοξενεί άστεγους φορείς του ιού του AIDS. Οι συνθήκες που επικρατούν εκεί όμως, είναι τουλάχιστον καταθλιπτικές. Δεν επιτρέπεται η τηλεόραση, το ποτό, το κάπνισμα, η επίσκεψη φίλων (ακόμα κι αν πεθάνουν), ενώ η χορήγηση μορφίνης (για τους πόνους) είναι αρκετά φειδωλή.
Η Μητέρα Τερέζα ήταν εναντίον του διαζυγίου. Αυτή της η θέση όμως δεν την εμπόδισε καθόλου να συγχαρεί την φίλη της πριγκίπισσα Νταϊάνα, όταν αυτή χώρισε με τον Κάρολο της Αγγλίας. Αυτή η υποκριτική θέση της Μητέρας Τερέζας, δεν διέφερε και πολύ από την πρακτική της Εκκλησίας στον παρελθόν, που πουλούσε συγχωροχάρτια στους πλούσιους, αφήνοντας έτσι ελεύθερο τον δρόμο προς την Κόλαση για τους φτωχούς.
Παρ’ ότι διαφημίζεται ως αγία των φτωχών, η πραγματικότητα λέει πως ήταν περισσότερο θεωρητική της φτώχειας και της αυτομαστίγωσης, παρά φίλη των ίδιων των φτωχών. Πίστευε πως ο ανθρώπινος πόνος είναι «δώρο» Θεού. Κι ενώ στους ξενώνες που διατηρούσε στην Καλκούτα για τους φτωχούς, δίδασκε την εγκράτεια και την υπομονή, η ίδια ζούσε πλουσιοπάροχα σε διάφορες πολυτελείς κατοικίες ανά τον κόσμο, όταν δε ο Θεός της έστελνε κι αυτής κάποια «δώρα», άφησε κατά μέρος τις αμπελοσοφίες και τις τριτοκοσμικές συνθήκες της Ινδίας και πήγαινε να νοσηλευτεί σε ακριβά νοσοκομεία (με προτίμηση στα αμερικανικά). Δίδασκε την σεμνότητα και την ταπεινότητα, αλλά η ίδια, αφήνοντας την μετριοφροσύνη κατά μέρος, φρόντισε να δώσει το όνομά της σε σχεδόν 500 μοναστήρια τα οποία ίδρυσε.
Η ξύλινη επίπεδη γλώσσα δεν θα μπορούσε να λείπει από το «οπλοστάσιο» του «θείου» λόγου της. Όταν ρωτήθηκε από κάποιον δημοσιογράφο, πως μπορεί να γίνει ένας κόσμος καλύτερος, όταν είναι γεμάτος φτωχούς, απάντησε με την γνωστή ξύλινη διπλωματική γλώσσα της Εκκλησίας: «Με το να χαμογελούν περισσότερο».
Την ίδια ξύλινη γλώσσα χρησιμοποίησε κι όταν κλήθηκε να σχολιάσει τον υπερπληθυσμό της Ινδίας σε σχέση με τα πιστεύω της περί άμβλωσης κι ελέγχου γεννήσεων: «Ο Θεός φροντίζει για τα πάντα. Για τα λουλούδια, για τα πουλιά, για οτιδήποτε έχει δημιουργήσει στον κόσμο. Κι αυτά τα μικρά παιδιά είναι η ζωή του. Ποτέ δεν θα είναι αρκετά».
Εύστοχα παρατηρεί όμως ο δημοσιογράφος Κρίστοφερ Χίτσκενς: «Αφού ο Θεός φροντίζει για τα πάντα, τότε τί λόγο ύπαρξης έχουν τα φιλανθρωπικά της ιδρύματα;».
Όταν, σημειώθηκε έκρηξη στο εργοστάσιο χημικών «Union Carbide» στην πόλη Μποπάλ, εξαιτίας έλλειψης μέτρων ασφαλείας, σκορπίζοντας τον θάνατο σε 2.500 άτομα και μολύνοντας ακόμη περισσότερα, η μητέρα Τερέζα έσπευσε στο σημείο αυτό. Εξοργισμένοι συγγενείς των θυμάτων, που την υποδέχτηκαν στο αεροδρόμιο, ζητούσαν την γνώμη της και την συμβουλή της για το τι θα έπρεπε να κάνουν. Και η Μητέρα Τερέζα την έδωσε: «Συγχωρέστε, συγχωρέστε, συγχωρέστε».
Κατά την επίσκεψή της σε μια από τις πιο μεγάλες φτωχογειτονιές του Νέου Δελχί, κάποιοι εξαθλιωμένοι κάτοικοι, της έκαναν την παρατήρηση πως χρειάζονται στέγη και δουλειά και όχι φιλανθρωπία. Το πνευματικό επίπεδο της Μητέρας Τερέζας έκανε και πάλι αισθητή την παρουσία του: «Για να γίνει αυτό, θα πρέπει να μάθουμε πρώτα, ν’ αγαπάμε ο ένας τον άλλον».
Τί ειρωνεία και τί υποκρισία όμως; Αυτή που προέτρεπε τους άλλους να «συγχωρούν» τους εγκληματίες, δεν συγχωρούσε την άμβλωση. Η υποκριτική στάση της Μητέρας Τερέζας, θα αναδειχθεί λίγα χρόνια μετά τον θάνατό της, όταν και δημοσιεύθηκε η προσωπική της αλληλογραφία, μέσα απ’ την οποία διαφαίνεται, ότι όχι μόνο νιώθει κλυδωνισμένη την πίστη της, αλλά έχει και αμφιβολίες ακόμη και για την…ύπαρξη του ίδιου του Θεού! Του Θεού, τον οποίο επικαλούνταν συνεχώς κατά την διάρκεια του βίου της και πάνω στον οποίο έχτισε το φιλανθρωπικό της «έργο».
Κατηγορήθηκε ακόμη κι από μοναχές που είχαν θητεύσει δίπλα της, για τις ακραίες απόψεις τις, περί τυφλής πίστεως, υπακοής και εγκράτειας, αν και υποστήριζε το κατά συνθήκην ψεύδος, ακόμα και την παραβίαση των νόμων, εάν ήταν αναγκαίο. Είναι δε χαρακτηριστικό της εγκράτειας και της λιτότητας στην οποία επέβαλλε τις μοναχές, που υπήρχαν περιπτώσεις, που από την υπερβολική…εγκράτεια, οι καλόγριες κατέληγαν ακόμη και να ζητιανεύουν φαγητό! Η προβολή της εσκεμμένης εξαθλίωσης, ήταν μια τακτική της Μητέρας Τερέζας, με αντικειμενικό σκοπό την λήψη όλο και περισσότερων και μεγαλύτερων δωρεών.
Είναι γνωστές οι διασυνδέσεις της με ανθρώπους της εξουσίας και του πλούτου (κι όχι απαραίτητα του «Θεού»), ενώ δεν έλειψαν και οι κατηγορίες για υπεξαιρέσεις χρηματικών ποσών. Είχε επαφές με τα διάφορα δικτατορικά καθεστώτα της Αφρικής, ενώ δεχόταν χρήματα κι από τον δικτάτορα της Αϊτής Ντιβαλιέ που έκλεβε ασύστολα το δημόσιο ταμείο της χώρας του και εξόντωσε περί τους 60.000 συμπατριώτες του. Όταν επισκέφθηκε την Αλβανία, δεν παρέλειψε να καταθέσει στεφάνι και στον τάφο του δικτάτορα Ενβέρ Χότζα, ο οποίος αναγνώριζε μόνο έναν «θεό» στον οποίο επιτρέπονταν η λατρεία: Τον εαυτό του. Γνωστές ήταν επίσης οι δοσοληψίες της με τον απατεώνα τραπεζίτη Τσαρλς Κίτινγκ. Είναι δε χαρακτηριστικό, πως όταν ο Κίτινγκ οδηγήθηκε ενώπιον της αμερικανικής δικαιοσύνης, η Μητέρα Τερέζα απεύθυνε έκκληση στο δικαστήριο για επιεική αντιμετώπιση. Όταν αυτός καταδικάστηκε, η Μητέρα Τερέζα ουδέποτε επέστρεψε τα προϊόντα κλοπής που κατείχε (1 εκατομμύριο δολάρια), παρ’ ότι κλήθηκε από τον εισαγγελέα να το πράξει.
Η ίδια όταν ρωτήθηκε πόσα χρήματα διέθετε, απάντησε αόριστα «αμέτρητα». Παρ’ ότι όμως διέθετε οικονομική άνεση χάρις στις δωρεές και άλλους πόρους, όσοι άποροι κατέληγαν στους ξενώνες της (ακόμη και μέχρι 60 άτομα στο κάθε δωμάτιο και μέσα σε πρωτόγονες συνθήκες), δεν απολάμβαναν μιας αξιοπρεπούς ιατρικής περίθαλψης, αλλά γινόταν πειραματόζωα στα χέρια των Ινδών πρακτικών γιατρών, οι οποίοι «οφείλουν» πολλά στην Μητέρα Τερέζα για την εξάπλωση της φήμης τους. Το φαγητό ήταν φτωχότατο (συνήθως μια σούπα), ενώ το «ιατρικό» και «νοσηλευτικό» προσωπικό αποτελούνταν από ανειδίκευτους επί το πλείστον, μοναχούς και αδερφές, που δεν ήταν σε θέση όχι μόνο να παρέχουν τις απαραίτητες φροντίδες, αλλά ούτε και να διακρίνουν τις σοβαρές ή μεταδοτικές ασθένειες.
Οι αναφορές περί απουσίας βασικού φαρμακευτικού και ιατρικού υλικού, δεν είναι άγνωστες. Οι βελόνες ξαναχρησιμοποιούνταν σε διαφορετικό ασθενή κάθε φορά, ενώ τα αναλγητικά φάρμακα ήταν ανύπαρκτα. Η Μητέρα Τερέζα είχε μια περίεργη φιλοσοφία για τον ανθρώπινο πόνο. Έλεγε πως «το πιο όμορφο δώρο για κάποιον, είναι να συμμετέχει στα πάθη του Χριστού». Μαρτυρείται μάλιστα και μια περίπτωση κωμικοτραγική, που φανερώνει την παράνοια της συγκεκριμένης «αγίας». Όταν κάποιος καρκινοπαθής υπέφερε από αβάσταχτους πόνους, η Μητέρα Τερέζα προσπάθησε να τον ανακουφίσει, χρησιμοποιώντας ως βάλσαμο την…φιλοσοφία της περί ανθρώπινου πόνου, λέγοντάς του: «Υποφέρετε. Αυτό σημαίνει πως ο Ιησούς σάς φιλά!». Ο ασθενής τότε σε έξαλλη κατάσταση της απάντησε: «Τότε να πείτε στον Ιησού σας, να σταματήσει να με φιλά!». Όπως προαναφέρθηκε και παραπάνω όμως, η ίδια η Μητέρα Τερέζα, όταν έβλεπε τα δύσκολα με την υγεία της, προτιμούσε τις «αγκαλιές» των κλασικών γιατρών, παρά τα…φιλιά του Ιησού. Τα περισσότερα χρήματα απ’ τις δωρεές ακόμη και πολύ φτωχών ανθρώπων, αντί να ξοδεύονται για την ανακούφιση αναξιοπαθούντων, κατέληγαν σε τραπεζικούς λογαριασμούς του ιδρύματος της Μητέρας Τερέζας. Στο σημείο αυτό, είναι πολύ χαρακτηριστική η αναφορά της Σούζαν Σιλντς, μιας εκ των υψηλά ιστάμενων καλογριών των ιδρυμάτων της Μητέρας Τερέζας (που αποχώρησε αηδιασμένη), η οποία έκανε λόγο για καταθέσεις 50 εκατομμυρίων δολαρίων, μόνο σε μια τράπεζα (Νέα Υόρκη).
Αρκετό φως στα φιλανθρωπικά ιδρύματα της Μητέρας Τερέζας, έριξε, μεταξύ άλλων, ο δημοσιογράφος Donal MacIntyre, ο οποίος απέκτησε πρόσβαση στο ορφανοτροφείο της «Νταγιά Νταν», υποδυόμενος τον εργαζόμενο. Οι εικόνες που περιγράφει είναι αποτρόπαιες. Δεκάδες παιδιά στοιβάζονταν σε έναν στενό θάλαμο, μερικά απ’ αυτά (παιδιά με ειδικές ανάγκες) δεμένα απ’ το πόδι στο κρεβάτι τους («σαν κατσίκια», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο δημοσιογράφος). Το ζεστό νερό και τα καθαρά ρούχα είναι σχεδόν ανύπαρκτα. «Ειδικοί» κατασκεύαζουν φάρμακα στον διάδρομο με γυμνά χέρια. Το φαγητό παρασκευάζεται κι αυτό στον διάδρομο, ενώ οι «υπεύθυνοι» ταΐζουν τα παιδιά με την βία, σε σημείο που να προκαλούνται και τραυματισμοί. Γενικότερα, η τήρηση στοιχειωδών συνθηκών υγιεινής, είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη. Εν τέλει, ο δημοσιογράφος καταλήγει στην θλιβερή διαπίστωση, ότι το ορφανοτροφείο της Μητέρας Τερέζας, ελάχιστα διαφέρει από τα ορφανοτροφεία της Ρουμανίας που έγιναν γνωστά με την πτώση του καθεστώτος Τσαουσέσκου. Και μια μικρή λεπτομέρεια εδώ, που καταδεικνύει και πάλι την αυτοπροβολή και τον εγωκεντρισμό της Μητέρας Τερέζας: Οι τοίχοι των θαλάμων, δεν κοσμούνται από κάτι που θα μπορούσε να αγγίξει τις παιδικές ψυχές (π.χ. ζωγραφιές). Η μόνη τους διακόσμηση είναι μηνύματα του τύπου «Η Μεγάλη μας Μητέρα», δηλαδή η Μητέρα Τερέζα, η οποία ως φαίνεται κατέτασσε τον εαυτό της μόλις ένα σκαλοπάτι πιο κάτω από την Παναγία. Ο ίδιος δημοσιογράφος αναφερόμενος και στον οίκο ευγηρίας που διατηρούσε η Μητέρα Τερέζα, περιορίζεται να τον περιγράψει ως «λίγο καλύτερος από έναν βόθρο».
Ένας άλλος δημοσιογράφος που διερεύνησε την υπόθεση, ο Ίαν Ο’Ντόχερτι (εφημερίδα «Irish Independent»), είναι πολύ πιο σκληρός στην αποτίμησή του: «Αν υπάρχει Κόλαση, τότε η Μητέρα Τερέζα θα πρέπει να βρίσκεται ήδη εκεί». Αποκαλυπτικός είναι επίσης και ο δημοσιογράφος Κρίστοφερ Χίτσκενς μέσα από την εκπομπή με τίτλο «Ο άγγελος της Κολάσεως» (βίντεο: 1, 2, 3), η οποία αποτέλεσε τη βάση για την συγγραφή του βιβλίου «Μητέρα Τερέζα: Στη θεωρία και στην πράξη».
Μία εθελόντρια, η Μέρι Λούντον, δήλωσε αποτροπιασμό για τις εικόνες που συνάντησε: «Όλοι οι ασθενείς είναι με ξυρισμένα κεφάλια. Παλιά φορεία, χρησιμοποιούνται για κρεβάτια. Οι καρέκλες απουσιάζουν. Το ίδιο και τα παυσίπονα, ενώ η ιατρική περίθαλψη είναι πρωτόγονη. Παρά την ύπαρξη τεράστιων χρηματικών ποσών, η δαπάνη ακόμη και για τα πιο στοιχειώδη, είναι σχεδόν απαγορευμένη. Αντ’ αυτού, γίνεται επίκληση της φτώχειας και της εξαθλίωσης για να προκληθεί ο οίκτος που θα επιφέρει περισσότερες δωρεές. Θέρμανση στους υγρούς θαλάμους δεν υπάρχει, ακόμα και τον χειμώνα, με αποτέλεσμα, κάποιοι ασθενείς, αλλά και μοναχές να ασθενούν από φυματίωση».
Η Μητέρα Τερέζα, εκτός των άλλων, ήταν μυθομανής. Τα συνηθέστερα ψεύδη της, είχαν σχέση με το υποτιθέμενο φιλανθρωπικό της έργο, που όπως αποδείχτηκε το παραφούσκωσε αρκετά. Ισχυρίζονταν ότι το ίδρυμά της βοηθούσε μεγάλο αριθμό αναξιοπαθούντων, ο οποίος κάθε φορά ποίκιλλε: 1.000, 4.000, 7.000, 9.000. Στην πραγματικότητα όμως, οι εγκαταστάσεις δεν μπορούσαν να εξυπηρετήσουν πάνω από μερικές εκατοντάδες ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένου και του προσωπικού. Ισχυρίσθηκε ότι το σχολείο της στην Καλκούτα, είχε 5.000 παιδιά, ενώ στην πραγματικότητα δεν ήταν εγγεγραμμένα πάνω από 100. Ισχυρίσθηκε επίσης ότι είχε ιδρύσει στην Καλκούτα, 102 ιδρύματα οικογενειακής μέριμνας. Εκτεταμένη έρευνα που έγινε όμως, δεν κατόρθωσε να ανακαλύψει ούτε ένα τέτοιο ίδρυμα. Οι ίδιες έρευνες έδειξαν, πως η Μητέρα Τερέζα, κατά την διάρκεια του βίου της στην Ινδία, παρ’ ότι υπήρξαν αρκετές φυσικές καταστροφές και επιδημίες, η φιλανθρωπική της παρουσία, εντοπίστηκε μόνο σε μια περίπτωση. Όλα αυτά τα παραφουσκωμένα στατιστικά στοιχεία (που υποτίθεται δεν την ενδιέφεραν), ήταν βέβαια πόλος έλξης και για αντίστοιχα γενναίες δωρεές που ενίσχυαν το -ουσιαστικά ανύπαρκτο- φιλανθρωπικό της έργο.
Οι Ινδοί ορθολογιστές νιώθουν ότι δυσφημείται η Ινδία και η Καλκούτα, μέσα από την Μητέρα Τερέζα, περνώντας στον κόσμο ως στερεότυπη εικόνα, μόνο την υποβαθμισμένη πλευρά τους. Και υπάρχει η εύλογη απορία, πως μπορεί μια εκατομμυριούχος να λέει ότι «ο πόνος των φτωχών είναι κάτι πολύ όμορφο και ο κόσμος διδάσκεται απ’ αυτό το παράδειγμα δυστυχίας»
http://www.pare-dose.net/?p=3364
Τρίτη 13 Σεπτεμβρίου 2011
Ερώτηση Ψαριανού για ΑΓΙΑΣΜΟ και ΠΡΩΙΝΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ στα σχολεία
12/9/11
ΕΡΩΤΗΣΗ
Προς την κ. Υπουργό Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων
Θέμα: «Οι θρησκευτικές τελετές που λαμβάνουν χώρα εντός σχολικού ωραρίου»
Στην εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας με αρ. πρωτ. Φ.3 /788 / 95795/ Γ1/ 25-08-2011 με θέμα «Βασικές κατευθύνσεις και οδηγίες για τη λειτουργία σχολικών μονάδων Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης για το σχολικό έτος 2011-2012», μεταξύ άλλων, δίνονται οδηγίες στους προϊσταμένους, στους διευθυντές και στο διδακτικό προσωπικό για τον αγιασμό και την πρωινή προσευχή. Η πρώτη σχολική μέρα λοιπόν είναι αφιερωμένη στον «καθιερωμένο Αγιασμό» και για κάθε μέρα ακολούθως επισημαίνεται πως (σύμφωνα με το Π.Δ. 201/98) «πριν από την έναρξη των μαθημάτων πραγματοποιείται κοινή προσευχή των μαθητών και του διδακτικού προσωπικού στο προαύλιο του σχολείου με ευθύνη των εκπαιδευτικών που εφημερεύουν. [..] Οι εκπαιδευτικοί συμμετέχουν υποχρεωτικά στην πρωινή προσευχή και στον εκκλησιασμό και επιβλέπουν τα τμήματά τους».
Τη στιγμή που το Υπουργείο Παιδείας έχει κάνει σημαία του το «εκσυγχρονισμένο» Νέο Σχολείο, φαίνεται ότι ο «εκσυγχρονισμός» δεν μπορεί να αγγίξει ό, τι έχει σχέση με την παρουσία της Εκκλησίας στην καθημερινότητα μαθητών και διδασκόντων. Καταρχάς, ο αγιασμός αποτελεί θρησκευτική τελετή και ως εκ τούτου το σχολείο, όπως και οποιοσδήποτε δημόσιος φορέας, δεν έχει καμία υποχρέωση να τον τελέσει. Ως προς την καθημερινή πρωινή προσευχή, καθώς σήμερα ζούμε σε πολυπολιτισμική κοινωνία, δεν είναι παιδαγωγικά αποδεκτό να υπάρχουν μαθητές που να ξεχωρίζουν στεκόμενοι παράμερα τη στιγμή που οι υπόλοιποι προσεύχονται. Η υποχρέωση δε των εκπαιδευτικών να συμμετέχουν στην προσευχή δεν συνάδει με τον εκπαιδευτικό τους ρόλο που μεταξύ άλλων είναι να αποτελούν πρότυπο ελεύθερης και κριτικής σκέψης για τους μαθητές τους.
Με αυτά τα δεδομένα, ερωτάται η κ. υπουργός
- Για ποιο λόγο δεν παραπέμπετε όσους μαθητές το επιθυμούν να παίρνουν την ευλογία των ιερέων για το νέο σχολικό έτος στους εκκλησιαστικούς ναούς της ενορίας τους;
- Με ποιο σκεπτικό οι εκπαιδευτικοί υποχρεούνται να συμμετέχουν στην πρωινή προσευχή και στον εκκλησιασμό;
- Ποιο είναι το παιδαγωγικό σκεπτικό βάσει του οποίου θρησκευτικές τελετές τελούνται επίσημα και υποχρεωτικά εντός σχολικού ωραρίου σαν να ζούμε σε θεοκρατικό καθεστώς και όχι σε μια ελεύθερη πολυπολιτισμική και ανεξίθρησκη δημοκρατία;
- Για ποιο λόγο δεν παραπέμπετε όσους μαθητές το επιθυμούν να παίρνουν την ευλογία των ιερέων για το νέο σχολικό έτος στους εκκλησιαστικούς ναούς της ενορίας τους;
- Με ποιο σκεπτικό οι εκπαιδευτικοί υποχρεούνται να συμμετέχουν στην πρωινή προσευχή και στον εκκλησιασμό;
Σε περίπτωση που εκπαιδευτικοί λειτουργοί αρνηθούν ή δεν επιθυμούν να συμμετέχουν σε αυτές τις υποχρεωτικές τελετές θα υφίστανται κάποιες ποινές ή κυρώσεις υπηρεσιακές ή άλλες;
Ο ερωτών βουλευτής
Γρηγόρης Ψαριανός
Ερώτηση Ψαριανού για τους ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΥΣ ΙΕΡΕΙΣ
13/9/11
ΕΡΩΤΗΣΗ
Προς τον κ. Υπουργό Εθνικής Άμυνας
Θέμα: «Στρατιωτικοί Ιερείς»
Ένα Σώμα των Ενόπλων Δυνάμεων είναι και το Θρησκευτικό Σώμα που αποτελείται από Στρατιωτικούς Ιερείς και των τριών Κλάδων των Ε.Δ. Είναι θεσμοθετημένο με δύο χουντικά νομοθετικά διατάγματα (Ν.Δ. 90/1973 και 178/1969), υπάγεται στο Γενικό Επιτελείο Εθνικής Αμύνης και έχει ως αποστολή του «την χριστιανική και ηθική διαπαιδαγώγηση του Στρατεύματος». Σύμφωνα με την ιστοσελίδα της Ιεράς Συνόδου, «η χριστιανική και ηθική διαπαιδαγώγηση των Ε.Δ. πραγματοποιείται με:
- α) Θείες Λειτουργίες που είναι το κέντρο της Χριστιανικής λατρείας.
- β) Κηρύγματα – Διαλέξεις.
- γ) Εξομολογήσεις – Συνεντεύξεις – Συζητήσεις.
- δ) Φιλανθρωπία.
- ε) Διανομή Χριστιανικών εντύπων.
- στ) Προβολές σλάιτς και ταινιών Θρησκευτικού, εθνικού και κοινωνικού περιεχομένου.
- ζ) Μυστήρια – λοιπές αγιαστικές πράξεις και τελετές.
- η) Ποιμαντικές επισκέψεις σε Νοσοκομεία και Φυλακές των Ενόπλων Δυνάμεων».
Αναρωτιέται κανείς για το νόημα της χριστιανικής και ηθικής διαπαιδαγώγησης στον Ε.Σ. Για ποιο λόγο θα πρέπει ο Έλληνας πολίτης να διαπαιδαγωγηθεί για μια ακόμη φορά χριστιανικά, τη στιγμή που επί 12 χρόνια, σε Δημοτικό και Γυμνάσιο-Λύκειο, η χριστιανική κατήχηση είναι αδιάλειπτη; Εξάλλου, στα 18 του κάποιος είναι ενήλικας και μπορεί να αποφασίζει αυτοβούλως όχι μόνο για την ψήφο του αλλά και για τις όποιες πεποιθήσεις του. Επομένως, γιατί θα πρέπει να του επιβάλλονται όλες αυτές οι μέθοδοι χριστιανικής κατήχησης; Από την άλλη, πώς εξασφαλίζεται το δικαίωμα όσων δεν είναι χριστιανοί ορθόδοξοι να μη συμμετέχουν σε αυτήν τη “χριστιανική διαπαιδαγώγηση” χωρίς να αποκαλύπτονται οι θρησκευτικές τους πεποιθήσεις;
Αν η χριστιανική και ηθική διαπαιδαγώγηση του στρατεύματος από την Εκκλησία είχε κάποιο νόημα για τους συνταγματάρχες της δικτατορίας, οπότε και θεσμοθετήθηκαν οι Στρατιωτικοί Ιερείς, στη σύγχρονη κοινωνία έρχεται σε αντίθεση με τις αρχές της ελευθερίας σκέψης και βούλησης και, συνακόλουθα, της δημοκρατίας.
Με βάση τα προαναφερόμενα, ερωτάται ο αρμόδιος κ. Υπουργός:
Προτίθεστε να καταργήσετε τη Διεύθυνση των Στρατιωτικών Ιερέων από τις Ένοπλες Δυνάμεις, η ύπαρξη της οποίας προσιδιάζει σε θεοκρατικό καθεστώς και όχι σε ένα σύγχρονο δημοκρατικό κράτος;
Ο ερωτών βουλευτής
Γρηγόρης Ψαριανός
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)