Η χρονιά του Μαύρου Τρόμου

ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗΣ ΒΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟ 2009

Υπάρχει μια κατηγορία ειδήσεων που οι δημοσιογραφικοί απολογισμοί του 2009 παρέλειψαν εντελώς. Οχι επειδή στερείται "θεαματικότητας", αλλά επειδή η εξαφάνισή της βολεύει με το παραπάνω τα κυρίαρχα στερεότυπα περί δημόσιας τάξης.

Εκτός από χρονιά οικονομικής κρίσης, το 2009 υπήρξε για τα ΜΜΕ και η κατεξοχήν «χρονιά της (πολιτικής) βίας».

Μπήκε στη σκιά της νεανικής εξέγερσης του Δεκέμβρη, με μια πρωτοχρονιάτικη Αθήνα πλημμυρισμένη από ασφαλίτες λόγω του φόβου επανάληψης των «επεισοδίων» γύρω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο της πλατείας Συντάγματος. Συνέχισε με το επικοινωνιακό ξεσάλωμα περί «κατάρρευσης της τάξης», «γενικευμένης ανασφάλειας», «μεταναστευτικής απειλής» κι «αναβίωσης της τρομοκρατίας», για να καταλήξει στην πανηγυρική νομιμοποίηση της ακροδεξιάς ατζέντας μετά τις ευρωεκλογές του Ιούνη.

Κατάληξη λίγο-πολύ αναμενόμενη, άλλωστε, αφού από τα κανάλια σαν «βία» εκλαμβάνεται κυρίως ό,τι έχει αντικαθεστωτικό πρόσημο ή δεν ταυτίζεται με τις κυρίαρχες ελληνοχριστιανικές αξίες. Ενα ολιγόλεπτο σπάσιμο βιτρινών στο Κολωνάκι παρουσιάστηκε έτσι σχεδόν σαν κήρυξη πολέμου, την ίδια στιγμή που βομβιστικές επιθέσεις και η (απείρως πιο επικίνδυνη για το κράτος δικαίου) ενεργός συνεργασία των σωμάτων ασφαλείας με ένοπλες ναζιστικές συμμορίες περνούσαν στα «ψιλά», σαν γεγονότα άνευ σημασίας.

Γιατί το 2009 αποτέλεσε ορόσημο και από αυτή την άποψη: η ακροδεξιά, φασιστική και ρατσιστική βία σημείωσε μέσα στη χρονιά μια αξιοσημείωτη κλιμάκωση, περνώντας από τις διάχυτες βιαιότητες και τα σποραδικά μαχαιρώματα προηγούμενων εποχών σε οργανωμένες επιθέσεις με στρατιωτικές χειροβομβίδες κι αυτοσχέδιους εκρηκτικούς ή εμπρηστικούς μηχανισμούς κατά του πολύμορφου «εσωτερικού εχθρού».

Για πρώτη μάλιστα φορά, μετά το 1974, η συντεταγμένη κρατική εξουσία και τα καθωσπρέπει ΜΜΕ έδειξαν όχι μόνο να ανέχονται αλλά και να υποθάλπουν συνειδητά αυτό το κύμα της «μαύρης βίας», στις «ηπιότερες» τουλάχιστον εκδοχές του, ως απάντηση στην κρίση νομιμοποίησης και στην απώλεια ελέγχου του «πεζοδρομίου» κατά το πρώτο δεκαπενθήμερο του Δεκέμβρη. Το ανοιχτό πατρονάρισμα των ρατσιστικών «επιτροπών κατοίκων» και των χρυσαυγιτών «συμπαραστατών» τους από την ηγεσία του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης, με αποκορύφωμα την εμφάνιση ένοπλων παρακρατικών συμμοριών με λοστούς και μολότοφ (!) στο πλευρό των ΜΑΤ, ήταν απλώς η κορυφή του παγόβουνου αυτού του ευρύτερου μετασχηματισμού.

Σε αντίθεση προς την «αριστερή» κι «αντιεξουσιαστική» βία, που μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου παρουσιάζει μια σχετική ύφεση, η «μαύρη» βία εμφανίζει αντίθετα σαφείς τάσεις πύκνωσης τους τελευταίους μήνες – με πέρασμα, μάλιστα, από τις «μαζικές» σε όλο και περισσότερες «αντάρτικες» ενέργειες.

Αγνωστο αν αυτό οφείλεται σε αυτονόμηση κάποιων μηχανισμών μετά την τελευταία πολιτική αλλαγή ή στην αυξανόμενη αίσθηση ασυλίας που προσδίδει στους δράστες το ακαταδίωκτο. Οπως επίσης αγνοούμε κατά πόσον αυτοί οι τελευταίοι έχουν εμπνευστεί από το γνωστό βιβλίο του εκπροσώπου Τύπου του κ. Μεϊμαράκη στο ΥΠΕΘΑ. Βιβλίο που αναδείχθηκε σε μπεστ σέλερ της ακροδεξιάς την τελευταία τριετία και το οποίο, υπενθυμίζουμε, ευαγγελίζεται την ανάληψη ένοπλης τρομοκρατικής «αντίστασης» απ’ τους «εθνικιστές» σε περίπτωση εκλογικής επιτυχίας της κεντροαριστεράς, ως ένα πρώτο βήμα για την ανατροπή των «εθνομηδενιστών» με στρατιωτικό πραξικόπημα (βλ. αναλυτικά τον «Ιό» της 2.11.08).

Το βέβαιο είναι πάντως ότι ο ίδιος ο κ. Χρυσοχοΐδης, που κατά τις πρώτες μέρες της νέας υπουργίας του επιδιδόταν σε λεονταρισμούς απειλώντας όσους υφισταμένους του «σχετίζονται» με τους χρυσαυγίτες, τώρα πιά περιορίζεται απλώς σε «διαπιστώσεις» και (αυτοεκπληρούμενες;) προφητείες: «Σε λίγο θα έχουμε και ακροδεξιά τρομοκρατικά φαινόμενα από ομάδες που εμφανίζονται σιγά σιγά και δεν τις ξέρουμε ακόμα» («Το Βήμα» 13.12.09).

Ο κατάλογος που ακολουθεί περιλαμβάνει τις γνωστότερες (κι εν πολλοίς τις σημαντικότερες) από τις βίαιες ενέργειες ακροδεξιάς και ρατσιστικής τρομοκρατίας που πραγματοποιήθηκαν (κι έγιναν γνωστές) μέσα στο 2009. Δεν είναι εξαντλητικός, για τον πολύ απλό λόγο ότι ένα μεγάλο μέρος των βιαιοπραγιών «χαμηλής έντασης», ιδίως αυτών που στρέφονται ενάντια στις πιο ανυπεράσπιστες κατηγορίες μεταναστών, δύσκολα -ή μόνο κατά τύχη- έρχονται στο φως.

Η παράθεση των συμβάντων με ημερολογιακή σειρά αποτυπώνει πάντως αρκετά καθαρά την αυξανόμενη προσφυγή της ακροδεξιάς σε μορφές πολιτικής τρομοκρατίας, με στόχο τον «εσωτερικό εχθρό» και δη το κίνημα της ελευθεριακής νεολαίας (στέκια, καταλήψεις στέγης, ραδιοσταθμοί). Αξιοσημείωτη είναι επίσης η πύκνωση των επιθέσεων σε επαρχιακές πόλεις όπως τα Χανιά, την οποία τοπικοί παρατηρητές αποδίδουν στον ανταγωνισμό τοπικών ακροδεξιών συμμοριών για τον έλεγχο του "χώρου".

17 Ιανουαρίου: Επίθεση κρανοφόρων μελών του ακροδεξιού Πατριωτικού Ελληνικού Συνδέσμου με παλούκια και πέτρες στην Ιατρική Σχολή Λάρισας, εναντίον διαδηλωτών που διαμαρτύρονταν για τη δίωξη των συλληφθέντων του Δεκεμβρίου με τον «αντιτρομοκρατικό». Επέμβαση των ΜΑΤ για την προστασία των επιδρομέων. Η Τ.Ο. του ΠΑΣΟΚ καταδικάζει την «προβοκάτσια ακροδεξιών στοιχείων που προσπάθησαν να δυναμιτίσουν την κατάσταση», ενώ ο ΠΕΣ υπερασπίζεται δημόσια την ενέργειά του διακηρύσσοντας πως «η ερυθρά τρομοκρατία δεν θα περάσει».

21 Ιανουαρίου: Ενέδρα ακροδεξιών έξω από την κατάληψη «Αντί-Info Cafe», στην πλατεία Γαρδένιας στου Ζωγράφου, κατά τη διάρκεια ρεμπέτικης βραδιάς. Απόκρουσή τους, με σοβαρό τραυματισμό στο κεφάλι ενός απ’ τους οργανωτές της εκδήλωσης.

21 Ιανουαρίου: Φωτιά στον προσφυγικό καταυλισμό των Αφγανών στην Πάτρα (καταστροφή περίπου 40 παραπηγμάτων και του σχολείου-ιατρείου). Στο σημείο εκδήλωσης της πυρκαγιάς βρέθηκαν γκαζάκια, ενώ περίοικοι παρότρυναν τους πυροσβέστες να μην τη σβήσουν.

28 Ιανουαρίου: Ρατσιστική επιδρομή 7 ατόμων σε σπίτι Πακιστανών στη Νίκαια. Ξυλοδαρμός των ενοίκων, αρπαγή χρημάτων και των διαβατηρίων τους.

24 Φεβρουαρίου: Δολοφονική επίθεση με χειροβομβίδα εναντίον του Στεκιού Μεταναστών και των γραφείων του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, στην οδό Τσαμαδού στα Εξάρχεια. Η χειροβομβίδα ρίχτηκε στο παράθυρο του στεκιού στις 10 μ.μ., κατά τη διάρκεια εκδήλωσης για τους αντιρρησίες συνείδησης, αλλά δεν πέρασε το διπλό τζάμι κι εξερράγη στο δρόμο, προκαλώντας ζημιές σε διπλανά κτίρια. Καταδίωξη του δράστη από περιοίκους αλλά διαφυγή του με ΙΧ που τον περίμενε σε γειτονικό δρόμο. «Θάψιμο» του γεγονότος από τα ΜΜΕ με την ενεργό συμμετοχή «αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ», που προσπαθούν να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις με διάφορα ευφάνταστα σενάρια.

1-5 Μαρτίου: Τρεις διαδοχικές ρατσιστικές επιθέσεις από ομάδα 10-15 φασιστών κατά ανύποπτων Πακιστανών σε δρόμους του Αιγάλεω, με αποτέλεσμα 4 τραυματίες (οι δυο σοβαρά) και τρεις τουλάχιστον ληστείες σε βάρος μεταναστών.

29 Μαρτίου: Ενέδρα τριών μελών της Οργάνωσης Εθνικιστών Ρεθύμνου (ΟΕΡ) στο φοιτητή Γιώργο Μωραϊτη, συνδικαλιστή της αριστερής παράταξης ΕΑΑΚ, και σοβαρός τραυματισμός του. Με καθυστέρηση κάμποσων ημερών, η ναζιστική οργάνωση «αποποιείται» την ευθύνη για «το θλιβερό περιστατικό», κάνοντας λόγο για «προβοκάτσια»: «Ανόητοι, ανιστόρητοι, ανθέλληνες, χωρίς αρχές, ιδανικά, ηθική και πιστεύω, ξενοκίνητοι υπηρέτες ύπουλων και ανθελληνικών σχεδίων, μας πετάξατε το ‘τυρί’ αλλά εμείς είδαμε τη φάκα, είμαστε παρόντες εκεί που πρέπει και όταν πρέπει».

2 Απριλίου: Νυχτερινή επιδρομή ακροδεξιών στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο «ΠΡΟΚΑΤ 35» στο Πανεπιστήμιο Πάτρας. Υλικές φθορές κι «υπογραφή» των επιδρομέων με εθνικιστικά συνθήματα.

23 Απριλίου: Εκπρόσωποι της πακιστανικής κοινότητας Αθήνας καταγγέλλουν σε συνέντευξη Τύπου πάνω από 30 επιθέσεις εναντίον ομοεθνών τους μεταναστών από δυο μηχανοκίνητες ρατσιστικές συμμορίες μέσα στο τελευταίο 15νθήμερο (Ν. Ιωνία, Καλογρέζα, Γαλάτσι, Περισσός, Ηράκλειο), με τουλάχιστον 19 τραυματίες.

8-9 Μαΐου: Κινητοποίηση της «Χρυσής Αυγής» στην Καλαμάτα, εναντίον επετειακής εκδήλωσης της τοπικής αντιεξουσιαστικής κίνησης «Αλάνια του Νέδοντα» για την πολύνεκρη ιστορική απεργία του 1934. Επίθεση εναντίον ζευγαριού αντιεξουσιαστών σε ουζερί της πόλης, σοβαρός τραυματισμός τους και ξυλοδαρμός σερβιτόρου που επιχείρησε να παρέμβει (8.5). Επιδρομή των χρυσαυγιτών στο σιδηροδρομικό σταθμό σε αναζήτηση «αναρχικών», επιθέσεις σε εργαζομένους του ΟΣΕ και τραυματισμός 2 μεταναστών, χωρίς την παραμικρή αντίδραση της ΕΛ.ΑΣ. (9.5).

9 Μαΐου: Επίθεση εκατό περίπου κρανοφόρων χρυσαυγιτών με ασπίδες, ρόπαλα και χειροβομβίδες κρότου-λάμψης (απ’ αυτές που διαθέτει η ΕΛ.ΑΣ.), υπό την κάλυψη και προστασία διμοιριών των ΜΑΤ, εναντίον των ασιατών προσφύγων που στεγάζονται στο χώρο του Παλιού Εφετείου, στην Ομόνοια. Βίαιη διάλυση αντιφασιστών διαδηλωτών που είχαν συγκεντρωθεί για να προστατέψουν τους πρόσφυγες, απόπειρα εισβολής στο κτίριο και δυναμική απόκρουσή τους από αντιφασίστες και μετανάστες. Τουλάχιστον 5 μετανάστες τραυματίες.

10 Μαΐου: Επίθεση χρυσαυγιτών στην Καλαμάτα, με κατσαβίδια και λοστούς εναντίον εκδήλωσης κατά των παράνομων κεραιών κινητής τηλεφωνίας και τραυματισμός 3 ατόμων.

10 Μαΐου: Επίθεση «αγνώστων» στο αυτοδιαχειριζόμενο στέκι Περιστερίου, με υλικές ζημιές.

23 Μαΐου: Νυχτερινός εμπρησμός από ομάδα «αγνώστων» ενός υπόγειου μουσουλμανικού χώρου προσευχής στην οδό Αριστομένους, στον Άγιο Παντελεήμονα. Μέσα στο χώρο βρίσκονταν πέντε μετανάστες απ’ το Μπανγκλαντές, που απεγκλωβίστηκαν απ’ την Πυροσβεστική και μεταφέρθηκαν τραυματισμένοι στο νοσοκομείο.

26 Μαΐου: Εμπρησμός από «αγνώστους» του υπογείου της εκκλησίας του Αγ. Παντελεήμονα, όπου ο (προγεγραμμένος από τους τοπικούς ρατσιστές) παπάς περιέθαλπτε το χειμώνα τους πρόσφυγες της περιοχής (8.45 μ.μ). Ξυλοδαρμοί δημοσιογράφων κι ενός μέλους του ΚΚΕ που διαμαρτυρήθηκε επειδή ακροδεξιοί με μαχαίρια απειλούσαν περαστικούς μετανάστες.

2 Ιουνίου: Τρομοκρατική επιδρομή της «Χρυσής Αυγής» στην Ενωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου, στην Αθήνα, με σκοπό τη ματαίωση της παρουσίασης του Ελληνο-Μακεδονικού Λεξικού από το «Ουράνιο Τόξο» με συμμετοχή ελλήνων και ξένων πανεπιστημιακών.

3 Ιουνίου: Πυρπόληση από «αγνώστους» του κεντρικού προεκλογικού περιπτέρου του αριστερού σχηματισμού ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μπροστά από την Εθνική Βιβλιοθήκη (0.30 π.μ.).

6 Ιουνίου: Ομαδικός δημόσιος ξυλοδαρμός σύρου μετανάστη στο Ρέθυμνο από 20-25 μέλη της ΟΕΡ. Μια βδομάδα μετά, η οργάνωση αποποιείται κάθε ευθύνη για «τα γεγονότα της 6ης Ιουνίου», κατηγορώντας τα τοπικά μέλη του ΣΥΡΙΖΑ -που ανέδειξαν το ζήτημα- ότι «ακολουθούν την τακτική των αφεντικών τους, των Εβραίων, με την αιώνια κλάψα και κακία».

9 Ιουνίου: Επίθεση ροπαλοφόρων ακροδεξιών σε πολίτη που πήγε το παιδί του στην παιδική χαρά του Αγ. Παντελεήμονα, την οποία η τοπική «Επιτροπή Κατοίκων» έχει κλείσει δια της βίας. Προσαγωγή του πολίτη από τα ΜΑΤ στο αστυνομικό τμήμα για ...«προκλητική συμπεριφορά» και πολιορκία του τμήματος από «αγανακτισμένους πολίτες».

5 Ιουλίου: Νυχτερινή βομβιστική επίθεση (πυροσωλήνας με μπαρούτι) κατά του αριστερού στεκιού «Σφεντόνα» της φοιτητικής παράταξης «Αγωνιστικές Κινήσεις», στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Υλικές ζημιές στην είσοδο του κτιρίου και σε σταθμευμένο Ι.Χ.

7 Ιουλίου: Χρυσαυγίτες επιτίθενται μέσα από τις γραμμές των ΜΑΤ, εκσφενδονίζοντας μολότοφ, εναντίον αντιρατσιστικής διαδήλωσης 2.500 ατόμων. Το γεγονός καταγράφεται φωτογραφικά, χωρίς την παραμικρή αντίδραση της «φυσικής και πολιτικής» ηγεσίας της ΕΛ.ΑΣ.

9 Ιουλίου: Επίθεση 15-20 ακροδεξιών με μολότοφ, φωτοβολίδες και καπνογόνα στην κατάληψη στέγης Βίλλα Αμαλίας (11.30 μμ), μετά το τέλος θεατρικής παράστασης. Ορμητήριο των επιτιθέμενων ήταν η πλατεία Αγίου Παντελεήμονα, όπου μισή ώρα νωρίτερα οι συγκεντρωμένοι ρατσιστές είχαν συνομιλία με τον υπουργό Δημόσιας Τάξης Χρήστο Μαρκογιαννάκη. Απόκρουση από τους καταληψίες των επιδρομέων, που εγκαταλείψουν τσάντα με 3 μολότοφ.

21 Ιουλίου: Επίθεση «αγνώστων» με 3 μολότοφ σε εγκαταλειμένο βαγόνι του ΟΣΕ, στην Πανεπιστημιούπολη του ΑΠΘ, που στεγάζει το αντιεξουσιαστικό Radio Revolt. Μικρής έκτασης υλικές καταστροφές, που δεν παρεμποδίζουν τη λειτουργία του.

25 Ιουλίου: Εκρηξη εμπρηστικού μηχανισμού (γκαζάκια) στην κατάληψη ΥΦΑΝΕΤ, στη Θεσσαλονίκη (5 π.μ.). Σβήσιμο της φωτιάς από τους κατοίκους, με τη βοήθεια γειτόνων.

1 Αυγούστου: Επιδρομή 2 κρανοφόρων που επέβαιναν σε μοτοσικλέτα στην κατάληψη του κτήματος Πραποπούλου, στο Χαλάνδρι. Απόπειρα διάρρηξης και σοβαρός τραυματισμός με λοστούς στο κεφάλι ενός άστεγου μετανάστη που βρισκόταν συμπτωματικά εκεί. Οι δράστες φεύγουν εγκαταλείποντας πίσω τους ένα στουπί με βενζίνη.

4 Αυγούστου: Νέα νυχτερινή επίθεση «αγνώστων» στο βαγόνι του Radio Revolt, στο χώρο του ΑΠΘ, και πυρπόλησή του.

26 Αυγούστου: Επίθεση «αγνώστων» με κροτίδες στο υπόγειο τζαμί της οδού Αριστομένους, στον Αγιο Παντελεήμονα, ενώ πολλοί μουσουλμάνοι μετανάστες βρίσκονταν μέσα για το ραμαζάνι (8.30 μμ).

13 Σεπτεμβρίου: Επιδρομή καμιάς εικοσαριάς κρανοφόρων ακροδεξιών με παλούκια στην κατάληψη Rosa Nera, στα Χανιά, ενώ σε άλλο σημείο της πόλης πραγματοποιούνταν το ετήσιο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ. Σπάσιμο της πόρτας κι εκτεταμμένες φθορές στο εσωτερικό του κτιρίου. «Στην είσοδο χτύπησαν μια μητέρα, το μαθητή γιο της, έναν φίλο του και έναν μετανάστη. Φεύγοντας χτύπησαν έναν ηλικιωμένο και το γιο του, που φιλοξενούνται στην κατάληψη κι εκείνη την ώρα επέστρεφαν σ’ αυτήν» (από την ανακοίνωση της Rosa Nera).

1 Οκτωβρίου: Πυρπόληση του κεντρικού προεκλογικού περιπτέρου του αριστερού σχηματισμού ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μπροστά από την Εθνική Βιβλιοθήκη (1.40 π.μ.). Οι δράστες άφησαν ως «επισκεπτήριο» φέιγ βολάν της «Χρυσής Αυγής». Περίπτερα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχουν επίσης καταστραφεί στα Χανιά (17.9), τη Ν. Ιωνία και το Παγκράτι.

1 Οκτωβρίου: Επίθεση χρυσαυγιτών κατά της τραγουδίστριας Σοφίας Παπάζογλου με καυστικό σπρέι στο πρόσωπο έξω από το μετρό της Κατεχάκη, όταν αρνήθηκε να πάρει το προεκλογικό υλικό που μοίραζαν. Μεταφορά της κοπέλας στο νοσοκομείο με εγκαύματα. Η ναζιστική οργάνωση «διαψεύδει» το συμβάν.

29 Οκτωβρίου: Επίθεση «αγνώστων» στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο του Παλιού Κυλικείου, στη Ρόδο (ξημερώματα). Υλικές φθορές.

30 Οκτωβρίου: Επίθεση χρυσαυγιτών στον ηθοποιό Πάνο Μουζουράκη με δακρυγόνο σπρέι έξω απ’ το κλαμπ όπου εργάζεται, ως «τιμωρία» για κάποιο «αντεθνικό» βίντεό του. Η «Χρυσή Αυγή» αρνείται την πατρότητα της επίθεσης, με το επιχείρημα «δεν είμαστε οργάνωση, άρα δεν έχουμε μέλη»!

2 Νοεμβρίου: Επίθεση με μολότοφ (4.30 π.μ.) στην κατάληψη στέγης της Λέλας Καραγιάννη 37, λίγες ώρες πριν από την αντιρατσιστική συναυλία στον Αγ. Παντελεήμονα. Σβήσιμο της φωτιάς από τους κατοίκους.

3 Νοεμβρίου: Επίθεση τα ξημερώματα με μολότοφ στην κατάληψη στέγης «Βίλα Αμαλίας». Οπως επισημαίνουν οι καταληψίες, «το δελτίο που δίνει η διεύθυνση ασφαλείας και αναπαράγουν οι δημοσιογράφοι κάνει λόγο για πέντε δράστες. Κάτι θα ξέρουν...».

8 Νοεμβρίου: Επίθεση στο Μεσολόγγι 15 ατόμων με λοστούς και καδρόνια εναντίον 4 μεταναστών, σοβαρός τραυματισμός και μεταφορά τους στο νοσοκομείο.

15 Νοεμβρίου: Απρόκλητη νυχτερινή επίθεση και ξυλοδαρμός δυο ενεργών πολιτών σε δρόμο των Χανίων από ομάδα 10 ακροδεξιών, που τους αποκαλούν «αναρχικούς» και «κουμούνια».

22 Νοεμβρίου: Δημόσιος ξυλοδαρμός δυο παιδιών αραβικής καταγωγής σε κεντρική πλατεία του Αργούς από ομάδα νεαρών Ελλήνων, που τα καλούσε «να φύγουν από την Ελλάδα».

23 Νοεμβρίου: Βραδυνή ρατσιστική επιδρομή 40 κουκουλοφόρων ακροδεξιών με σιδερολοστούς, μολότοφ και μαχαίρια εναντίον καταστημάτων Αράβων στο Ν. Κόσμο. Υλικές καταστροφές, αρπαγή των ταμείων και σοβαρός τραυματισμός 3 μεταναστών.

24 Νοεμβρίου: Εκρηξη ισχυρής βόμβας στον ελεύθερο κοινωνικό χώρο Buena Ventura της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης Θεσσαλονίκης (3.55 π.μ.). Το ρεπορτάζ της «Ε» καταγράφει «θραύσματα σφηνωμένα σε τοίχους και αυτοκίνητα, σπασμένα τζάμια πολυκατοικιών σε ακτίνα 15 μέτρων και μια γειτονιά τρομοκρατημένη». Ο εκρηκτικός μηχανισμός ήταν παρόμοιος με αυτόν που χρησιμοποιήθηκε τον Ιούλιο κατά της «Σφεντόνας».

8 Δεκεμβρίου: Επίθεση ομάδας ακροδεξιών σε μετανάστες σε κεντρική πλατεία των Χανίων, με αποτέλεσμα το σοβαρό τραυματισμό ενός Παλαιστινίου κι ενός Μαροκινού.

11 Δεκεμβρίου: Επίθεση χρυσαυγιτών με σιδηρογροθιές σε δυο νέους στο Σύνταγμα και τραυματισμός τους επειδή είχαν «αναρχίζουσα» εμφάνιση. Σύμφωνα με το επίσημο site της, η ναζιστική οργάνωση πραγματοποιούσε εκείνη την ώρα «πολιτική δράση» στην περιοχή.

15 Δεκεμβρίου: Μεσονύκτια επίθεση με 2 μολότοφ από ισάριθμους επιβάτες μοτοσικλέτας σε σπίτι στο Γαλατά Χανίων, όπου μένει ο πατέρας ενός από τα δυο θύματα της φασιστικής επίθεσης της 15ης Νοεμβρίου. Γι’ αυτή την τελευταία, σύμφωνα με τον τοπικό Τύπο, συνελήφθη 20χρόνος, ο οποίος ...αφέθηκε ελεύθερος, λόγω παρέλευσης του αυτόφωρου. Από την επίθεση στο σπίτι προκλήθηκαν υλικές ζημιές και κινδύνευσαν 5 άτομα, ανάμεσά τους ένα μικρό παιδί, που βρίσκονταν μέσα.

16 Δεκεμβρίου: Εμπρηστική επίθεση στο Κοινωνικό Στέκι – Στέκι Μεταναστών στα Χανιά (7 π.μ.), μια μέρα πριν από το προγραμματισμένο συλλαλητήριο για τις πρόσφατες φασιστικές και ρατσιστικές επιθέσεις στην πόλη (περίπου 15-20 μέσα σ’ ένα δεκαήμερο, σύμφωνα με τους εκπροσώπους του Στεκιού). Οι δράστες προκάλεσαν υλικές ζημιές κι «υπέγραψαν» στον τοίχο με σβάστικες.

18 Δεκεμβρίου: Επιδρομή κρανοφόρων ακροδεξιών στο Στέκι της Ανοιχτής Συνέλευσης Δυτικών Συνοικιών, στους Αμπελόκηπους Θεσσαλονίκης. Υλικές ζημιές και δυο τραυματίες.

18 Δκεμβρίου: Εκρηξη εμπρηστικού μηχανισμού (γκαζάκια) στην κατάληψη του Βοτανικού Κήπου, στην Πετρούπολη. Οι δράστες άφησαν πίσω τους προκήρυξη, διακηρύσσοντας ότι «τρίβουν τα αρχίδια τους στα καλοακονισμένα σπαθιά τους» (!) και περιγράφοντας το χτύπημα σαν απάντηση προς τις «επιθέσεις των αναρχοάπλυτων στα όργανα της τάξης και τα αστυνομικά τμήματα», την πυρπόληση «ελληνικών συμβόλων» και «ανθελληνικές κινήσεις» γενικώς. Η προκήρυξη κλείνει με προειδοποιήσεις για νέα χτυπήματα και με το σύνθημα «Σάλτο στο Ρεσάλτο».

23 Δεκεμβρίου: Εμπρηστική επίθεση «αγνώστων» στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο «Αγρός», στο Πάρκο Τρίτση στο Ιλιον (11.45 μμ). Ως εμπρηστικό υλικό χρησιμοποιήθηκε μπιτόνι με εύλεκτο υγρό, με αποτέλεσμα υλικές ζημιές.

27 Δεκεμβρίου: Ρατσιστική επίθεση "ομάδας κρούσης" με ρόπαλα του μπέιζμπολ και σιδερογροθιές εναντίον παρέας μεταναστών σε μπαρ των Χανίων, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό τριών νεαρών και μιας κοπέλας.

Η εγκυρότητα του Indymedia

Μια από τις πιο χρήσιμες πηγές για την κατάρτιση του χρονολογίου της «μαύρης βίας», μαζί με το ηλεκτρονικό αρχείο της «Ε», υπήρξε ο δικτυακός τόπος εναλλακτικής πληροφόρησης Athens Indymedia.

Αγρίως συκοφαντημένο από τους διώκτες του, που έχουν φτάσει μέχρι τη δικαστική δίωξη των πρυτανικών αρχών του ΕΜΠ για την παροχή πανεπιστημιακού ασύλου στο σέρβερ του, το Indymedia αποτελεί όχι μόνο έναν «χώρο πολιτικής και κοινωνικής έκφρασης» (με απόψεις που μπορεί να ενοχλούν πολλούς) αλλά και μια από τις πιο αξιόπιστες πηγές ενημέρωσης που λειτουργούν στον ελληνόφωνο κόσμο για μια σειρά ζητήματα.

Οσον αφορά ιδίως τα τεκταινόμενα σε συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις του ευρύτερου αριστερού κι αντιεξουσιαστικού χώρου, για τα οποία το αστυνομικό δελτίο καναλιών και (πολλών) εφημερίδων έχει την τάση να ταυτίζεται με την εκάστοτε επίσημη εκδοχή της ΕΛ.ΑΣ., οι αναρτήσεις του Indymedia όχι μόνο συνιστούν έναν πολύτιμο πόλο εναλλακτικής ειδησεογραφίας αλλά κατά κανόνα αποδεικνύονται απείρως πιο ακριβείς από τα «έγκυρα» ΜΜΕ. Παρόλο που η ανωνυμογραφία των ερασιτεχνών «ρεπόρτερ» εμπεριέχει συχνά κάποιο ποσοστό ανακριβειών, υπερβολών ή παρεξηγήσεων, η τελική εικόνα που προκύπτει απ’ την ανταλλαγή και διασταύρωση των μηνυμάτων είναι συνήθως πολύ πιο κοντά στην πραγματικότητα απ’ ό,τι οι «πληροφορίες» που διασπείρουν μέσω των καναλιών τα παπαγαλάκια της ΓΑΔΑ. Γνωστότερο παράδειγμα, η έγκαιρη και ακριβής πληροφόρηση που παρείχε το Indymedia για τις συνθήκες της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, όταν τα λαγωνικά της κατεστημένης δημοσιογραφίας παραπληροφορούσαν περί «αυτοάμυνας» των αστυνομικών απέναντι σε μαζική επίθεση με πέτρες και μολότοφ.

Το ίδιο ισχύει και για την ακροδεξιά ή διάχυτη ρατσιστική βία, που οι αστυνομικές πηγές αποσιωπούν ή υποβαθμίζουν συστηματικά.

Μικρό αλλά αποκαλυπτικό παράδειγμα: Το βράδυ της 23ης Νοεμβρίου, 40 περίπου κουκουλοφόροι και ροπαλοφόροι ακροδεξιοί επέδραμαν σε μαγαζιά Αράβων μεταναστών στο Νέο Κόσμο, προκαλώντας εκτεταμένες καταστροφές, ληστεύοντας τα ταμεία και στέλνοντας 3 ανθρώπους στο νοσοκομείο. Οταν έφτασε επιτόπου, η ΕΛ.ΑΣ. συνέλαβε 2 νεαρούς Ελληνες που τα θύματα υπέδειξαν ως μέλη της επιτιθέμενης ομάδας, αλλά και τους 6 μετανάστες που τους είχαν εγκλωβίσει σε γειτονική οικοδομή. Σοκαρισμένοι, οι κάτοικοι πραγματοποίησαν πορεία μέχρι την Ασφάλεια, ζητώντας την άρση της «παρεξήγησης» και την απόλυση των δικών τους. Η ΕΛ.ΑΣ., απεναντίας, έσπευσε ν’ αποδώσει την επίθεση σε «ξεκαθάρισμα λογαριασμών» μεταξύ «αλλοδαπών που έχουν διαφορές μεταξύ τους».

Τα μόνα μέσα ενημέρωσης που μετέδωσαν εκείνο το βράδι αναλυτικά τη σωστή είδηση ήταν ο ραδιοσταθμός «105,5 Στο Κόκκινο» του ΣΥΡΙΖΑ και το Athens Indymedia. Ολα τα ειδησεογραφικά πόρταλ, με εξαίρεση την ηλεκτρονική έκδοση της «Ε», αναπαρήγαγαν αντίθετα πιστά την αστυνομική εκδοχή: «Επεισόδια και συμπλοκές μεταξύ αλλοδαπών στο Ν. Κόσμο», (in.gr, kathimerini.gr, tanea.gr, tovima.gr), «Επεισόδιο στο Νέο Κόσμο μεταξύ Αράβων με δυο τραυματίες» (troktiko), «σύμφωνα με πληροφορίες τα άτομα που τραυμάτισαν τους αλλοδαπούς είναι επίσης αλλοδαποί και η συμπλοκή σημειώθηκε για διαφορές που σχετίζονται με το εμπόριο στην περιοχή» (ethnos.gr).

Αν για ένα τέτοιο συμβάν, στο κέντρο σχεδόν της Αθήνας και με τόσους αυτόπτες μάρτυρες, η συμβολή του Indymedia στην ενημέρωση του κοινού είναι σημαντική, αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο για τα «ελάσσονα» εκείνα περιστατικά καθημερινής βίας, όπως το παρακάτω (4.7.09), που μόνο η ευασθητοποίηση κάποιου τυχαίου παρατηρητή μπορεί να καταγράψει:

«Ρατσιστική - δολοφονική επίθεση δέχτηκαν αργά χθές το βράδυ κοντά στον Ευαγγελισμό 2 μετανάστες από μια ομάδα 6-7 ξυρισμένων φασιστών. Οι φασίστες έφυγαν καθώς βγήκε κόσμος στα μπαλκόνια και κοίταζε αλλά κανένας δεν μίλησε, απλώς κοιτάγανε όπως κι εγώ. Δεν έκανα απολύτως τίποτα για να αποτρέψω την επίθεση ή να την σταματήσω, επειδή ήταν 6-7 γυμναστηριακοί τύποι και εγώ ένας, με την κοπέλα μου μάλιστα. Αυτές οι επιθέσεις δεν μπορούν να μείνουν έτσι. Πιστεύω ότι κάποτε πρέπει να γίνει μια συζήτηση πάνω στο θέμα αυτό και πώς πρέπει να αντιδράσουμε, για να μη βρεθεί κανένας σύντροφος στη δύσκολη αυτή θέση του απλώς να παρατηρεί».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Ο Ιός

«Piazza Εξάρχεια. Τυφλή απόπειρα - κουφοί αναλυτές»

(«Κ.Ε.» 8.3.2009)

Ρεπορτάζ για την επίθεση με χειροβομβίδα κατά του «Στεκιού Μεταναστών» (24.2.09) και την εντυπωσιακή, για τα τρομολαγνικά δεδομένα των ημερών, αποσιώπησή της από έντυπα κι ηλεκτρονικά ΜΜΕ.

Νίκος Χιδίρογλου

«Οχι στην Παλιά Πόλη»

(Θεσ/νίκη 2007, εκδ. Ερωδιός)

Μυθιστόρημα πολιτικής φαντασίας (;) που αναδείχθηκε σε μπεστ σέλερ της εγχώριας ακροδεξιάς, με θέμα την ένοπλη πάλη των «μαύρων» πατριωτών κατά των «αντεθνικών στοιχείων» μετά την εκλογική νίκη της Κεντροδεξιάς. Δημοσιογράφος της ακροδεξιάς «Ελεύθερης Ώρας», ο συγγραφέας υπήρξε κατά την εποχή της συγγραφής και κυκλοφορίας του βιβλίου εκπρόσωπος Τύπου του ΥΠΕΘΑ Μεϊμαράκη.

ΔΕΙΤΕ

"Νέα στοιχεία για τη σχέση Αστυνομίας - Χρυσής Αυγής"

(tvxs 12.5.2009)

Αποκαλυπτικά πλάνα από τις επιθέσεις πάνοπλων χρυσαυγιτών εναντίον των μεταναστών του Παλιού Εφετείου υπό την κάλυψη διμοιριών των ΜΑΤ. Ντοκουμέντο προσβάσιμο επίσης με διάφορες μορφές στο You Tube.


ΣΥΝΔΕΘΕΙΤΕ

Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη

(http://www.yptp.gr/)

Μάταια θα ψάξετε στην επίσημη ιστοσελίδα του τέως Υπουργείου Δημόσιας Τάξης για ειδήσεις όπως αυτές του σημερινού μας αφιερώματος. Σιωπή αποκαλυπτική για την πραγματική φύση του "διμέτωπου" αγώνα του "αντιφασίστα" κ. Χρυσοχοϊδη...

Ελευθεροτυπία, 3/1/2010

http://www.iospress.gr/ios2010/ios20100103.htm

Δυο πολιτικές για τη μειονότητα

Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ ΣΕ ΡΙΑΛΙΤΙ

Μια από τις πιο πετυχημένες μεταρρυθμίσεις των τελευταίων δεκαετιών δέχεται τα πυρά της τηλεοπτικής εθνικοφροσύνης, στο όνομα της καταπολέμησης του αλλόθρησκου «εσωτερικού εχθρού».

Με την κρίση της οικονομίας και των θεσμών να απογειώνεται, ήρθε φαίνεται η ώρα και της μειονοτικής πολιτικής του ελληνικού κράτους να μετατραπεί σε ριάλιτι. Με όλες τις συνέπειες μιας τέτοιας εκτροπής στις σχέσεις «μειονοτικών» και «πλειονοτικών» κατοίκων της ακριτικής Θράκης.

Αναφερόμαστε στην τελευταία καμπάνια των γνωστών εθνικιστικών κύκλων, με αποκορύφωμα τρεις διαδοχικές εκπομπές του Κώστα Χαρδαβέλλα («Αθέατος Κόσμος», ALTER 1, 8 και 15.6.10), γύρω από την υποτιθέμενη δίωξη της Χαράς Νικοπούλου, υποδιευθύντριας μέχρι την περασμένη Τρίτη στο μειονοτικό σχολείου του Μεγάλου Δερείου στον Εβρο. Μιας «δίωξης» που οι ίδιοι κύκλοι αποδίδουν στην ειδική γραμματέα του Υπουργείου Παιδείας, καθηγήτρια Θάλεια Δραγώνα.

Οπως όμως αποδεικνύουν τα τεκμήρια που δημοσιοποίησε το Υπουργείο, τέτοια «δίωξη» απλά δεν υπάρχει: η μετάθεση της Νικοπούλου από τη Θράκη στη Θεσσαλονίκη έγινε μετά από δική της αίτηση, που υποβλήθηκε στις 30 Νοεμβρίου για «προσωπικούς λόγους» κι ικανοποιήθηκε βάσει του αντικειμενικού συστήματος των μορίων!

Είναι προφανές ότι βρισκόμαστε μπροστά στη δεύτερη φάση της συκοφαντικής καμπάνιας που εξαπολύθηκε το περασμένο φθινόπωρο εναντίον της Θάλειας Δραγώνα, με τη διακίνηση πλαστογραφημένων δήθεν κειμένων της (βλ. «Ιός» 10.1.10). Με ορατό στόχο την ανατροπή της επιτυχημένης εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης που έχει δρομολογηθεί στο χώρο της μειονότητας της Θράκης εδώ και μιάμιση δεκαετία (βλ. δίπλα). Και, προοπτικά, την ανάσχεση του εκδημοκρατισμού της ελληνικής μειονοτικής πολιτικής, που συναποφασίστηκε το 1990-91 απ’ όλα τα πολιτικά κόμματα εξασφαλίζοντας ηρεμία στην περιοχή.

Παρά τις τυπικές διακηρύξεις τους υπέρ της συμβίωσης χριστιανών και μουσουλμάνων, οι εκπομπές του «Αθέατου Κόσμου» εντάσσονται πλήρως σ’ αυτή τη λογική. «Το πρώτο που βλέπουμε καθώς πλησιάζουμε στο χωριό Μεγάλο Δέρειο του Εβρου», εξηγεί π.χ. ο Χαρδαβέλλας, «είναι ένας ψηλός μιναρές, σαν ένα καρφί που υψώνεται στον ελληνικό ουρανό». Ακόμη πιο χαρακτηριστικός είναι ο έκδηλος αντικοινοβουλευτισμός που διαπερνά όλο το ρεπορτάζ, με το διαρκή στιγματισμό αιρετών δημάρχων και βουλευτών που «χαϊδεύουνε τους μουσουλμάνους».

Ιδιαίτερη μεταχείριση επιφυλάχθηκε μόνο στο ΛΑ.Ο.Σ., στελέχη του οποίου ήταν οι μόνοι πολιτικοί που μετείχαν στις εκπομπές ως συνομιλητές: από τους βουλευτές Αδωνι Γεωργιάδη (8.6) και Κυριάκο Βελλόπουλο (15.6) μέχρι το γραμματέα της ΝΕ.Ο.Σ. Γιάννη Πήλιουρα, που ο παρουσιαστής μας πλάσαρε σαν «απλό φοιτητή».

Μια άλλη χοντρή ανακρίβεια αφορά την υποτιθέμενη πρωτοτυπία του ρεπορτάζ. «Σ’ όλο αυτό το διάστημα», ισχυρίστηκε ο Χαρδαβέλλας, η Νικοπούλου «ήταν μόνη της και δε μιλούσε. Είναι η πρώτη φορά σήμερα που αυτή η δασκάλα του Εβρου ανοίγει την ψυχή της». Στην πραγματικότητα από το 2008 μέχρι σήμερα έχει δώσει κάμποσες συνεντεύξεις (σε εφημερίδες και ραδιοσταθμούς), έχει μιλήσει σε δημόσιες εκδηλώσεις προς τιμήν της και δυο τουλάχιστον ομιλίες της διακινούνται διαδικτυακά. Η αυτοβιογραφική δε αφήγησή της στον «Αθέατο Κόσμο» συμπίπτει σε μεγάλο βαθμό, ακόμη στις διατυπώσεις, με όσα είπε στις 29.2.2008 σε εκδήλωση που οργάνωσε προς τιμήν της η «Ενωσις Επιστημόνων Γυναικών».

Ιστορικό μιας κρίσης

Τα βασικά στοιχεία της υπόθεσης, με βάση κυρίως τη δική της αφήγηση, έχουν ως εξής:

- Κόρη του τότε προέδρου του Αρείου Πάγου, η Χαρίκλεια Νικοπούλου (στο εξής: Χ.Ν.) μετατέθηκε το 2004 με αίτησή της στο μειονοτικό σχολείο του Μεγάλου Δερείου. Μαζί με το χρηματιστή σύζυγό της εγκαταστάθηκαν μόνιμα στο χωριό, μεταφέροντας εκεί και τα πολιτικά τους δικαιώματα.

- Σχετικά σύντομα, ωστόσο, η δασκάλα ήρθε σε αντιπαράθεση με μεγάλη μερίδα των κατοίκων. Αιτίες ή αφορμές αυτών των τριβών αναφέρονται πολλές, με αντικρουόμενες (όπως είναι φυσικό) εκδοχές των εκατέρωθεν εμπλεκομένων. Μεταξύ άλλων, η ίδια η Χ.Ν. τονίζει πως η πρωτοβουλία της για παρελάσεις στις εθνικές εορτές αντιμετωπίστηκε εξαρχής «με εντονότατη δυσφορία». Ως «πρώτη δυσάρεστη εμπειρία» της από την τοπική πραγματικότητα αναφέρει ωστόσο μια θρησκευτική τελετή το Μάιο του 2005, όταν συνειδητοποίησε πως απέναντί της είχε τα μέλη μιας κοινότητας όχι αποκλειστικά θρησκευτικής:

«Με θλίψη μου διαπίστωσα ότι στα μπράτσα των παιδιών ήταν καρφιτσωμένες λίρες με το πρόσωπο του Μουσταφά Κεμάλ. Καλώ ένα συνάδελφο και τον ρωτάω, κάνοντας πως δεν κατάλαβα, ‘τι έχουν στα χέρια τους καρφιτσωμένα;’ Απαντάει ‘είναι κάποια δώρα που τους δώσαμε επειδή είναι θρησκευτική η γιορτή, όπως εσείς όταν βαφτίζεστε κάνετε δώρο σταυρουδάκια, έτσι κι εμείς κάναμε δώρο αυτές τις λίρες’» (Ομιλία 29/2/08). «Οταν πήγα στα παρασκήνια κι είδα ότι όλα τα δικά μου τα παιδιά, τα Ελληνόπουλα, αυτά που τραγουδάνε Χατζιδάκι και Θεοδωράκη, είχαν το Μουσταφά Κεμάλ εδώ στα χέρια, δε σοκαρίστηκα απλά, ένιωσα ότι μού ήρθε κεραμίδα στο κεφάλι. Εις ένδειξη διαμαρτυρίας αποχώρησα, ενημέρωσα ωστόσο προφορικά τους προϊσταμένους μου» (Alter 1.6.10).

- Το Σεπτέμβριο του 2007 η Χ.Ν. συντάσσει δυο αναφορές προς το Υπουργείο, καταγγέλλοντας το διευθυντή και τον πρόεδρο της σχολικής εφορίας ότι «λειτουργούν άκρως αντιεκπαιδευτικά και ανθελληνικά».

- Τον Οκτώβριο του 2007, 21 απ’ τους 38 γονείς ζητούν γραπτά την απομάκρυνσή της. Η απόσυρση των μαθητών απ’ το σχολείο αποτράπηκε με συνέλευση των γονέων, παρουσία της ίδιας και των επικεφαλής της μειονοτικής εκπαίδευσης (7.11). Η Χ.Ν. κάνει λόγο για «λαϊκό δικαστήριο» και «διαδικασία πέραν του δέοντος υποτιμητική κι εξευτελιστική για το πρόσωπό της». Καταγγέλλει μάλιστα τον προϊστάμενό της ότι «δεν υπάκουσε» στον τότε ειδικό γραμματέα του ΥΠΕΠΘ, Αγγελο Συρίγο, που την είχε κατ’ ιδίαν προϊδεάσει για πολύ διαφορετική εξέλιξη.

- Ως αποτέλεσμα της κλιμακούμενης έντασης, στο χωριό θα παρέμβουν ποικίλα εξωθεσμικά κέντρα: από το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής μέχρι το γνωστό εθνικόφρονα επιχειρηματία (κι υποστηρικτή του ΛΑ.Ο.Σ.) Πρόδρομο Εμφιετζόγλου – τον οποίο, σύμφωνα με τη Χ.Ν. (29.2.08), «της έστειλε ο Θεός» στις δύσκολες ώρες.

- Σε πανελλαδικό επίπεδο η Χ.Ν. έγινε γνωστή το Νοέμβριο του 2007, με ερώτηση που κατέθεσε στη Βουλή ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Αχμέτ Χατζηοσμάν (9.11) κι ένα υμνητικό δημοσίευμα του ακροδεξιού «Στόχου» (22.11). Το αποκορύφωμα ήρθε ωστόσο το Φεβρουάριο του 2008, όταν ο χωρικός Οσμάν Κασάικα χειροδίκησε εις βάρος της (7.2).

- Αφορμή της χειροδικίας ήταν οι επιπλήξεις της Χ.Ν. προς τη σύζυγο του δράστη και καθαρίστρια του σχολείου. Στις τότε συνεντεύξεις της, η δασκάλα αναφέρει πως δέχτηκε γροθιά με αποτέλεσμα «κάποιες κακώσεις και οίδημα στο δεξιό καρπό». Ο δράστης συνελήφθη αμέσως και καταδικάστηκε σε φυλάκιση 10 μηνών (11.2.08). Το εφετείο μείωσε τηνποινή του σε 5 ½ μήνες (19.11.09).

- Η Χ.Ν. ήρθε κατόπιν αντιμέτωπη με την («πλειονοτική») τοπική δημοτική αρχή. Ο δήμαρχος Βαγγέλης Πουλιλιός κατηγορείται σαν εθνικός μειοδότης, επειδή «υποτάσσεται» στις διαθέσεις των πολιτών που εκπροσωπεί: «Ενας περίεργος δήμαρχος ισορροπιστής, που έχει βγει πέντε φορές», λέει με νόημα ο Χαρδαβέλλας, «πέντε συνεχόμενες φορές έχει βγει ο δήμαρχος αυτός, που σημαίνει ότι ξέρει πάρα πολύ καλά τη δουλειά του, να κρατάει τις ισορροπίες και να μαζεύει ψήφους».

- Τον Οκτώβριο του 2008 οι γονείς ζητούν ξανά την απομάκρυνσή της, επικαλούμενοι υποσχέσεις που δόθηκαν στη συνάντηση της 7.11.07. Ολοι οι μαθητές -πλην ενός- απέχουν από τα μαθήματα. Το Υπουργείο τη στηρίζει κι η αποχή σταματά μετά από δυο βδομάδες.

Διαίρει κι εξελλήνιζε;

Ποια όμως ακριβώς πολιτική προτείνει η Χαρά Νικοπούλου για τη μειονότητα; Στις ομιλίες και τις συνεντεύξεις της διακρίνουμε τρεις βασικές θέσεις:

1. Κατάργηση της εκπαίδευσης (και) στη μειονοτική γλώσσα.

«Τα σχολεία πρέπει να γίνουν δημόσια και να πάψουν να είναι δίγλωσσα», εξηγεί στο «Πρώτο Θέμα» (17.2.08). «Πρέπει όλα τα μαθήματα να διδάσκονται στα ελληνικά. Και να υπάρχει θεολόγος που θα τους διδάσκει τη θρησκεία τους». Το ίδιο επαναλαμβάνει και σε συνέντευξή της προς το στέλεχος του ΛΑ.Ο.Σ. Γιάννη Κουριαννίδη: «Πρέπει για να εξυγιανθεί αυτό το πράγμα, να πάμε στη ρίζα, να κάνουμε δημόσια τα σχολεία της μειονότητας και να πάψουν πλέον να είναι δίγλωσσα» («Ελεύθερος Κόσμος» 17.2.08).

2. Καλλιέργεια «ελληνικής εθνικής συνείδησης» στη νέα γενιά της μειονότητας.

«Προσπαθώ να τους δημιουργήσω ελληνική συνείδηση», τονίζει στο «Πρώτο Θέμα» (17.2.08). Στη συνέντευξή της στο Alter και σε «ανοικτή επιστολή» του δικηγόρου κι αδελφού της που δημοσιεύθηκε στην «Ελεύθερη Ώρα» (5.6.10) αυτή η δραστηριότητα δικαιολογείται με το άρθρο 16 του Συντάγματος, βάσει του οποίου η παιδεία αποσκοπεί (και) «στην ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης».

Μια ιδέα για το περιεχόμενο και τη μεθοδολογία αυτής της εθνικής κατήχησης μας δίνει η ίδια στο «Πρώτο Θέμα» (17.2.08): «Τους έκανα μάθημα για την Επανάσταση του 1821 όταν ένας μαθητής πετάχτηκε όρθιος και μου είπε ότι είναι Τούρκος. Ηρεμα, τον πήρα από το χέρι και τον πήγα στο προαύλιο κάτω από την ελληνική σημαία λέγοντάς του ότι είναι Ελληνας και βρίσκεται σε ελληνικό έδαφος». Παρά την οικογενειακή νομική παιδεία, δεν είχε προφανώς ακούσει τίποτα για το δικαίωμα ατομικού αυτοπροσδιορισμού και τον οφειλόμενο σεβασμό του απ’ τους δημόσιους λειτουργούς!

Αποκαλυπτικότατο είναι επίσης το βίντεο του εορτασμού της 25ης Μαρτίου 2008 που διακινείται στο Διαδίκτυο. Εκεί η Νικοπούλου βγάζει λόγο στα μουσουλμανάκια για «το μήνυμα της έλευσης του Θεανθρώπου» κι οι μαθητές τραγουδούν ελληνοχριστιανικά άσματα («του λευκού σταυρού σου η χάρη δυναμώνει κι οδηγεί»), με αποκορύφωμα το τουρκοφαγικό ποίημα που απαγγέλλει η μικρή Εμινέ: «Βάλε τους Τούρκους εμπροστά / σαν το χασάπη τα τραγιά / καπετάνιε μας λεβέντη / που όλη η Τουρκιά σε τρέμει».

Τι σημαίνει μια τέτοια «διαπαιδαγώγηση», που φέρνει τα παιδιά της μειονότητας σε σύγκρουση με την ίδια την ταυτότητά τους; Αυτό το καταλάβαινε ακόμη και η χουντική διπλωματία, όταν το 1968 υπέγραφε με την Τουρκία την αμοιβαία απαγόρευση «εκδηλώσεων δυναμένων να θίξωσι την θρησκευτικήν ή εθνικήν φιλοτιμίαν» των μειονοτήτων.

«Παραστάσεις με θέματα εκ της Επαναστάσεως του 1821, κατά τας οποίας οι Μουσουλμάνοι μαθηταί, φουστανελλοφορούντες, υποδύονται ρόλους προσώπων φονευόντων ηβηδόν τους Τούρκους εχθρούς ή καταρωμένων αυτούς ή αποκαλούντων αυτούς βαρβάρους κλπ», εξηγούσε ο τότε ΥΠΕΞ Παναγιώτης Πιπινέλης, είναι πρακτικές που «σπανίως ωφελούν, καταλήγουσαι συνήθως εις τα αντίθετα αποτελέσματα, ενώ υφίστανται τρόποι εμφυσήσεως της αγάπης προς την Ελλάδα δι’ άλλων επαγωγικωτέρων μέσων».

3. Διαχωρισμός της μειονότητας σε «καλούς» και «κακούς», βάσει γλωσσικών και θρησκευτικών διαφορών.

Η «πομακική ταυτότητα» του Μεγάλου Δερείου προβάλλεται έτσι έντονα, παρόλο που η τοπική «εθνολογική» πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη. Σύμφωνα π.χ. με τα απόρρητα πρακτικά του Συντονιστικού Συμβουλίου Θράκης (23.7.64), στο χωριό -και στο γειτονικό Σιδηρώ- κατοικούσαν 64 «τουρκικαί» και 235 «πομακικαί» οικογένειες. Η συντριπτική πλειοψηφία των πρώτων (61 οικογένειες) χαρακτηρίζονταν «γηγενείς», ενώ οι περισσότεροι Πομάκοι (199 οικογένειες) «εγκατεστάθησαν εκ του Νομού Ροδόπης αυθαιρέτως κατά τα έτη 1942 έως 1955» κι η απομάκρυνσή τους αποτελούσε επί χρόνια αντικείμενο υπηρεσιακών διαβουλεύσεων. Στη δημόσια δε ομιλία της το 2008 στην Αθήνα, η ίδια η Νικοπούλου υποστήριξε επανειλημμένα πως οι μαθητές της «έχουν μητρική γλώσσα την τουρκική» και «στα διαλείμματα μιλάνε μόνο τουρκικά».

Μια άλλη διαφορά που επιστρατεύεται είναι η διάκριση των μουσουλμάνων μειονοτικών σε «ορθόδοξους» σουνίτες κι «αιρετικούς» σιίτες (αλεβίτες). «Εχουμε καταλάβει τι γίνεται στη μειονότητα», εξηγούσε η Χ.Ν. στο «Πρώτο Θέμα» (17.2.08), «ξέρουμε ποιοί είναι αυτοί που την επηρεάζουν, ήρθε η ώρα να περάσουμε στα έργα και στην οργάνωση. Πρέπει να καταλάβουμε ότι στη μειονότητα υπάρχουν σουνίτες και αλεβίτες». Η ακριβής ταυτότητα του πρώτου πληθυντικού παραμένει κάπως ασαφής, το συμπέρασμα είναι όμως διαυγέστατο.

Η φαιογάλανη συνοδοιπορία

Το «πρόγραμμα» της Νικοπούλου αποτελεί όμως τη μια μόνο πλευρά του νομίσματος. Αυτό που ανέδειξε τη δασκάλα του Μεγάλου Δερείου σε σύμβολο μιας ορισμένης εθνικοφροσύνης ήταν κυρίως η προβολή της από δυο διακριτά υποκείμενα: μια μερίδα των ΜΜΕ και την οργανωμένη ακροδεξιά.

Καθοριστική υπήρξε η πρωτοσέλιδη προβολή της από το «Πρώτο Θέμα» στις αρχές του 2008. «Εχει τη σημασία του το ότι εδώ δεν μιλάμε για μια οποιαδήποτε Ελληνίδα δασκάλα, αλλά για μια κοπέλα που τυγχάνει να είναι και κόρη του προέδρου του Αρείου Πάγου», τόνιζε τότε ο Θέμος Αναστασιάδης (17.2). «Αυτό που συνέβη στη Χαρά Νικοπούλου πρέπει να ξεσηκώσει όλο τον πολιτικό, δικαστικό και δημοσιογραφικό κόσμο. Οχι μόνο επειδή είναι κόρη του προέδρου του Αρείου Πάγου, αλλά επειδή όταν κάτι τέτοιο συμβαίνει ειδικά σ’ αυτήν, όλους τους άλλους μας περιμένουν τα ίδια και χειρότερα».

Υπήρξαν και πιο ενθουσιώδεις οπαδοί. «Φυσική συνέχεια των Ρήγα Φεραίου, Μαρίνου Αντύπα, Δημήτρη Γληνού» αποκαλεί τη Χ.Ν. σε ανακοίνωσή του το «Πατριωτικό Μέτωπο» των Ζουράρι–Παπαθεμελή («Ελ. Ωρα» 29.5.10), «δασκάλα με παντελόνια» την αναγορεύουν κάποια πατριωτικά σάιτ, «νέα Μπουμπουλίνα» τη θέλουν άλλοι. «Η φωνή της Χαράς είναι η φωνή ολόκληρης της Θράκης», επαναλαμβάνει διαρκώς ο Χαρδαβέλλας.

Η οργανωμένη ακροδεξιά, πάλι, δίνει δυναμικά το παρών. Από το 2008 οι εθνικές γιορτές στο Μεγάλο Δέρειο μετατρέπονται σε πανελλαδικά προσκυνήματα βουλευτών και πολιτευτών του ΛΑ.Ο.Σ., του «Πατριωτικού Συνδέσμου» της Λάρισας (που στις 28.20.08 προκαλεί επεισόδια στην έδρα του δήμου) και φυσιογνωμιών όπως ο τέως πράκτορας της ΕΥΠ Στιβ Λάλας. Η «Χρυσή Αυγή» παρίσταται οργανωμένα στο εφετείο το 2009 και μέλη της κακοποιούν μειονοτικό δημοσιογράφο («Αυγή» 3.12.09).

Η συμμετοχή της ίδιας της Νικοπούλου σε εκδηλώσεις ακροδεξιών φορέων συνιστά μια ειδικότερη πτυχή αυτής της κινητοποίησης. Τυπικό δείγμα: στις 28.9.2008 στη Λάρισα, «εκτός του Πατριωτικού Ελληνικού Συνδέσμου, που ήταν και ο διοργανωτής της εκδήλωσης, τίμησαν τη Χαρά Νικοπούλου η εφημερίδα ‘Ελεύθερος Κόσμος’, η εφημερίδα ‘Στόχος’, το ‘Ελληνορθόδοξο Εθνικό Λαϊκό Επαναστατικό Κόμμα’» κ.ά. («Ελ. Κόσμος» 5.10.08). Στις γραπτές ευχαριστίες της προς το έντυπο του Ζαφειρόπουλου, η Χ.Ν. διακηρύσσει: «Εύχομαι να συνεχίσω και στο μέλλον να είμαι άξια των επαίνων σας!» («Ελ. Κόσμος» 2.11.08). Ο δε «Στόχος» στο σχετικό ρεπορτάζ αναφέρει (2.10.08) πως η τιμώμενη δασκάλα «αποτελεί μέλος του Συνδέσμου» των οργανωτών.

Τελεσίγραφα κατά συρροή

Αφήσαμε για το τέλος μια άλλη ιδιομορφία του ζητήματος.

Η εκδήλωση της 29.2.2008 στην Αθήνα ήταν χαρακτηριστική. Με παρόντα τον ειδικό γραμματέα του ΥΠΕΠΘ Αγγελο Συρίγο, η Νικοπούλου απηύθυνε κανονικό τελεσίγραφο προς τον προϊστάμενό της υπουργό Ευριπίδη Στυλιανίδη:

«Εχω ζητήσει 10 μέρες κανονική άδεια, όχι αναρρωτική. Σ’ αυτές τις 10 μέρες ικετεύω -δε ζητάω- τον υπουργό παιδείας, αν πραγματικά ενδιαφέρεται για τη Θράκη, γιατί είναι απ’ τη Θράκη, αν πραγματικά ενδιαφέρεται γι’ αυτά τα Ελληνόπουλα που μέσα τους έχουν την Ελλάδα, να απομακρύνει από το σχολείο του Μεγάλου Δερείου το διευθυντή και ν’ αλλάξει τη σχολική εφορία. Επιτέλους! [χειροκροτήματα]

Αν δεν γίνει αυτό, μου δείχνει το δρόμο για να φύγω απ’ το σχολείο. Αν κάποιοι σέβονται αυτά τα παιδιά, πρέπει ν’ απομακρυνθεί -με βάση τις αναφορές που έχω κάνει- ο διευθυντής του σχολείου, και το ζητάω για τις επόμενες 10 μέρες. Διαφορετικά ας με στείλουν όπου αλλού θέλουν, εγώ αρνούμαι να είμαι σ’ ένα σχολείο που η διοίκησή του είναι φιλοτουρκική! Εμένα σ’ ελληνικό σχολείο με διόρισαν απ’ όσο ξέρω! [χειροκροτήματα]

Περιμένω τις επόμενες δέκα μέρες, όχι απάντηση με λόγια, περιμένω πράξεις. Αν δεν γίνουν αυτά που ζητάω, μου δείχνουν το δρόμο για να φύγω κι υπεύθυνος αποκλειστικά θα είναι ο υπουργός Παιδείας».

Μόλις η ομιλήτρια κατέβηκε από το βήμα, ο ειδικός γραμματέας την αγκάλιασε μπροστά στις κάμερες. Φυσικά, οι όροι της ικανοποιήθηκαν.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνταν και το πρόσφατο φαξ της Νικοπούλου προς το Υπουργείο Παιδείας (3.6.10): «Υστερα από την προβολή της εκπομπής ‘Αθέατος Κόσμος’ και με βάση το έργο που έχει παραχθεί στο Μειονοτικό Σχ. Μεγάλου Δερείου τα τελευταία πέντε χρόνια ζητώ την ανάκληση της μετάθεσής μου [...] υπό δύο όρους: Α. Να διασφαλίσετε τηνη παρουσία μου στο χώρο του Σχολείου.Β. Την απομάκρυνση του προσοντούχου δασκάλου Μουχαρέμ Τζαφέρογλου. Παρακαλώ για τις περεταίρω ενέργειές σας».

Στον αθηναϊκό Τύπο σχολιάστηκε ποικιλότροπα το ανορθόγραφο «περεταίρω», όχι όμως και το πρωτοφανές φαινόμενο, μια τηλεοπτική εκπομπή να επισείεται ως επιχείρημα για την επιβολή υπηρεσιακών μεταβολών – και δη «υπό όρους».

Τούτη τη φορά όμως το Υπουργείο απέρριψε το τελεσίγραφο, επικαλούμενο την υφιστάμενη νομοθεσία. Η Χ.Ν. κάλεσε μέσω facebook «όλους όσους θέλουν να στείλουν ένα μήνυμα αντίστασης στο τουρκικό προξενείο» να παρευρεθούν την τελετή λήξης της σχολικής χρονιάς στο Μεγάλο Δέρειο. Παρά την έντονη διαδικτυακή προβολή του καλέσματος, το αποτέλεσμα ήταν μάλλον απογοητευτικό: στο μισοάδειο προαύλιο δε διακρίναμε παρά κάμποσους «συνήθεις συμπαραστάτες». Οπως άλλωστε αποκάλυψε ο Χαρδαβέλας, 30 από τους 41 μαθητές του σχολείου δεν ξαναπάτησαν εκεί μετά την πρώτη εκπομπή του.

Κάθε εκπαιδευτικός θα θεωρούσε αυτή την τελευταία εξέλιξη δείγμα αποτυχίας. Για τους εθνικόφρονές μας, η σχολική διαρροή των «αλλοπίστων» είναι ωστόσο ψιλά γράμματα. Οπως μας πληροφορούσε παλιότερα με θαυμασμό ο «Στόχος» (2.10.08), η ηρωική δασκάλα «είναι αποφασισμένη να μείνει στο σχολείο του Μεγάλου Δερείου ακόμη κι αν παρακολουθεί τα μαθήματα μόνο ένα παιδί».

Ένα νέο σχολείο για τη μειονότητα

Μια "ιδιαιτερότητα" της Χαράς Νικοπούλου, διαβεβαιώνουν οι υποστηρικτές της, είναι ότι κάνει ενισχυτική διδασκαλία στους μαθητές της για να βελτιώσει την ελληνομάθεια και τις προοπτικές ένταξής τους στην ελληνική κοινωνία. Μόνο που δεν είναι η μόνη: εκατοντάδες εκπαιδευτικοί επιδίδονται από το 1996 στην ίδια ακριβώς δραστηριότητα. Και μάλιστα στο πλαίσιο του Προγράμματος Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων (ΠΕΜ) που οργάνωσαν οι καθηγήτριες Αννα Φραγκουδάκη και Θάλεια Δραγώνα. Του προγράμματος, με άλλα λόγια, που οι εθνικόφρονές μας επιχειρούν να κατεδαφίσουν!

Το ΠΕΜ πρόκυψε ως αποτέλεσμα της νέας πολιτικής που εφαρμόζει από το 1991 το ελληνικό κράτος απέναντι στη μειονότητα. Η πολιτική αυτή επιχειρεί να αποκαταστήσει τα κοινωνικά δικαιώματα που είχε στερηθεί η συγκεκριμένη ομάδα ελλήνων πολιτών, αίροντας τους φραγμούς που τους διαχωρίζουν από τον πλειονοτικό πληθυσμό.

Η εκπαιδευτική αυτή μεταρρύθμιση είχε τριπλό στόχο: (α) την έξοδο των παιδιών της μειονότητας από την απομόνωση και την ένταξή τους στην ευρύτερη κοινωνία, (β) τη διατήρηση των θρησκευτικών, γλωσσικών και εθνοτικών ιδιαιτεροτήτων και (γ) την αποδοχή τους από την πλειονότητα. Αφορά αποκλειστικά και μόνο το ελληνόγλωσσο πρόγραμμα των μειονοτικών σχολείων.

Το πρώτο απτό δείγμα της νέας πολιτικής υπήρξε η ανακοπή του ρεύματος της σχολικής διαρροής. Μέσα σε 15 χρόνια (1989-2003) ο αριθμός των παιδιών της μειονότητας που φοιτούν στο Γυμνάσιο τετραπλασιάστηκε. Το 1989 οι μειονοτικοί μαθητές Γυμνασίου στους νομούς Ξάνθης και Ροδόπης ήταν όλοι κι όλοι 769, δηλαδή μόλις 14% του συνολικού μαθητικού πληθυσμού αυτής της βαθμίδας. Το 2003 οι μαθητές αυτοί έφτασαν τους 2.936, ποσοστό 42%. Η ανακοπή της διαρροής είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή στα κορίτσια, με ό,τι αυτό σημαίνει για μια κλειστή, συντηρητική κι ανδροκρατούμενη κοινότητα.

Το ΠΕΜ κινητοποίησαν ένα μεγάλο αριθμό επιστημόνων που ξεκίνησαν από το μηδέν, δημιουργώντας νέα βιβλία κι εφαρμόζοντας σύγχρονες μεθόδους. Η ελληνική γλώσσα άρχισε να αντιμετωπίζεται από τη μειονότητα ως προσιτή στην εκμάθηση κι ως εργαλείο κοινωνικής ένταξης. Η εξέλιξη του μειονοτικού μαθητή στο εσωτερικό του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, μέχρι και την ανώτατη βαθμίδα, έγινε για πρώτη φορά ορατός στόχος .

Μια από τις σημαντικότερες καινοτομίες του ΠΕΜ ήταν η ίδρυση των Κέντρων Στήριξης του προγράμματος (ΚΕΣΠΕΜ), τα οποία στελεχώθηκαν με μικτό προσωπικό και λειτούργησαν από τον Απρίλιο του 2003 επί οκτώ μέρες τη μέρα, εφτά μέρες την εβδομάδα κι εντεκάμισι μήνες το χρόνο. Τα ΚΕΣΠΕΜ παρέχουν μαθήματα σε παιδιά Δημοτικού και Γυμνασίου, διαθέτουν δανειστική βιβλιοθήκη για μαθητές και εκπαιδευτικούς, ενημερώνουν γονείς και μαθητές, συμβουλεύουν εκπαιδευτικούς και γονείς, οργανώνουν πολιτιστικές και δημιουργικές εκδηλώσεις. Ο λόγος που δημιουργήθηκαν ήταν η ανάγκη παράκαμψης το γκέτο που χαρακτηρίζει τα μειονοτικά σχολεία, ώστε τα παιδιά να μπορέσουν να βιώσουν μια εκπαιδευτική διαδικασία σε περιβάλλον πραγματικά δίγλωσσο και διαπολιτισμικό.

Σύμφωνα με τις διευθύντριες του προγράμματος, «το πείραμα αποδείχθηκε επιτυχέστατο. Τα μαθήματα, ιδίως της ελληνικής γλώσσας, των ηλεκτρονικών υπολογιστών στην ελληνική και των μαθηματικών, γίνονται απογεύματα και Σαββατοκύριακα όλο το σχολικό έτος και καθημερινά το καλοκαίρι». Ο σημαντικότερος λόγος της επιτυχίας ήταν το γεγονός ότι οι εκπαιδευτικοί «αποδέχονταν με απλότητα και φυσικότητα τη μητρική γλώσσα και την πολιτισμική ταυτότητα των παιδιών».

Φυσικά όλα αυτά δεν έγιναν ούτε αυτόματα ούτε χωρίς αντιφάσεις. Σε κάθε βήμα του προγράμματος ορθωνόταν η αμφισβήτηση κι η καχυποψία, απόρροιες μιας παγιωμένης εκπαιδευτικής διαδικασίας που επί δεκαετίες έθετε τους μειονοτικούς μαθητές και τους γονείς τους μπροστά στο δίλημμα να «επιλέξουν στρατόπεδο», ακολουθώντας τις διακυμάνσεις της ελληνοτουρκικής αντιπαλότητας.

Η εφαρμογή του ΠΕΜ και τα άλλα μέτρα αποκατάστασης της ισονομίας στη Θράκη ανατρέπουν την παλιά λογική των δύο κρατών, που -για δικούς του το καθένα λόγους- επιδίωκαν το διαχωρισμό και την απομόνωση της μειονότητας: η μεν Τουρκία για να αναπτύξει τουρκική συνείδηση σε όσο μεγαλύτερο τμήμα της, η δε Ελλάδα για να περιορίσει τον τουρκικό έλεγχο και να εξασφαλίσει τον πολιτικό έλεγχο του μειονοτικού πληθυσμού. Γι’ αυτό το λόγο το ΠΕΜ αντιμετώπισε εξαρχής την αντίδραση των πιο συντηρητικών μερίδων, αλλά και του «βαθέως κράτους» των δυο γειτόνων.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Θάλεια Δραγώνα - Αννα Φραγκουδάκη (επιμ.)

«Πρόσθεση, όχι αφαίρεση – πολλαπλασιασμός, όχι διαίρεση. Η μεταρρυθμιστική παρέμβαση στην εκπαίδευση της μειονότητας της Θράκης»

(Αθήνα 2008, εκδ. Μεταίχμιο)

Αναλυτική κι εμπεριστατωμένη παρουσίαση του ΠΕΜ από μια πλειάδα επιστημόνων που μετείχαν στο σχεδιασμό και την εφαρμογή του.

Νέλλη Ασκούνη

«Η εκπαίδευση της μειονότητας στη Θράκη»

(Αθήνα 2006, εκδ. Αλεξάνδρεια)

Η πληρέστερη και σφαιρικότερη μέχρι σήμερα παρουσίαση του ζητήματος. Καλύπτει όχι μόνο το επίσημο «μειονοτικό» εκπαιδευτικό σύστημα αλλά και την πρόσβαση των μουσουλμάνων μαθητών στα δημόσια σχολεία (ιδίως τα δευτεροβάθμια).

Κωνσταντίνος Τσιτσελίκης

"Η μειονοτική εκπαίδευση της Θράκης"

(ΥΠΕΠΘ, Πανεπιστήμιο Αθηνών, Αθήνα 2003)

Το νομικό καθεστώς που διέπει τη μειονοτική εκπαίδευση σε μια συνοπτική μελέτη που συντάχτηκε στο πλαίσιο του ΠΕΜ. Μαζί με άλλες μελέτες είναι προσβάσιμη στο www.kleidiakaiantikleidia.net. Το υλικό του ΠΕΜ βρίσκεται στον ιστότοπο www.museduc.gr.

Τάσος Κωστόπουλος

«Το ‘Μακεδονικό’ της Θράκης. Κρατικοί σχεδιασμοί για τους Πομάκους (1956-2008)»

(Αθήνα 2009, εκδ. Βιβλιόραμα)

Η αθέατη όψη της κρατικής πολιτικής μισού αιώνα όσον αφορά τη διαχείριση της σλαβόφωνης «μειονότητας μέσα στη μειονότητα». Η συγγραφή του βιβλίου βασίστηκε σε ντοκουμέντα του Συντονιστικού Συμβουλίου Θράκης, του Γραφείου Ξένων και Μειονοτικών Σχολείων, του Υπουργείου Β. Ελλάδος, του ΥΠΕΞ κι άλλων υπηρεσιών.



ΔΕΙΤΕ

Γιάννης Κουριαννίδης (κάμερα), «25η Μαρτίου στο Μεγάλο Δέρειο» (παραγωγή: ΔΙΑΣ.GR). Ερασιτεχνικό ντοκιμαντέρ 36 λεπτών από τον επικεφαλής -τότε- του ΛΑ.Ο.Σ. στη Θεσσαλονίκη, με αντικείμενο τη γιορτή της 25ης Μαρτίου 2008 στο συγκεκριμένο χωριό.

Ελευθεροτυπία, 20/6/2010

http://www.iospress.gr/ios2010/ios20100620.htm

Υπόθεση εθνικής πλαστογραφίας

Η ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΘΑΛΕΙΑΣ ΔΡΑΓΩΝΑ

Ούτε ένας από όσους ζητούν με βαριές εκφράσεις την αποπομπή της Θάλειας Δραγώνα από το υπουργείο Παιδείας δεν μπήκε στον κόπο να μελετήσει τα βιβλία της. Το αποτέλεσμα είναι να στηρίζεται όλη αυτή η πρωτοφανής συκοφαντική εκστρατεία σε ένα κακογραμμένο πλαστογράφημα.

Πριν από μερικές δεκαετίες, τότε που οι λέξεις «ηλεκτρονική αλληλογραφία» ή «e-mail» δεν είχαν ακόμα κανένα νόημα, μια μερίδα θρησκόληπτων συμπολιτών μας επιδιδόταν σε μια ειδικού τύπου ανταλλαγή επιστολών, με την οποία κυκλοφορούσε σε εκατοντάδες και χιλιάδες «πιστούς» το ίδιο γράμμα. Η μέθοδος ήταν απλή. Υπήρχε ένα αρχικό κείμενο, το οποίο αναφερόταν σε κάποιον Αγιο, λ.χ. τον Αγιο Νεκτάριο, το οποίο υποχρέωνε τον παραλήπτη του γράμματος να το αντιγράψει ιδιοχείρως σε πολλά αντίτυπα (συνήθως πέντε ή επτά) και να το αποστείλει σε ισάριθμους αποδέκτες, οι οποίοι με τη σειρά τους θα αναλάμβαναν τη συνέχιση του ίδιου θείου έργου. Οποιος παράκουε την εντολή κινδύνευε να τον πλήξουν όλες οι πληγές του Φαραώ, ενώ ο Αγιος θα αντάμειβε όποιον υπάκουε και θα του έδινε υγεία και πλούτη.

Να λοιπόν που ξαναζήσαμε και στις μέρες μας τις «επιστολές του Αγίου Νεκταρίου», με την εκστρατεία λάσπης εναντίον της καθηγήτριας Θάλειας Δραγώνα, μετά την τοποθέτησή της στη θέση της Ειδικής Γραμματέως του υπουργείου Παιδείας. Μια ατέλειωτη σειρά παρόμοιων «επιστολών» ανταλλάσσονται με φανατισμό στο διαδίκτυο, με μοναδικό περιεχόμενο την καταγγελία εναντίον της Θ. Δραγώνα κι επιχείρημα ορισμένα αποσπάσματα από το συλλογικό βιβλίο «Τι είν’ η πατρίδα μας;», τα οποία θεωρούνται «εθνικώς» επιλήψιμα.

Η επιστολή-φάντασμα

Στη βάση αυτής της αναπαραγωγής ταυτόσημων «επιστολών» βρίσκεται μια αρχική ανώνυμη επιστολή, η οποία δημοσιεύτηκε στην προσωπική ιστοσελίδα του Δημήτρη Κωνσταντάρα με ημερομηνία 16.10.2007, αλλά φαίνεται ότι είναι γραμμένη πριν από τις εκλογές που διεξάχθηκαν ένα μήνα νωρίτερα. Ο κ. Κωνσταντάρας απέτυχε τότε να εκλεγεί με τη Νέα Δημοκρατία και έχει ήδη προσχωρήσει στο ΛΑΟΣ.

Το κείμενο αυτής της επιστολής θα το βρούμε να αναπαράγεται αυτούσιο σε εκατοντάδες ιστοσελίδες του «εθνοπατριωτικού» χώρου. Από τις πιο ακραίες εθνικοσοσιαλιστικές του εκφάνσεις (π.χ. Χρυσή Αυγή) έως τους συνήθεις κινδυνολόγους, τους κατόπιν εορτής «μακεδονομάχους», αλλά και τα εντελώς απολιτικά facebook, τις ιστοσελίδες των πολυτέκνων, τις τοπικές ενώσεις ιστολογίων, κλπ. Βέβαια τον τόνο δίνουν τα στελέχη του ΛΑΟΣ, τα οποία -όπως συνέβη και με την περίπτωση του βιβλίου Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού- μετέτρεψαν την υπόθεση σε κομματική πολιτική εκστρατεία.

Μάλιστα ορισμένα πρόσωπα με ειδικό βάρος στον «εθνοπατριωτικό» χώρο δεν δίστασαν να υιοθετήσουν πλήρως το κείμενο, εμφανίζοντάς το ως δικό τους στις προσωπικές τους ιστοσελίδες. Ξεχωρίζουμε τον γραμματέα του ΛΑΟΣ Αδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος το ανήρτησε με την υπογραφή του στον ιστότοπό του, αλλά και τον πρώην πρόεδρο του Δικτύου 21 Ευάγγελο Τσίρκα, ο οποίος το υπογράφει στον δικτυακό τόπο της κίνησής του, καθώς και τον Σάββα Καλεντερίδη, ο οποίος το υιοθετεί και το προβάλλει στο δικό του ιστολόγιο. Από κοντά και ο Γιάννης Καλαντώνης, εκπρόσωπος Τύπου της νεολαίας Καρατζαφέρη ΝΕΟΣ, ο οποίος δημοσιεύει ως δική του την επιστολή στο κομματικό έντυπο «Απόδραση» (τχ. 13, Δεκέμβριος 2009), ακόμη και δημοσιογράφοι όπως η Γιούλη Μανώλη (Ελεύθερος Τύπος, 19.12.09).

Οποιος θέλει να έχει μια εικόνα για τον τρόπο εξάπλωσης στο διαδίκτυο αυτού του κειμένου μπορεί να το κάνει εύκολα. Μεταξύ άλλων λαθών του ελαφρώς ασύντακτου αρχικού κειμένου υπάρχει και η λέξη «ψιλορατσιμός». Προσοχή: χωρίς «σ», όχι δηλαδή «ψιλορατσισμός». Αν βάλετε, λοιπόν, στο ψαχτήρι του Google την ανύπαρκτη λέξη «ψιλορατσιμός», θα διαπιστώσετε ότι υπάρχουν χιλιάδες ιστοσελίδες που την αναφέρουν. Κάθε μέρα, μάλιστα, αυτές οι ιστοσελίδες γίνονται περισσότερες, αφού όλο και περισσότεροι «πιστοί» αντιγράφουν το ίδιο κείμενο. Στις αρχές της βδομάδας εμείς μετρήσαμε 4.270 σελίδες!

Βέβαια η αντιγραφή και η υιοθέτηση ενός πανομοιότυπου -έστω και κακογραμμένου και με λάθη- κειμένου δεν είναι έγκλημα. Μαρτυρά μόνο το φανατισμό, την προχειρότητα και την έλλειψη παιδείας όσων το κάνουν. Εχουμε άλλωστε συνηθίσει σε αναπαραγωγή των ίδιων (σοβαρών ή γελοίων) κειμένων από δεκάδες και εκατοντάδες ιστοτόπους κι ιστολόγια. Μια ευκολία που παρέχει το διαδίκτυο, με την «αντιγραφή-επικόλληση» (copy-paste), την οποία δεν ήταν δυνατόν ούτε καν να τη φανταστούν οι ταλαίπωροι αντιγραφείς των χειρόγραφων «επιστολών του Αγίου Νεκταρίου». Αλλά δεν πρόκειται μόνο γι’ αυτό. Ολοι αυτοί που υιοθέτησαν το αρχικό αυτό κείμενο-φάντασμα είναι εκούσια θύματα μιας εξόφθαλμης πλαστογραφίας. Αν κάποιος από όλους αυτούς που το αναπαράγουν, θεωρώντας ότι έτσι επιτελούν το εθνικό τους χρέος, έκανε τον κόπο να ξεφυλλίσει το ίδιο το βιβλίο, θα καταλάβαινε ότι πρόκειται για μια διεπιστημονική έρευνα που αφορά την πρόσληψη της εθνικής ταυτότητας από τους εκπαιδευτικούς. Και όσα αποδίδει ο αρχικός ανώνυμος επιστολογράφος στη Θ. Δραγώνα είναι κυρίως λόγια εκπαιδευτικών, τα οποία εκφράζουν κατά τη συγγραφέα κοινωνικά στερεότυπα της εποχής μας. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Δεν λείπει βέβαια και η ανοιχτή διαστρέβλωση, που ίσως οφείλεται στην αδυναμία του αρχικού συντάκτη να κατανοήσει ένα επιστημονικό κείμενο. Το πρώτο που καταλογίζεται, λ.χ., στην Θ. Δραγώνα είναι ότι υποστηρίζει στη σελίδα 16 πως «όποιος αξιολογεί τους πολιτισμούς σε κατώτερους και ανώτερους είναι ρατσιστής και δεν το ξέρει». Αλλά το βιβλίο λέει κάτι εντελώς διαφορετικό: ότι ο κυρίαρχος ιδεολογικός λόγος στις μεγάλες και ισχυρές ευρωπαϊκές χώρες εξακολουθεί έμμεσα να αξιολογεί τους λαούς και τους πολιτισμούς σε «ανώτερους» και «κατώτερους» και υποτιμά τις λεγόμενες νότιες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ποιός διαφωνεί σ’ αυτό;

Παρόμοιες παραναγνώσεις συγκροτούν την αρχική επιστολή, στην οποία δεν περιλαμβάνονται πραγματικά αποσπάσματα του βιβλίου, αλλά ερμηνείες του συντάκτη της. Βάζοντας, όμως, σε εισαγωγικά αυτές τις δικές του ερμηνείες, ο συντάκτης παρασέρνει τους επόμενους αντιγραφείς να καταγγέλλουν την Θ. Δραγώνα για φράσεις ανύπαρκτες στο βιβλίο της

Υπάρχουν, πάντως, και χειρότερα. Ο αρχικός συντάκτης της επιστολής σχολίαζε με το δικό του τρόπο τις απόψεις της Θ. Δραγώνα, βάζοντας τίτλο «Μας έκαναν Ελληνες ενώ δεν ήμασταν». Οι εκατοντάδες αντιγραφείς δεν δίστασαν, λοιπόν, να βάλουν και αυτή τη φράση μέσα σε εισαγωγικά, αποδίδοντάς την έτσι στη Θ. Δραγώνα! Και δεν είναι μόνο τα ανώνυμα (και εν πολλοίς ανεύθυνα) ιστολόγια που διέπραξαν τη λαθροχειρία. Το ίδιο ακριβώς έκανε και η εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», η οποία πρωτοστατεί στην εκστρατεία λάσπης σε αγαστή σύμπνοια με τους κεφαλοκυνηγούς του ΛΑΟΣ. Εβαλε, μάλιστα, αυτή τη φράση σε εισαγωγικά ως τίτλο σε σχετικό άρθρο (13.12.09), αποδίδοντάς την δηλαδή στη συγγραφέα. Την ίδια φράση αποδίδει στη Θ. Δραγώνα και η εφημερίδα «Το Παρόν» (6.12.09), αλλά και ο κ. Τσίρκας του «Δικτύου 21» κ.ά. Και η κατακλείδα: αυτό ακριβώς το πλαστό απόσπασμα υπέβαλαν κάποιοι (ποιοί άραγε;) στην Ακαδημία Αθηνών, προκειμένου να εξασφαλίσουν μια επίσημη καταδίκη της καθηγήτριας. Το αποκαλύπτει το ίδιο δημοσίευμα της εφημερίδας: «Τα αποσπάσματα των βιβλίων της κυρίας Δραγώνα που φαίνεται να προκάλεσαν περισσότερο την ολομέλεια της Ακαδημίας Αθηνών ήταν αυτά που αναφέρουν: ‘Μας έκαναν Ελληνες ενώ δεν ήμασταν’, ‘η ελληνική εθνική ταυτότητα δεν υπήρχε πριν τον 19ο αιώνα. Δημιουργήθηκε έξωθεν σε μια εποχή έντονου εθνικισμού, αποικιοκρατίας και επεκτατικού ιμπεριαλισμού’» (Πρώτο Θέμα, 13.12.09). Ούτε το ένα ούτε το άλλο παράθεμα υπάρχει μέσα στο βιβλίο. Είναι και τα δύο πλαστά. Το ερώτημα που δημιουργείται είναι πολύ σοβαρό: ποιοί επιχείρησαν να παγιδεύσουν την Ακαδημία Αθηνών με τα πλαστά αποσπάσματα;

Τελικά η Ακαδημία απέφυγε την παγίδα, αλλά παρασύρθηκε σε σχετικές δηλώσεις ο πρώην πρόεδρός της Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος: «Εφεραν ένα απόσπασμα από βιβλίο της κυρίας Δραγώνα στην ολομέλεια της Ακαδημίας. Αν λοιπόν όσα διάβασα είναι ακριβή, τότε δεν θα την εμπιστευόμουν για να μετέχει στην Παιδεία. Καταλαβαίνω τη διάθεσή της να εκσυγχρονιστεί, αλλά εκσυγχρονισμός δεν σημαίνει παραχάραξη της Ιστορίας» (Πρώτο Θέμα, 13.12.09). Πρωτοφανής δήλωση από έναν πνευματικό άνθρωπο. Παραδέχεται ότι κρίνει ένα απόσπασμα, του οποίου δεν γνωρίζει την αυθεντικότητα, από ένα βιβλίο το οποίο δεν έχει διαβάσει! Επειδή, βέβαια, ο κ. Δεσποτόπουλος είναι ένας ακέραιος άνθρωπος αντιλήφθηκε εγκαίρως το λάθος του και με επιστολή στην ίδια εφημερίδα συνεχάρη την Θ. Δραγώνα «για την πνευματική συγκρότησή της» και της ευχήθηκε «άκρα επιτυχία στο έργο της ως διακόνου της Κοινωνικής Ψυχολογίας με παρέκταση προς την παιδεία» (Πρώτο Θέμα, 20.12.09). Αλλά το κακό είχε γίνει. Είχε δοθεί, δηλαδή, η εντύπωση ότι η Ακαδημία ετοιμάζει την προγραφή της Θ. Δραγώνα, στηριγμένη μόνο στην ανώνυμη «επιστολή» με τα πλαστά αποσπάσματα.

Ολη αυτή η υπόθεση έχει τα χαρακτηριστικά του «σπασμένου τηλέφωνου». Χωρίς να έχει διαβάσει κανείς το επίμαχο βιβλίο, οι νέοι εθνοσωτήρες παραπέμπουν ο ένας στον άλλο και έτσι θεωρούν ότι «διασταυρώνουν» τις πληροφορίες τους για τις απόψεις της Θ. Δραγώνα. Διασκεδαστική είναι η περίπτωση της εφημερίδας των Τριανταφυλλόπουλου-Λάλα, η οποία σε άρθρο του Στέφανου Χίου με τίτλο «Θάλεια Δραγώνα, η κρυμμένη Ρεπούση της νέας κυβέρνησης» (15.11.09) παρέπεμπε σε κείμενα στο διαδίκτυο που αποκαλούν τη νέα ειδική γραμματέα του υπουργείου Παιδείας «φιλότουρκη και επικίνδυνη για τα εθνικά μας συμφέροντα». Το κείμενο αυτό, λοιπόν, κατέθεσε ως ερώτηση στη Βουλή ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Νίκος Νικολόπουλος, για να έρθει η δικτυακή Ζούγκλα του κ. Τριανταφυλλόπουλου να αναδείξει με τη σειρά της αυτή τη «δικαίωση», μέσω της Βουλής, δηλαδή της ερώτησης Νικολόπουλου.

Το δεύτερο βιβλίο

Στο μεταξύ «ανακαλύφτηκε» και δεύτερο έγκλημα της Θ. Δραγώνα. Το βιβλίο «Ελλάδα και Τουρκία, Πολίτης και Εθνος-Κράτος», το οποίο επιμελήθηκε με τον Τούρκο συνάδελφό της Φαρούκ Μπιρτέκ. Προηγήθηκε πάλι η εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» (15.11.09) και ακολούθησε εκπομπή του Κ. Χαρδαβέλλα (1.12.09), στην οποία αναδείχτηκαν τα ίδια περίπου αποσπάσματα του βιβλίου που περιλαμβάνονται στις σελίδες 331-339 του βιβλίου. Μόνο που επειδή τα (πραγματικά) αποσπάσματα από το βιβλίο δεν ηχούν και τόσο «αντεθνικά», χρειάζεται και η «επεξήγηση» του δημοσιογράφου, έτσι ώστε να αναδειχτεί το «σκάνδαλο». Για παράδειγμα, στην εκπομπή καταγράφεται το ακόλουθο απόσπασμα από τη σελίδα 331 του βιβλίου: «Η ανάλυση των περιεχομένων των αναλυτικών περιγραφών για τη διδασκαλία της Ιστορίας στα σχολεία δείχνει την ισχυρή εθνοκεντρική οπτική που επικρατεί στο ελληνικό σχολείο». Την απλή αυτή διαπίστωση την εξηγεί ως εξής ο Κ. Χαρδαβέλλας: «Δηλαδή, το ελληνικό σχολείο δημιουργεί εθνικιστές και τα βιβλία της ιστορίας που διδάσκονται τα παιδιά να πεταχτούν στην πυρά και να αντικατασταθούν με άλλα, μη εθνοκεντρικά».

Ακόμα πιο έντονη γίνεται η διαστρέβλωση σε άλλο απόσπασμα από τη σελίδα 333: «Η παρούσα έρευνα ανέδειξε ότι τα Ελληνόπουλα κατανοούν αναχρονιστικά το παρελθόν. Εισηγούμαστε ότι αυτό είναι άμεση συνέπεια των σχολικών βιβλίων που παρουσιάζουν το έθνος έξω από τον χώρο και τον χρόνο. Η εθνική ομάδα αναφέρεται εναλλακτικά με τους όρους ο Ελληνισμός, οι Ελληνες, ο Ελληνικός λαός, η Ελλάδα, ενώ ειδικά ο όρος Ελληνισμός επιτρέπει στην ιστορική αφήγηση να ανάγει τη νεωτερική έννοια του έθνους σε οντότητα περίπου αιώνια. Αυτή η απεικόνιση του έθνους ενισχύεται αποφασιστικά από την αποσιώπηση σημαντικών ιστορικών πληροφοριών». Εδώ ο Κ. Χαρδαβέλλας σχολιάζει: «Δηλαδή δεν υπάρχει Ελληνισμός, δεν υπάρχουν Ελληνες. Είμαστε απλά μια ομάδα, μια εθνική ομάδα ανάμεσα σε πολλές άλλες στον κόσμο μας, όπως, π.χ., η ομάδα της Ζιμπάμπουε, ας πούμε, ή η ομάδα των Ζουλού». Καθόλου δεν περνά απ' το μυαλό του καημένου του βετεράνου δημοσιογράφου ότι υπάρχει μια μικρή περίπτωση να μην είμαστε ο «περιούσιος λαός» ή ότι και οι Ζουλού αποτελούν έθνος κι είναι περήφανοι γι’ αυτό.

Εκεί που ο «σχολιασμός» και η παρανάγνωση φτάνει τα όρια της παραχάραξης είναι όταν συνοψίζει ο Κ. Χαρδαβέλλας το περιεχόμενο του βιβλίου: «Αυτό το βιβλίο λέει αυτό το απαράδεκτο, ότι δεν πρέπει να διδάσκονται Ιστορία οι μικροί μαθητές, γιατί έτσι μπορεί να τους κάνουμε εθνικιστές». Φυσικά η κατηγορία αυτή είναι εξολοκλήρου κατασκευασμένη. Αλλά ο τηλεπαρουσιαστής δεν διστάζει να παρουσιάσει σαν απόσπασμα του βιβλίου και το ακόλουθο παράθεμα, που προβάλλεται μάλιστα στην εκπομπή και με σχετική καρτέλα: «Επεκτατική Εθνική Πολιτική ήταν η Επανάσταση των Ελλήνων το 1821, ενώ η ελληνική εθνική ταυτότητα είναι στηριγμένη σε μύθους και ενισχύεται αποφασιστικά από την αποσιώπηση σημαντικών ιστορικών πληροφοριών, αναφορικά με το μεγαλείο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας». Εδώ δεν αναφέρεται σελίδα. Και είναι φυσικό. Αυτό το απόσπασμα είναι ανύπαρκτο. Κάποιος συνέδεσε φράσεις από διαφορετικές παραγράφους για να προκύψει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Πρόκειται πραγματικά για αθλιότητα.

Η ανακύκλωση της πλαστογραφίας πήρε κωμικοτραγικές διαστάσεις στη Βουλή, όταν ο Γιώργος Καρατζαφέρης διάβασε με το γνωστό του στόμφο τα ίδια πλαστά αποσπάσματα: «Θα ήθελα να ρωτήσω κάποιους στην Κυβέρνηση. Συμφωνείτε με αυτά που θα σας διαβάσω; Θέλω να δω ποιός συμφωνεί μέσα στην αίθουσα. Και θα καταλάβω από τα πρόσωπά σας τα ενεργά πρόσωπα ευφυών βουλευτών. ‘Δεν είμαστε Ελληνες. Μας έκαναν Ελληνες’. Ποιός συμφωνεί με αυτό; Τι είμαστε; Δεν είμαστε Ελληνες; Μας έκαναν Ελληνες; Μας έβαλαν σε ένα μίξερ και μας έκαναν Ελληνες; Δεν είμαστε Ελληνες, κύριε Πρόεδρε, που γνωρίζω την ευαισθησία σας γι’ αυτό τον τόπο; Δεύτερον. ‘Η επανάσταση του 1821 ήταν επεκτατική εθνική πολιτική’. Θα κάνουμε λαϊκά δικαστήρια για τον Κολοκοτρώνη και θα τον δικάσουμε μετά θάνατον για δεύτερη φορά. Τρίτον. ‘Οι Ελληνες είναι ρατσιστές και ο νεοελληνικός πολιτισμός βασίζεται στον τούρκικο πολιτισμό’. Δεν ντρέπεστε εσείς του ΠΑΣΟΚ που ανέχεστε αυτή την κυρία Δραγώνα να τα γράφει αυτά; Αυτή βάλατε στη διαμόρφωση της παιδείας των παιδιών της Ελλάδας;» (23.12.09).

Ο Θόδωρος Πάγκαλος παρατήρησε ότι οι αναφορές αυτές είναι συντομευμένες και παραποιημένες, για να λάβει την ακόλουθη αποστομωτική απάντηση από τον αρχηγό του ΛΑΟΣ: «Κύριε Πάγκαλε, εγώ διάβασα το κείμενο της Ενώσεων Αποστράτων Αξιωματικών. Σας ενόχλησε τόσο πολύ. Δεν σας ενοχλεί η κυρία Δραγώνα που πρεσβεύει αυτά και σας ενοχλεί η ανάγνωση των κειμένων της κυρίας Δραγώνα;» Μάθαμε, λοιπόν, έτσι ότι και η Ενωση Αποστράτων μετέχει στο «σπασμένο τηλέφωνο», χωρίς ούτε ένας απόστρατος -που διαθέτει τέλος πάντων και χρόνο- να μπει στον κόπο να ανοίξει το επίμαχο βιβλίο.

Η μέθοδος του Λιντς

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η στοχοποίηση της Θάλειας Δραγώνα, μέσα από ένα κύμα λάσπης που διοχετεύεται κυρίως στο διαδίκτυο αλλά και σε ορισμένες εφημερίδες (Πρώτο Θέμα, Το Παρόν, Veto, Ελεύθερος Τύπος και σε μικρότερο βαθμό Εθνος, Ελευθεροτυπία) αποτελεί συνέχεια της πανεθνικής εκστρατείας εναντίον της Μαρίας Ρεπούση για το βιβλίο Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού. Αν όμως τότε ορισμένες πραγματικές αδυναμίες του βιβλίου δημιούργησαν σύγχυση και προκάλεσαν τη συμμετοχή στο εθνικιστικό προσκλητήριο των ημιμαθών και ορισμένων καλοπροαίρετων αναγνωστών, καθώς καιμιας σημαντικής μερίδας της Αριστεράς (ιδίως του ΚΚΕ), σήμερα η επίθεση στηρίζεται σε καθαρή πλαστογραφία, ενώ οι σοβαρότεροι πολέμιοι της Θ. Δραγώνα παραδέχονται χωρίς κανένα πρόβλημα ότι αγνοούν το περιεχόμενο των βιβλίων της. Αν συνδυαστεί αυτό το γεγονός με τη διοργάνωση για πρώτη φορά «διαδήλωσης» (εναντίον της καθηγήτριας) από το ΛΑΟΣ, διαπιστώνουμε ότι το «κίνημα των εθνικοφρόνων» έχει πάρει σοβαρότερες διαστάσεις, ενθαρρυμένο βέβαια από την πρώτη του επιτυχία, με την απόσυρση του βιβλίου της Ιστορίας.

Ασφαλώς το μοντέλο που ακολουθήθηκε στην επίθεση εναντίον της Μαρίας Ρεπούση επαναλαμβάνεται και σήμερα. Και δεν είναι δύσκολο να αντιληφτεί κανείς ότι και πάλι το πάθος των υβριστικών επιθέσεων έχει, όπως και πριν από δυο χρόνια, και ένα σαφές σεξιστικό υπόστρωμα. Όπως μας πληροφορεί ο γνωστός από τις συγκεντρώσεις του Αγίου Παντελεήμονα, και απηνής τηλε-διώκτης των μεταναστών Σπύρος Χατζάρας, το σύνθημα στη διαδήλωση του ΛΑΟΣ ήταν το τραγουδάκι «Να στείλετε Δραγώνα και Ρεπούση σε κάποιο Υπουργείο Τουρκικό / αφού γουστάρουν τόσο την Τουρκία / και ότι οθωμανικόοοο!»

Βέβαια αυτή τη φορά λειτούργησαν τα ανακλαστικά της ακαδημαϊκής κοινότητας και μέσα σε 24 ώρες συγκεντρώθηκαν εκατοντάδες υπογραφές πανεπιστημιακών και ανθρώπων του πνεύματος κάτω από ένα κείμενο συμπαράστασης στη Θάλεια Δραγώνα, στο οποίο καταγγελλόταν το νέο κυνήγι μαγισσών. Το εξαιρετικό αυτό κείμενο έχει μόνο μια μικρή ανακρίβεια. Αναφέρει ότι «οι επιθέσεις κατά της Θάλειας Δραγώνα ξεχωρίζουν από άλλες ανάλογες, που εξαπολύονται όλο και πιο συχνά κατά πανεπιστημιακών, επειδή για πρώτη φορά στοχοποιείται πρόσωπο που κατέχει δημόσιο αξίωμα». Η αλήθεια είναι ότι παρόμοια στοχοποίηση είχε υποστεί το 1996 ο τότε υφυπουργός Εξωτερικών Χρήστος Ροζάκης. Πρωταγωνιστής των επιθέσεων εναντίον του καθηγητή ήταν και πάλι ο Γιώργος Καρατζαφέρης, βουλευτής ακόμα τότε της Νέας Δημοκρατίας.

Την υπενθύμιση αυτή την κάνουμε για έναν απλό λόγο. Η στοχοποίηση δυο καθηγητριών και η «ειδική μεταχείρισή» τους επειδή είναι γυναίκες, αλλά και ενός καθηγητή που κατηγορήθηκε για την εβραϊκή του καταγωγή, επιβεβαιώνει εμμέσως την τραγική έλλειψη αντιρατσιστικών και αντισεξιστικών ανακλαστικών σε μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας. Αυτή ακριβώς την έλλειψη επιχειρεί να καλύψει με τις μελέτες της η Θάλεια Δραγώνα.

Η αντιπρόταση του Αδώνιδος

Μιλώντας από τη μεσημεριανή του εκπομπή τηλε-πωλήσεων βιβλίων, ο Αδωνις Γεωργιάδης αποκάλυψε ότι έχει και το αντίδοτο στις απόψεις της Θάλειας Δραγώνα. Και ποιό είναι αυτό; Μα το βιβλίο του Δημητρίου Δημοπούλου «Η καταγωγή των Ελλήνων».

«Αγοράστε το», προτρέπει τους οπαδούς-πελάτες του ο γραμματέας του ΛΑΟΣ, «για να έχετε τα αναγκαία επιχειρήματα να απαντάτε στον κάθε θολοκουλτουριάρη».

«Το βιβλίο αυτό το έχω διαβάσει 6 ή 7 φορές», λέει ο κ. Γεωργιάδης. Αρα αποκλείεται να του έχει διαφύγει ότι μεταξύ άλλων ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι «ο αντισημιτισμός υπήρξε απόρροια της εβραϊκής διαγωγής» (σ. 180), ότι τώρα «οι λαοί έχουν δικαίωμα να άρουν την ιθαγένεια από τους εβραίους πολίτες» (σ. 199), αλλά και ότι «το φυλετικό πρόβλημα της παρουσίας των Τσιγγάνων στην Ευρώπη είναι σοβαρό», ενώ η «προοδευτική ιδίως αφομοίωσή τους θέτει σε κίνδυνο την εθνολογική καθαρότητα των ευρωπαϊκών λαών» (σ. 281). Ο Δημόπουλος εισηγείται «να αρθεί η ελληνική ιθαγένεια από τους Τσιγγάνους και να μην επιτρέπονται μεικτοί γάμοι τους με Ελληνες» (σ. 282). Όσο για τη μειονότητα στη Θράκη, τη θεωρεί τουρκική και προτείνει την εκδίωξή της (σ. 326).

Κατά τον γραμματέα του ΛΑΟΣ, ο Δημόπουλος ήταν «ένας πολύ σπουδαίος Ελληνας και πολύ μεγάλος πατριώτης» και το βιβλίο αυτό «συγκλονιστικό» και «κλασικό». Στην πραγματικότητα ο Δημόπουλος υπήρξε συνιδρυτής της εθνικοσοσιαλιστικής οργάνωσης «Κόμμα 4ης Αυγούστου», μαζί με τον Κώστα Πλεύρη, ενώ επί χούντας διορίστηκε δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων (1969-71) και στη συνέχεια γ.γ. του υπουργείου Γεωργίας (1972-73). Στη μεταπολίτευση εντάχθηκε στην ΕΠΕΝ του δικτάτορα Παπαδόπουλου και στη συνέχεια στο Π.Γ. του Ελληνικού Μετώπου του Μάκη Βορίδη. Τάχτηκε κι αυτός υπέρ της συγχώνευσης του Μετώπου στο ΛΑΟΣ.

Οι απόψεις του είναι καθαρά εθνικοσοσιαλιστικές, ενώ στα βιβλία του συνηθίζει να εκθειάζει τον φυλετισμό και να τσιτάρει Χίτλερ και Ρόζενμπεργκ. Οπως κι ο Πλεύρης θεωρεί απαράδεκτη τη δημοκρατία και υποστηρίζει ότι «για ένα λαόν, όπως ο ελληνικός, όπου το κλασικώτερον φυλετικόν μειονέκτημα είναι η έλλειψις ομαδικού πνεύματος, εν είναι το ενδεικνυόμενον πολίτευμα, το συγκεντρωτικόν ολοκληρωτικόν» (Η Νέα Τάξις, σ. 98).

«Το Απαρτχάιντ ήταν μία τίμια μεθόδευση», υποστηρίζει σε άλλο του βιβλίο ο Δημόπουλος, διότι «δεν έβαζε τούτη ή εκείνη τη φυλή σε πρώτη ή δεύτερη μοίρα, αλλά μεριμνούσε εξ ίσου για όλες, για την αυτόνομη κάθε μιας ύπαρξη και ανάπτυξη» (Εισαγωγή στην Βιοπολιτική, σ. 185). Αντιθέτως στις ΗΠΑ «πιστεύουν ότι θα απομακρύνουν με την ‘ίση μεταχείριση’ την φοβερή στιγμή της φυλετικής συγκρούσεως. Το μόνο βέβαια που επιτυγχάνουν είναι να κακομαθαίνουν τους Νέγρους με τις παροχές και να αυξάνουν την αγανάκτηση των Λευκών εναντίον τους».

Ακόμα και το πρόβλημα της ανεργίας λύνει ο Δημόπουλος, υιοθετώντας, όπως λέει, την «περίφημο μέθοδο Ράινχαρντ», η οποία μεταξύ άλλων προβλέπει «βαρεία φορολογία των οικογενειών, εις τας οποίας εργάζονται και γυναίκες, προς ελευθέρωσιν θέσεων δι’ άνδρας ανέργους» (Η Νέα Τάξις, σ. 191). Περιττό να πούμε ότι ο οικονομολόγος Ράινχαρντ ήταν ο υπεύθυνος φορολογίας του χιτλερικού Τρίτου Ράιχ.

Αυτές τις απόψεις θέλουν, λοιπόν, να εισαγάγουν στην ελληνική εκπαίδευση ο κ. Γεωργιάδης και οι ομοϊδεάτες του. Προτείνουν τις απόψεις ενός εθνικοσοσιαλιστή, στελέχους της χούντας, για να αποκρούσουν τις επιστημονικές απόψεις της καθηγήτριας Δραγώνα. Και καλά αυτοί. Αναμενόμενο από εκείνους που θεωρούν (και προβάλλουν) ως τους πιο έγκυρους σύγχρονους ιστορικούς τον Πλεύρη και τον Γεωργαλά. Ολοι οι άλλοι, όμως, και κυρίως τα στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης που συντάσσονται πίσω από πρωτοβουλίες του ΛΑΟΣ σαν κι αυτή την τελευταία στοχοποίηση, τι άλλο έχουν στο μυαλό τους; Εκτός αν το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να εξασφαλίσουν την εκλογική πελατεία του συνοίκου τους στη δεξιά πολυκατοικία. Ο κ. Τραγάκης, λ.χ., ο οποίος ζήτησε την απομάκρυνση της Θ. Δραγώνα, είναι φανερό ότι ούτε τα εξώφυλλα των βιβλίων της δεν έχει δει, εφόσον μιλά για «βιβλία ιστορίας». Απλά, ο γ. γ. της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας αναμασά όσα άκουσε από τους βουλευτές του ΛΑΟΣ. Ας μην απορήσουμε αν ανακαλύψει κι αυτός αύριο τον «μεγάλο επιστήμονα» Δημόπουλο.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Αννα Φραγουδάκη – Θάλεια Δραγώνα (επιμ.)
«Τι είν’ η πατρίδα μας;»
(εκδ. Αλεξάνδρεια, Αθήνα 1997)
Συλλογική έργο, το οποίο βασίζεται σε μια διεπιστημονική έρευνα για τον εθνοκεντρισμό στην ελληνική εκπαίδευση

Θάλεια Δραγώνα – Φαρούκ Μπιρτέκ (επιμ.)
«Ελλάδα και Τουρκία. Πολίτης και Εθνος-Κράτος»
(εκδ. Αλεξάνδρεια, Αθήνα 2006)
Συλλογικό έργο, προϊόν διεπιστημονικού διαλόγου με αντικείμενο τη διαμόρφωση του έθνους και την ανάδυση της κοινωνίας των πολιτών στην Ελλάδα και την Τουρκία.

Τα δυο αυτά βιβλία αποτελούν το πρόσχημα για την επίθεση εις βάρος της Θάλειας Δραγώνα, χωρίς να έχουν διαβαστεί από όσους τα επικαλούνται. Μεταξύ των υπευθύνων της σειράς «Κοινωνικές και Ιστορικές Μελέτες για την Ελλάδα και την Τουρκία», στην οποία ανήκει το δεύτερο βιβλίο, είναι ο Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής καθηγητής Νικηφόρος Διαμαντούρος. Το αναφέρουμε, γιατί πριν από λίγους μήνες, πολύ μετά την έκδοση των βιβλίων, ο Γιώργος Καρατζαφέρης είχε εκφραστεί γι’ αυτόν με τα ακόλουθα λόγια: «Ο κ. Διαμαντούρος, είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση για την Ελλάδα. Εκπροσωπεί στην ουσία την πατρίδα μας σε έναν ύψιστο θεσμό της Ευρώπης. Είναι τιμή για την πατρίδα να είναι Έλληνας, Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής. Αισθάνομαι ιδιαίτερα ευτυχής γιατί ήμουν από τους πρώτους που στήριξα την υποψηφιότητά του και ουδέποτε όλα αυτά τα χρόνια άκουσα έστω και ένα πικρό σχόλιο. Συγχαρητήρια κ. Καθηγητά και να συνεχίσετε έτσι» (Δελτίο Τύπου ΛΑΟΣ, 6.3.09). Θα διαδηλώσει άραγε τώρα η νεολαία Καρατζαφέρη και έξω από το γραφείο του κ. Διαμαντούρου;

ΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙΤΕ

http://jungle-report.blogspot.com/2010/01/blog-post.html

Η έρευνα του δικτυακού τόπου Jungle Report με εξονυχιστικές λεπτομέρειες για τα ψέματα που εκστομίστηκαν μέσα στη Βουλή από εκπροσώπους του ΛΑΟΣ για τα βιβλία της Θ. Δραγώνα.

Ελευθεροτυπία, 10/1/2010

http://www.iospress.gr/ios2010/ios20100110.htm

Α' ΜΕΡΟΣ: ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ Μέρες τώρα παρακολουθούμε τη χυδαία επίθεση που ξεκίνησε το ΛάΟΣ ενάντια στη Θ. Δραγώνα, κατηγορώντας τη για «ανθελ

Α' ΜΕΡΟΣ: ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Μέρες τώρα παρακολουθούμε τη χυδαία επίθεση που ξεκίνησε το ΛάΟΣ ενάντια στη Θ. Δραγώνα, κατηγορώντας τη για «ανθελληνισμό» (τι πρωτότυπο!), και ζητώντας την απομάκρυνσή της από τη θέση της γ.γ. του Υπουργείου Παιδείας. Κι από κοντά, και κάποιοι καλοθελητές της ΝΔ και «υπερπατριώτες αριστεροί».

Η επίθεση εστιάζεται σε δύο σημεία. Η πρώτη βασίζεται σε ένα παλιότερο άρθρο της εφημερίδας «Το Παρόν» με ημερομηνία 16/9/2007, κατηγορώντας τη Δραγώνα για αναγνώριση του διδακτορικού της από το ΔΙΚΑΤΣΑ με αδιαφανείς τρόπους.


Το κείμενο δίνει βάρος στη φράση «χωρίς να έχει βασικό τίτλο σπουδών». Τούτο είναι λάθος, διότι κανένα πανεπιστήμιο δεν χορηγεί διδακτορικό τίτλο χωρίς βασικό τίτλο σπουδών. Συμβαίνει όμως το εξής: η Δραγώνα είναι απόφοιτη του κολεγίου Deree, το οποίο δεν είναι αναγνωρισμένο ίδρυμα από την Ελλάδα, είναι όμως αναγνωρισμένο από πανεπιστήμια της Αγγλίας και της Αμερικής. Τα πανεπιστήμια αυτά με τη σειρά τους χορηγούν μεταπτυχιακούς τίτλους οι οποίοι αναγνωρίζονται από την Ελλάδα. Έτσι δεν είναι παράξενο, ούτε μοναδική περίπτωση Ελλήνων με αναγνωρισμένο μεταπτυχιακό ή διδακτορικό, αλλά χωρίς αναγνωρισμένο βασικό πτυχίο.

Τυπικά, λοιπόν, δεν υπάρχει τίποτα μεμπτό ως εδώ. Το αν ακολουθήθηκαν αδιαφανείς διαδικασίες αναγνώρισης από το ΔΙΚΑΤΣΑ δεν το γνωρίζουμε, και παραμένουμε επιφυλακτικοί περιμένοντας ένα αποδεικτικό στοιχείο. Το «Παρόν» μιλάει για στοιχεία, η έρευνα πάντως στο ίντερνετ μέχρι τώρα δεν μας αποκάλυψε κάτι τέτοιο.

Αυτό που θα μας απασχολήσει όμως είναι το δεύτερο σημείο της επίθεσης, που είναι και το βασικότερο, δηλαδή οι «αποδείξεις» του ανθελληνισμού της. Αναζητήσαμε αυτές τις «αποδείξεις» σε πάμπολλες ιστοσελίδες (εθνικιστικές και μη), και εκπλαγήκαμε όταν διαπιστώσαμε ότι ΟΛΕΣ, αντιγράφοντας η μία την άλλη, αναπαράγουν το ίδιο ακριβώς κείμενο. Αντιγράφουμε εδώ ένα μέρος του, στο οποίο άλλωστε βρίσκεται και όλη η «επιχειρηματολογία» του:

«Μας έκαναν Έλληνες ενώ δεν ήμασταν!

Ας δούμε τώρα μερικά απ΄ όσα γράφει στο κακογραμμένο βιβλίο της «Τι είν΄ η Πατρίδα μας;» η νέα βουλευτίνα Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ κ. Θάλεια Δραγώνα:

1) Η Ελληνική Εθνική Ταυτότητα δεν υπήρχε πριν από τον 19ο αιώνα. Δημιουργήθηκε έξωθεν σε μια εποχή έντονου εθνικισμού, αποικιοκρατίας και επεκτατικού ιμπεριαλισμού (σελ. 16). Κοντολογίς, κάποιοι από το εξωτερικό μας είπαν τον 19ο αιώνα ότι είμαστε Έλληνες κι εμείς το δεχτήκαμε για να τα κονομήσουμε, πουλώντας το παραμύθι ότι είμαστε απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων.

2) Όποιος αξιολογεί τους Πολιτισμούς σε κατωτέρους και ανωτέρους είναι ρατσιστής και δεν το ξέρει! (σελ. 16). Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει με όποιον θεωρεί ανεπιθύμητους τους μετανάστες και τους πρόσφυγες (σελ. 20).

3) Εξίσου ρατσιστής είναι και όποιος αποσιωπά την σημασία, την τεράστια δύναμη, την έκταση και το κύρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας! Επίσης, όποιος αρνείται τις τουρκικές επιρροές στον Νεοελληνικό μας Πολιτισμό (σελ. 81), κι όποιος ισχυρίζεται ότι ο τουρκικός πολιτισμός έχει επιδράσει αρνητικά στους Έλληνες!... (σελ. 82).

4) Ένδειξη ρατσισμού και στείρου εθνοκεντρισμού είναι και ο ισχυρισμός ότι οι Έλληνες ήσαν πάντα οι αδικημένοι της Ιστορίας (σελ. 84) κι ότι για τις ήττες και τις καταστροφές που υποστήκαμε, φταίνε πάντα οι Μεγάλες Δυνάμεις.

5) Κλασική ένδειξη ρατσισμού είναι και η γνωστή ρήση «Όταν εμείς φτιάχναμε Παρθενώνες, αυτοί τρώγανε βελανίδια!» (σελ. 85). Ψιλορατσιμός είναι επίσης το να ισχυρίζεσαι πως είμαστε οι συνεχιστές του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού.

6) Κατά την κ. Θάλεια Δραγώνα, εθνικιστικές τάσεις κρύβει και η επιθυμία να διδάσκεται στην μέση εκπαίδευση η αρχαία Ελληνική Γλώσσα (σελ. 86), ενώ το να μιλάμε για απόλυτη ομοιογένεια του πληθυσμού της Ελλάδος και να αποσιωπούμε την ύπαρξη χιλιάδων Εβραίων στην Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις επί 450 χρόνια είναι καθαρός ρατσισμός! (σελ. 95).

7) Ρατσιστικό είναι και το να ανησυχούμε για την ύπαρξη πολλών ξένων μεταναστών στην χώρα μας, ή το να λέμε ότι «σε λίγο θα ψάχνουμε να βρούμε Έλληνα στην Ελλάδα», ή ότι «πρέπει να κρατήσουμε την εθνική μας ομοιογένεια και να μην διαβρωθούμε εθνολογικά»! (σελ. 96).
Εξίσου ρατσιστικό είναι το να λέμε ότι το κέντρο της Αθήνας αλβανοκρατείται ή ότι «οι Έλληνες δεν είναι ρατσιστές»! (σελ. 9. Το ίδιο συμβαίνει κατά την κ. Δραγώνα, αν τολμήσουμε να πούμε πως με την είσοδο των Ξένων Μεταναστών στην Ελλάδα αυξάνεται η εγκληματικότητα και η ανεργία των Ελλήνων! (σελ. 100). Στην σελίδα 105, η αυριανή βουλευτίνα του ΠΑΣΟΚ μας προειδοποιεί ότι ο εθνικισμός εύκολα μπορεί να γλιστρήσει στην ξενοφοβία, στον ρατσισμό και στην μισαλλοδοξία.

Το ελληνικό αίμα γίνεται και νερό»
«Περιττεύει να συνεχίσουμε να καταγράφουμε τα αντιρατσιστικά «πιστεύω» της κ. Θάλειας Δραγώνα, όπως τα έχει εκφράσει πριν 10 χρόνια στο βιβλίο της «Τι είν΄ η Πατρίδα μας;». Η γυναίκα αυτή θέλει να μας πείσει ότι είναι ρατσιστικό και μόνο το να δηλώνουμε Έλληνες. Κι όμως: Σε λίγες ημέρες θα είναι βουλευτίνα του ΠΑΣΟΚ και ασφαλώς θα διαπρέψει στους αντιρατσιστικούς αγώνες εντός και εκτός Βουλής.»

Το άρθρο αυτό έχει γίνει το λάβαρο των απανταχού ακροδεξιών, «υπερπατριωτών» αριστερών, και γενικότερα αφελών, το οποίο μάλιστα δίνει και παραπομπές (μεγάλη πρόοδος ειδικά για κάποιον «εθνικόφρονα»!). Προσπαθήσαμε να βρούμε σε ποιον ανήκει, ακολουθώντας την παλιότερη ημερομηνία. Βρήκαμε λοιπόν ότι αυτό το άρθρο-λάσπη υπάρχει ήδη από το 2007. Το αναδημοσιεύει η ιστοσελίδα "filopatria" , η οποία παραπέμπει στο φόρουμ του Ρεσάλτο, το οποίο όμως έχει διαγράψει το σχετικό κείμενο. Έτσι, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε με σιγουριά ποιος το εμπνεύστηκε.

Αυτό που μπορούμε όμως, και οφείλουμε να κάνουμε, είναι να ελέγξουμε την αξιοπιστία του. Πήραμε λοιπόν το βιβλίο «Τι είναι η Πατρίδα μας» και πήγαμε στα επίμαχα άρθρα της Δραγώνα. Διαπιστώσαμε αυτό που υποψιαζόμασταν: Ο συγκεκριμένος γραφιάς που επιτίθεται στη Δραγώνα είναι ένας απατεώνας λασπολόγος.

Πάμε να συγκρίνουμε ένα προς ένα αυτά που αποδίδει ο γραφιάς στη Δραγώνα, με την πραγματική διατύπωση του βιβλίου, στη σελίδα που παραπέμπει.

1) Η Ελληνική Εθνική Ταυτότητα δεν υπήρχε πριν από τον 19ο αιώνα. Δημιουργήθηκε έξωθεν σε μια εποχή έντονου εθνικισμού, αποικιοκρατίας και επεκτατικού ιμπεριαλισμού (σελ. 16). Κοντολογίς, κάποιοι από το εξωτερικό μας είπαν τον 19ο αιώνα ότι είμαστε Έλληνες κι εμείς το δεχτήκαμε για να τα κονομήσουμε, πουλώντας το παραμύθι ότι είμαστε απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων.

Λέει όντως αυτά στη σελίδα 16; Μάλλον όχι. Αντιγράφω τη σχετική παράγραφο:

«Σε ένα άλλο επίπεδο, οι αναπαραστάσεις για το έθνος δεν είναι στατικές και αλλάζουν μέσα στο χρόνο. Στην ελληνική περίπτωση πρόσφατες μελέτες έδειξαν ότι η «αναζήτηση» της «νεοελληνικής» ταυτότητας υπήρξε μια μακρά διαδικασία συγκρότησης επιχειρημάτων, που οδήγησε σε έναν ορισμό του «ελληνισμού» με κριτήρια ταυτόχρονα ανθρωπολογικά-φυλετικά και ιστορικά-πολιτισμικά (Βελουδής 1982, 84). Έτσι στη συγκυρία του 19ου αιώνα, που διεξαγόταν η πάλη για την οριστικοποίηση των εθνικών συνόρων σε μια εποχή επεκτατισμών, αποικιοκρατίας και των αντίστοιχων ιδεολογιών που νομιμοποιούσαν αυτές τις πολιτικές, η ελληνική εθνική ταυτότητα θεωρήθηκε ανεπαρκής και κατώτερη σε σχέση με το ένδοξο παρελθόν των αρχαίων προγόνων (Σκοπετέα 1988)».

Ακολουθεί η σελίδα 16 για να ελέγξετε και μόνοι σας:

Σελ. 16 (κλικ για μεγέθυνση)

2) Όποιος αξιολογεί τους Πολιτισμούς σε κατωτέρους και ανωτέρους είναι ρατσιστής και δεν το ξέρει! (σελ. 16).

Ο γραφιάς εδώ λέει βέβαια ψέματα, τέτοια πρόταση δεν υπάρχει. Η σχετική παράγραφος στη συγκεκριμένη σελίδα λέει:

«Υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι στη σημερινή συγκυρία της ευρωπαϊκής ενοποίησης αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα ο κυρίαρχος σε μεγάλες και ευρωπαϊκές χώρες ιδεολογικός λόγος, ο οποίος παρά τον εκμοντερνισμό και την εκλέπτυνσή του εξακολουθεί έμμεσα, δίπλα στον μαχητικό αντίλογο, να αξιολογεί τους λαούς και τους πολιτισμούς σε «ανώτερους» και «κατώτερους» και υποτιμά τις λεγόμενες νότιες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή τις λεγόμενες νότιες περιοχές των βόρειων χωρών της κατατάσσοντας τους αντίστοιχους λαούς και πολιτισμούς στην «ανατολή», τόσο με τη γεωγραφική όσο και με την πολιτική σημασία του όρου».

Ακολουθούν οι σχετικές σελίδες 16-17:

Σελ. 16-17 (κλικ για μεγέθυνση)

Εδώ η Δραγώνα ασκεί κριτική στη στάση των βορειοευρωπαίων απέναντι στους νότιους (οι οποίοι ας θυμηθούμε ότι αποκαλούν τις μεσογειακές ευρωπαϊκές χώρες «PIGS»: Portugal, Italy, Greece, Spain). Ενώ, δηλαδή, έχουμε μια παράγραφο που κριτικάρει την προκατάληψη των βόρειων απέναντί μας (με την οποία θα συμφωνούσε κι ο τελευταίος χρυσαυγίτης!), ο γραφιάς την παρουσίασε με μία ασαφή μορφή, που να υπονοεί απλά ότι η Δραγώνα είπε κάτι κακό!

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει [δηλ. είναι ρατσιστής και δεν το ξέρει] με όποιον θεωρεί ανεπιθύμητους τους μετανάστες και τους πρόσφυγες (σελ. 20).

Κι εδώ ψέματα. Πουθενά δεν λέει η Δραγώνα κάτι τέτοιο. Στην σχετική παράγραφο της σελ. 20, γίνεται απλά παρουσίαση της δουλειάς μιας συγγραφέας στο συλλογικό τόμο:

«Στη συνέχεια η Νέλλη Ασκούνη αναλύει το λόγο των εκπαιδευτικών, σε δύο ανοιχτές ερωτήσεις του ερωτηματολογίου, όπου από το μεγαλύτερο ποσοστό των απαντήσεων προβάλλουν «δύο αντιθετικές μορφές του εθνικού άλλου», οι ισχυροί και επίφοβοι Ευρωπαίοι και οι ανεπιθύμητοι μετανάστες και πρόσφυγες».

Ακολουθεί η σελίδα 20:

Σελ. 20 (κλικ για μεγέθυνση)

3) Εξίσου ρατσιστής είναι και όποιος αποσιωπά την σημασία, την τεράστια δύναμη, την έκταση και το κύρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας! Επίσης, όποιος αρνείται τις τουρκικές επιρροές στον Νεοελληνικό μας Πολιτισμό (σελ. 81)

Το κείμενο συγκεκριμένα, και χωρίς χαρακτηρισμούς, λέει:

«Αυτή η στρατηγική [της άρνησης] είναι ιδιαίτερα προφανής στις αποσιωπήσεις και παραλήψεις ιστορικών γεγονότων, που εντοπίζονται στα σχολικά εγχειρίδια. Ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η αποσιώπηση της σημασίας, της τεράστιας δύναμης, της έκτασης και του κύρους της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Αντίστοιχη είναι και η πλήρης απουσία οποιασδήποτε μνείας στον πολιτισμό, τα γράμματα και τις τέχνες της οθωμανικής αυτοκρατορίας-και του τουρκικού κράτους από το 1908 και ύστερα». […] [Α]ντίστοιχη άρνηση επικρατεί στον ισχυρισμό των μελών του δείγματος ότι «ούτε η τουρκική ούτε η μεσανατολική ούτε η βαλκανική κουλτούρα έχουν επιδράσει στη διαμόρφωση των σύγχρονων Ελλήνων και του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού».

Εγώ, πάντως, αυτούς δε θα τους χαρακτήριζα ρατσιστές, απλά ανιστόρητους.

Ακολουθεί η σελίδα 81:

Σελ. 81 (κλικ για μεγέθυνση)

[Ρατσιστής είναι] κι όποιος ισχυρίζεται ότι ο τουρκικός πολιτισμός έχει επιδράσει αρνητικά στους Έλληνες!… (σελ. 82).

Ψέματα κι εδώ. Η Δραγώνα παρουσιάζει απλά ένα από τα αποτελέσματα της έρευνας, βάσει ερωτηματολογίου σε εκπαιδευτικούς:

«Παραμένει ωστόσο το ερώτημα κατά πόσο η άρνηση στην οποία καταφεύγουν οι εκπαιδευτικοί είναι πράγματι αποτελεσματική, διότι όταν τους τέθηκε άλλη ερώτηση, «με ποιο τρόπο κατά τη γνώμη [τους] έχει επιδράσει ο τουρκικός πολιτισμός επί του ελληνικού», η απάντησή τους στη συντριπτική πλειοψηφία ήταν ότι «έχει επιδράσει αρνητικά»».

Ακολουθεί η σελίδα 82:

Σελ. 82 (κλικ για μεγέθυνση)

4) Ένδειξη ρατσισμού και στείρου εθνοκεντρισμού είναι και ο ισχυρισμός ότι οι Έλληνες ήσαν πάντα οι αδικημένοι της Ιστορίας (σελ. 84) κι ότι για τις ήττες και τις καταστροφές που υποστήκαμε, φταίνε πάντα οι Μεγάλες Δυνάμεις.

Το κείμενο γράφει:

«Στα σχολικά εγχειρίδια είναι συχνή η έμμεση ή άμεση αναφορά της καλύτερης τύχης για την οποία ήταν προορισμένος ο ελληνικός λαός. Οι Έλληνες, σύμφωνα με τα βιβλία ιστορίας και γλώσσας, συστηματικά εμφανίζονται αδικημένοι σε σημαντικές γι’ αυτούς ιστορικές στιγμές. Οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις φέρονται να έχουν πάντα λειτουργήσει με βάση ίδια πολιτικά, οικονομικά και πολιτισμικά συμφέροντα»

Ακολουθεί η σελίδα 84:

Σελ. 84 (κλικ για μεγέθυνση)

Εδώ, δηλαδή, δε λέει τίποτα που να μη γνωρίζουν όσοι πήγαν σε ελληνικό σχολείο και διδάχτηκαν τα συγκεκριμένα μαθήματα. Και για όσους πιστεύουν ότι οι Έλληνες δεν υπήρξαν ποτέ θύτες, κι ήταν πάντα οι καλοί κι αδικημένοι της υπόθεσης, ας παραθέσουμε ένα μεζεδάκι από τα ανδραγαθήματα του ελληνικού στρατού και των καλών χριστιανών, τις πρώτες μέρες της απόβασής του στη Σμύρνη το 1919:

«Ήδη από την πρώτη μέρα, η παρουσία του ελληνικού στρατού στην Ιωνία σημαδεύτηκε από βιαιοπραγίες σε βάρος του άμαχου πληθυσμού. Με αφορμή κάποιους πυροβολισμούς που ρίχτηκαν εναντίον των αγημάτων που παρήλαυναν στην προκυμαία της Σμύρνης, έλληνες στρατιώτες κι ένοπλοι ντόπιοι χριστιανοί επιδίδονται σ’ ένα διήμερο όργιο βίας, φόνων, βιασμών κι εκτεταμένων λεηλασιών στις μουσουλμανικές συνοικίες της πόλης, με περισσότερους από 200 νεκρούς μεταξύ των κατοίκων. Περίπου 2.500 μουσουλμάνοι συνελήφθησαν και κακοποιήθηκαν (ανάμεσά τους μικρά παιδιά κι ολόκληρες τάξεις μαθητών με τους δασκάλους τους), ενώ στόχος επιθέσεων έγινε επίσης η εβραϊκή κοινότητα της πόλης, με λεηλασία των καταστημάτων της και μερικούς νεκρούς» (Τ. Κωστόπουλος, Πόλεμος και Εθνοκάθαρση, εκδ. Βιβλιόραμα, σελ. 98-9. Για τις πληροφορίες αυτές ο συγγραφέας δίνει μισή σελίδα πηγών και παραπομπών).

5) Κλασική ένδειξη ρατσισμού είναι και η γνωστή ρήση «Όταν εμείς φτιάχναμε Παρθενώνες, αυτοί τρώγανε βελανίδια!» (σελ. 85). Ψιλορατσιμός είναι επίσης το να ισχυρίζεσαι πως είμαστε οι συνεχιστές του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού.

Το πραγματικό κείμενο όμως αναφέρει πάλι πορίσματα της έρευνας:

«Χαρακτηριστικές είναι και οι απαντήσεις εκπαιδευτικών στην ανοιχτή ερώτηση που ακολουθεί το κείμενο το σχετικό με τους κινδύνους που απειλούν την Ελλάδα από την Ευρωπαϊκή Ένωση […] Άλλος εκπαιδευτικός επαναλαμβάνει αυτάρεσκα τη γνωστή ρήση πολιτικού προσώπου, που φαίνεται άγγιξε μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού : “…όσο για τον πολιτισμό μας, όταν αυτοί τρώγανε βελανίδια, εμείς φτιάχναμε παρθενώνες”».

Ακολουθεί η σελίδα 85:

Σελ. 85 (κλικ για μεγέθυνση)

Η φράση «Ψιλορατσιμός είναι επίσης το να ισχυρίζεσαι πως είμαστε οι συνεχιστές του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού» είναι κατασκευασμένη από τον απατεώνα γραφιά εκ του μηδενός. Εγώ πάλι θα πρόσθετα ότι δεν είναι «ψιλορατσιμός», αντίθετα έχει πολλή πλάκα, ειδικά όταν το διαβάζουμε στο ίντερνετ (και ειδικότερα στα greeklish) από εθνικοβαρεμένα τρολ, που νομίζουν ότι μελετώντας Πλεύρη, Βελόπουλο (και σε πιο hardcore περιπτώσεις Λιακόπουλο), έμαθαν κάτι για την ιστορία και τον εαυτό τους.


6) Κατά την κ. Θάλεια Δραγώνα, εθνικιστικές τάσεις κρύβει και η επιθυμία να διδάσκεται στην μέση εκπαίδευση η αρχαία Ελληνική Γλώσσα (σελ. 86)

Ο τρόπος που σερβίρει ο γραφιάς την «παραπομπή» του, διαστρεβλώνει το ίδιο κείμενο, το οποίο λέει:

«Τα μέλη του δείγματος ταυτίζονται με το εξιδανικευμένο παρελθόν, το οποίο στη συνείδησή τους μεγαλοποιείται και εξυψώνεται. Έτσι ένα ιδιαίτερο ποσοστό δηλώνει, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, ότι “εν όψει της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, θα πρέπει να καλλιεργείται, ήδη από το δημοτικό, η γνώση της αρχαίας ελληνικής γλώσσας”, κι ακόμη ότι με “με στόχο τη διάδοση του ελληνικού πολιτισμού στην Ευρώπη, θα έπρεπε πρωτίστως να διδάσκεται η αρχαία ελληνική γραμματεία στο πρωτότυπο ”, ενώ χαμηλότερα απ’ όλα ιεραρχείται η διδασκαλία “της ιστορίας του νεοελληνικού κράτους και του νεοελληνικού λαϊκού πολιτισμού”».

Ακολουθεί η σελίδα 86:

Σελ. 86 (κλικ για μεγέθυνση)

Ενώ το να μιλάμε για απόλυτη ομοιογένεια του πληθυσμού της Ελλάδος και να αποσιωπούμε την ύπαρξη χιλιάδων Εβραίων στην Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις επί 450 χρόνια είναι καθαρός ρατσισμός! (σελ. 95).

Το κείμενο πάλι λέει:

«Αυτή η φαντασίωση της ομοιογενούς κοινότητας προβάλλεται τόσο στα σχολικά βιβλία όσο και στο λόγο των εκπαιδευτικών. […] Πολύ χαρακτηριστική της έμμεσης κατασκευής της απόλυτης ομοιογένειας του πληθυσμού είναι και η πλήρης αποσιώπηση για ολόκληρη την ιστορία από το Μεσαίωνα μέχρι σήμερα της ύπαρξης Ελλήνων Εβραίων όπως και κάθε άλλης αλλόθρησκης ομάδας, με εξαίρεση την αναφορά στους Βενετούς, όπου μνημονεύεται πολύ θετικά η αφομοίωσή τους από τους Έλληνες…».

Ακολουθεί η σελίδα 95:

Σελ. 95 (κλικ για μεγέθυνση)

7) Ρατσιστικό είναι και το να ανησυχούμε για την ύπαρξη πολλών ξένων μεταναστών στην χώρα μας, ή το να λέμε ότι «σε λίγο θα ψάχνουμε να βρούμε Έλληνα στην Ελλάδα», ή ότι «πρέπει να κρατήσουμε την εθνική μας ομοιογένεια και να μην διαβρωθούμε εθνολογικά»! (σελ. 96).

Η φράση «ρατσιστικό είναι και το να ανησυχούμε για την ύπαρξη πολλών ξένων μεταναστών στην χώρα μας» δεν υπάρχει πουθενά στο βιβλίο, παρά βγήκε κι αυτή από την κεφάλα του απατεώνα γραφιά. Τα υπόλοιπα στην πραγματικότητα είναι απλή καταγραφή των πορισμάτων της έρευνας:

«Ο φόβος των εκπαιδευτικών είναι πολύ χαρακτηριστικός ως προς την αλλοίωση της ομοιογένειας που θεωρούν, ότι θα επιφέρει η μετανάστευση: “Συνεχίζοντας με τον ίδιο ρυθμό, σε λίγο θα ψάχνουμε να βρούμε Έλληνα στην Ελλάδα”, “η εγκατάσταση των ξένων στην Ελλάδα αλλοιώνει την ομοιογένεια του πληθυσμού της”, “πρέπει ως χώρα να κρατήσουμε την ομοιογένειά μας και να μη διαβρωθούμε εθνολογικά”».

Ακολουθούν οι σελίδες 96-97 (ο γραφιάς έκανε λάθος -διαστρέβλωσε παράγραφο της σελ. 97 και έγραψε "σελ. 96"):

Σελ. 96-97 (κλικ για μεγέθυνση)

Εξίσου ρατσιστικό είναι το να λέμε ότι το κέντρο της Αθήνας αλβανοκρατείται ή ότι «οι Έλληνες δεν είναι ρατσιστές»! (σελ. 9[8]).

Το κείμενο λέει:

Η αύξηση των κρουσμάτων βίας, εγκληματικότητας και παραπτωματικότητας αποτελεί σύνηθες μοτίβο και στις απαντήσεις στην ανοιχτή ερώτηση: “Πράξεις βίας και κλοπής και το φαινόμενο παίρνει διαστάσεις επιδημίας. Είναι καιρός να ληφθούν δραστικά μέτρα. Το κέντρο της Αθήνας αλβανοκρατείται”.

Ακολουθεί η σελίδα 98:

Σελ. 98 (κλικ για μεγέθυνση)

Εδώ αξίζει να προσέξετε κι ένα αστείο: Ο γραφιάς αντί να γράψει «σελ. 98», κατά λάθος έγραψε «σελ. 9», μία άσχετη δηλ. σελίδα, που παρουσιάζει τους συντελεστές. Και φυσικά όλοι αντέγραψαν το ίδιο λάθος, ζητώντας ταυτόχρονα να πιστέψουμε, ότι έχουν διαβάσει το βιβλίο της Δραγώνα και το γνωρίζουν!


Το ίδιο συμβαίνει κατά την κ. Δραγώνα, αν τολμήσουμε να πούμε πως με την είσοδο των Ξένων Μεταναστών στην Ελλάδα αυξάνεται η εγκληματικότητα και η ανεργία των Ελλήνων! (σελ. 100).

Ο γραφιάς εδώ σκόπιμα βάζει τη φράση «αν τολμήσουμε», υπονοώντας ενδεχόμενο εκφοβισμό και λογοκρισία στην αντίθετη άποψη. Για να πάρετε μία ακόμα γεύση από γκαιμπελισμό, συγκρίνετε την παραπάνω πρόταση με την πραγματική διατύπωση της Δραγώνα, η οποία γράφει:

«Η γραμμική σχέση μεταξύ της εισόδου των νόμιμων ή παράνομων μεταναστών στη χώρα και της αύξησης της εγκληματικότητας ή της μείωσης των θέσεων εργασίας, που σε άλλη περίπτωση θα έμεναν σε ντόπια χέρια, δεν έχει εμπειρικά αποδειχθεί ή αντίστοιχα απορριφθεί, ούτε στην ελληνική ούτε σε οποιαδήποτε άλλη κοινωνία. Πρόκειται για πεποιθήσεις οι οποίες δεν στηρίζονται σε στοιχεία. Πρόσφατη ανασκόπηση της διεθνούς βιβλιογραφίας αποκαλύπτει ότι η επίδραση των μεταναστών στις αμοιβές και τα εισοδήματα των ντόπιων εργατών καθώς και στο βαθμό της συμμετοχής στο εργατικό δυναμικό ή το βαθμό της ανεργίας είναι ιδιαίτερα μικρή και σε μερικές περιπτώσεις αντίστροφης κατεύθυνσης (Borjas 1994, Friedberg και Hunt 1995). Άρα δηλώσεις όπως “με την είσοδο στην Ελλάδα ξένων από φτωχότερες χώρες αυξάνεται η εγκληματικότητα ή χάνονται θέσεις εργασίας για τους Έλληνες ” δεν φέρουν καμία αποδεικτική αξία. Ωστόσο τέτοιες δηλώσεις διαθέτουν ψυχολογική και κοινωνική εγκυρότητα, διότι αντικατοπτρίζουν τη φύση των διομαδικών σχέσεων στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή».

Ακολουθούν οι σελίδες 99-100:

Σελ. 99-100 (κλικ για μεγέθυνση)

Στην σελίδα 105, η αυριανή βουλευτίνα του ΠΑΣΟΚ μας προειδοποιεί ότι ο εθνικισμός εύκολα μπορεί να γλιστρήσει στην ξενοφοβία, στον ρατσισμό και στην μισαλλοδοξία.»

Εδώ ο γραφιάς δεν παραποιεί και πολύ το κείμενο, το οποίο λέει:

«Και έτσι μέσα από αρχαϊκούς ψυχολογικούς μηχανισμούς, ο εθνικισμός φθάνει στο σημείο να αλλοιωθεί ως προς την πολιτική του διάσταση και να μετατραπεί σε ανάγκη αναγνώρισης μιας υποτιθέμενης εθνικής ομοιογένειας, ώσπου τελικά να γλιστρήσει στην ξενοφοβία, το ρατσισμό ή άλλοτε και στην εθνική μισαλλοδοξία».

Ακολουθεί η σελίδα 105:

Σελ. 105 (κλικ για μεγέθυνση)

Αναρωτιέται όμως κανείς τι το «ανθελληνικό» υπάρχει σ’ αυτή την πρόταση. Προφανώς ο γραφιάς θα παίρνει σα δεδομένο ότι ένας εθνικιστής δεν μπορεί ποτέ να γίνει ρατσιστής ή μισαλλόδοξος, κι όποιος διαφωνεί μ’ αυτό είναι ανθέλληνας!


Όσο για το τι θεωρεί «ρατσιστικό», η ίδια η Δραγώνα είναι πολύ προσεχτική στη διατύπωση:

«Ο ρατσισμός με την κλασική του έννοια περιλαμβάνει μια βαθιά εδραιωμένη άποψη ως προς την εγγενή, βιολογική κατωτερότητα φυλών άλλων από τη δική μας. Ωστόσο η σύγχρονη χρήση του όρου είναι πολύ πιο διευρυμένη, πάει πέρα από το γενετικό καθορισμό και περιλαμβάνει την οποιαδήποτε έκφραση απέναντι σε μια ομάδα ή μέλη της ομάδας σαν να ήταν δεδομένη η φυλετική διαφορά. Πρόκειται για τη συμβολική και πολιτισμική διάκριση μιας κοινωνίας που είναι συστηματικά οργανωμένη γύρω από την καταπίεση μιας ομάδας και την κυριαρχία μιας άλλης. Για παράδειγμα, ο πολιτισμικός ρατσισμός παραπέμπει στην άποψη ότι η πολιτισμική κληρονομιά μιας κοινωνικής ομάδας είναι ανώτερη από μιας άλλης. Με αυτή την έννοια υπάρχει μεγάλη συνάρτηση μεταξύ ρατσιστικού και εθνικιστικού λόγου. Όπως η εθνική κατηγοριοποίηση έτσι και η φυλετική προσδιορίζουν ταυτόχρονα την ένταξη και τον αποκλεισμό. Αναγνωρίζουν και οι δυο όρια τα οποία, ενώ είναι κοινωνικά κατασκευασμένα, διαχωρίζουν την ανθρωπότητα σε διακριτές ομάδες σαν όρια φυσικά που τις εμφανίζουν φύσει διάφορες μεταξύ τους. Κι στις δύο περιπτώσεις τα κριτήρια διαχωρισμού μπορεί να εφευρεθούν ή να επινοηθούν, και στις δύο περιπτώσεις κυριαρχεί η φαντασίωση της διατήρησης μιας ενιαίας, ομοιογενούς και «αμόλυντης» από άλλους κοινότητας» (σελ. 94-5).

Ο συγκεκριμένος απατεώνας γραφιάς, ακολουθώντας την (πολύ γνωστή και οικεία σε μας) μέθοδο του γερο-ναζιστή Πλεύρη, έκοψε, έραψε, και πρόσθεσε και τα δικά του, για να μεταμορφώσει τη μισητή εχθρό στον μπαμπούλα που ήθελε.

Διαβάστε οπωσδήποτε και τον, ευφυή και με καυστικό χιούμορ, σχολιασμό ολόκληρου του γκαιμπελο-κειμένου από κάποιο μέλος φόρουμ του Ολυμπιακού (!). Τα δικά του ξεβρακωτικά σχόλια είναι αυτά με τα κόκκινα γράμματα: http://www.thrylos-fans.net/forum/showpost.php?p=656733&postcount=510

Διαβάστε επίσης τον πολύ καλό και νηφάλιο σχολιασμό του Γ. Πίττα, ο οποίος όμως κάνει το λάθος να θεωρεί ειλικρινή τον απατεώνα-γραφιά, και να πιστεύει ότι όντως αυτά τα είπε η Δραγώνα. Ακροδεξιός και ειλικρινής; Αυτό είναι ανέκδοτο!

Ποιοι πήραν αυτό το γκαιμπελογράφημα στα σοβαρά; Η απάντηση είναι: υπερβολικά πολλοί, μεταξύ των οποίων και η Ακαδημία Αθηνών! Αρκεί να γκουγκλάρετε κάποιες από τις φράσεις κλειδιά, και θα δείτε πλήθος γνωστών και άγνωστων ιστοσελίδων να αναπαράγουν το ίδιο κείμενο.

Πάρτε μια γεύση: http://www.google.de/#hl=el&source=hp&q=%22%CE%...


Εμείς, βέβαια, θα εστιάσουμε στους γνώριμους και πολλάκις αποδεδειγμένα ψεύτες και απατεώνες του ΛάΟΣ, η οποίοι κάναν και εκδήλωση διαμαρτυρίας. Διαβάστε πρώτα την ανακοίνωση της Νεολαίας τους δημοσιευμένη από τον πρόεδρό τους, Γιάννη Παναγιωτακόπουλο:http://www.neos-forum.com/viewtopic.php?...


Την ανεβάζουμε και σε screenshot, γιατί μας έχουν συνηθίσει να σβήνουν τις δημοσιεύσεις τους όταν αναφερόμαστε σ' αυτούς:

(κλικ για μεγέθυνση)

Όπως θα διαπιστώσατε, το αιτιολογικό τους βασίζεται αποκλειστικά στο κείμενο-μπούρδα που αναλύσαμε. Αυτοί, οι απευθείας απόγονοι του Αριστοτέλη, λοιπόν, χωρίς καν να μπουν στον κόπο να ανοίξουν και το ίδιο το βιβλίο της Δραγώνα, για να δουν τι γράφει, αντέγραψαν μια χαρά τις συκοφαντίες του απατεώνα-γραφιά, και μας τις σέρβιραν ως την αιτία (!!!) που χαρακτηρίζουν τη Δραγώνα «ανθελληνίδα» και απαιτούν, με πορεία, το ξήλωμα από τη θέση της στο Υπουργείο Παιδείας. Η κριτική τους ικανότητα και η «ελληνοπρέπειά» τους κερδίζει για μία ακόμη φορά το σεβασμό όλων μας.

Απολαύστε τώρα στο παρακάτω βίντεο την πορεία-πανηγύρι:

Επειδή οι θεομπαίχτες βάλαν στο τέρμα μουσική Ξυλούρη (θα τρίζουν τα κόκκαλά του) και δεν ακούγονται καλά οι βουλευτάδες τους, παραθέτω και σε γραπτή μορφή τις δηλώσεις, με τα αναγκαία σχόλιά μου:

Άδωνης Γεωργιάδης:

«Χωρίς τη δική μας παρουσία το θέμα της κυρίας Θ. Δραγώνα δεν θα είχε ακουστεί καν στο εθνικό κοινοβούλιο. Ότι δηλαδή, το ελληνικό κράτος διάλεξε σε μία από τις πιο υπεύθυνες θέσεις της παιδείας μας μία κυρία η οποία πιστεύει και διδάσκει ότι δεν είμαστε Έλληνες, ότι κακώς λεγόμαστε Έλληνες, κι ότι πρέπει να μάθουμε στα παιδιά μας ότι δεν είναι Έλληνες».

Τι έκπληξη! Ο Άδωνης μία ακόμη φορά κάνει επίδειξη του πόσο χοντρά ψέματα μπορεί να λέει, και του πόσο ηλίθιους και χάφτες θεωρεί αυτούς που τον ακούνε.

Φυσικά η Δραγώνα δεν έκανε ποτέ τέτοια δήλωση. Εστιάζει την κριτική της στο τι εννοούμε όταν λέμε «Έλληνες» κι ότι, όταν βάζεις στον ορισμό του Έλληνα έννοιες όπως « βιολογικός απόγονος του Περικλή», «χριστιανός ορθόδοξος» (όπως κι ο Περικλής άλλωστε), πάντα γενναίος, φιλότιμος, αλλά αδικημένος κλπ, μοιραία αποκαλύπτεις την άγνοιά σου για την ελληνική ιστορία.

Η ίδια, στον πρόλογο του βιβλίου, γράφει ξεκάθαρα το στόχο της:

«Τέλος, [αυτό το βιβλίο προτείνει] την ανάγκη να καλλιεργεί το σχολείο την εθνική αυτογνωσία, δηλαδή μιαν εθνική ταυτότητα αρκετά ισχυρή ώστε να μην την υπερασπίζονται οι φορείς της αμυντικά σαν να κινδυνεύει από την ανάμειξη των πολιτισμών και τις επιρροές, κι ακόμα αρκετά ανεκτική ώστε να μην την υπερασπίζονται επιθετικά χωρίς να γίνεται σεβαστό το δικαίωμα στη διαφορά» (σελ. 19).

Καμία απολύτως σχέση, δηλαδή, με τα ψέματα των λαοτιανών, ότι τάχα δεν πρέπει να λεγόμαστε Έλληνες και λοιπά γκαιμπελίστικα. Απλά στον ορισμό του Έλληνα θα πρέπει να συμπεριλαμβάνονται και έννοιες όπως αυτογνωσία, ανεκτικότητα, πολιτισμικές επιρροές κλπ (δηλαδή ό,τι ακριβώς σιχαίνεται η ακροδεξιά).

Θάνος Πλεύρης:

«Όταν ο Γιώργος Παπανδρέου, έβγαζε από το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας το «Εθνικής», προφανώς έκανε πολύ καλά, γιατί με τη Θάλεια τη Δραγώνα εθνική παιδεία δεν μπορεί να υπάρξει. Τη γνωρίσαμε ως βουλευτή το 2007 και 2009. Η Ρεπούση μπροστά στη Δραγώνα είναι εθνικίστρια».

Ο Θανούλης εδώ αναπαράγει τη σύγκριση της Δραγώνα με τη Ρεπούση, κι οι λόγοι είναι προφανέστατοι. Ελπίζουν σε μια παρόμοια αναμπουμπούλα με αυτή του βιβλίου ιστορίας, και στην τόνωση του αγωνιστικού «εθνικού φρονήματος» των εν δυνάμει ψηφοφόρων τους.

Πολατίδης:

«Αν ο κύριος Σόρος θέλει να κάνει προπαγάνδα, ας πληρώσει κι αυτήν. Δεν θα βάζει τα τσιράκια του σαν την κυρία Δραγώνα, να αναλαμβάνουνε με έξοδα του ελληνικού λαού να κάνουνε πλύση εγκεφάλου…»

Τρεις διαπιστώσεις: Πρώτον, καλό θα ήταν αυτή την εμμονή που έχει ο κος Πολατίδης με τον Σόρος να την κοιτάξει, εν ανάγκη να απευθυνθεί και σε κάποιον ειδικό. Εκτός φυσικά κι αν έχει, πέρα από μπλα-μπλα, και κάποια αξιόπιστα στοιχεία. Δεύτερον, μαθαίνουμε από αυτόν το σοβαρό βουλευτή ότι η Δραγώνα (εκτός από ανθελληνίδα) είναι και τσιράκι του Σόρος. Αληθινοί χαρακτηρισμοί από αξιόπιστους ανθρώπους. Και τρίτον, μαθαίνουμε ότι ο ελληνικός λαός πληρώνει για να του κάνουν πλύση εγκεφάλου. Αν θέλετε βέβαια να μάθετε ποια είναι η αληθινότατη αλήθεια που ευαγγελίζονται οι βουλευτάδες του ΛάΟΣ και την οποία αξίζει να πληρώνει ο ελληνικός λαός, ρίχτε μια ματιά στο «Καρατζαφέρειο Πατριωτικό Πανεπιστήμιο».

Χρυσανθακόπουλος:

«Θέλει να γίνουν τα αγγλικά επίσημη γλώσσα του κράτους, άρα να πάψει να μεταφράζεται η ελληνική στους διεθνείς οργανισμούς, κι όλα τα επίσημα έγγραφα, να τυπώνονται και στα αγγλικά».

Εδώ ο νέος λαοτιανός βουλευτής αποδίδει στη Δραγώνα κατηγορία που σχετίζεται με παλιότερη δήλωση της Διαμαντοπούλου, και η οποία δεν έχει έρθει ποτέ ξανά στην επιφάνεια. Αλλά, σου λέει ο «νέος», καλύτεροι από μένα είναι οι άλλοι στο ψέμα; «Τσιράκι του Σόρος» θα πεις εσύ; «Υπεύθυνη αλλαγής γλώσσας» θα πω εγώ. Κέρδισα!

Όσο όμως και να συναγωνίζονται μεταξύ τους στο ψέμα αυτά τα άξια της πατρίδας τέκνα, γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν πρόκειται ποτέ να φτάσουν τον μετρ του είδους πρόεδρό τους, τον Γιώργο τον Καρατζαφέρη, τον πιο γνήσιο αιματολογικά Έλληνα όπως μαρτυρά και το επίθετό του.

Απολαύστε φίλοι και φίλες, απολαύστε τον ορισμό του ψεύτη και συκοφάντη να δίνει ρεσιτάλ στο ελληνικό κοινοβούλιο (ο Γκαίμπελς αν τον άκουγε θα ένιωθε πολύ λίγος κι ασήμαντος), φέρνοντας ως «πηγή» του ένα κουρελόχαρτο των απόστρατων αξιωματικών, οι οποίοι αναπαράγουν και χοντραίνουν τις μπούρδες που διαβάζουμε όλες αυτές τις μέρες στο διαδίκτυο:

Εδώ, ο ελληνόαιμος Καρά-Τζαφέρ διαβάζει ως αναντίρρητες αλήθειες τα όσα γράφουν οι απόστρατοι, και όχι απλά δεν μπαίνει στον κόπο να εκφράσει επιφυλάξεις για την εγκυρότητά τους, αλλά είναι και βέβαιος επειδή «το υπογράφει ο πρόεδρος και ο γενικός γραμματέας». Διότι ως γνωστόν, ό,τι υπογράφουν και ισχυρίζονται οι απόστρατοι αξιωματικοί (ειδικά), πρέπει να είναι αληθές. ….. Σωστά; …… Ακούτε κι εσείς κάποιο μεταλλικό θόρυβο στο δρόμο;

Ας απομαγνητοφωνήσουμε τώρα αυτά που αποδίδει ο Καρατζαφύρερ (διαβάζοντας την ανακοίνωση αποστράτων) στη Δραγώνα:

«Δεν είμαστε Έλληνες. Μας έκαναν Έλληνες».

Εδώ αναπαράγει τα παραμύθια του άγνωστου απατεώνα-γραφιά και τα οποία, όπως είπαμε, ουδέποτε διατυπώθηκαν από τη Δραγώνα.

«Η επανάσταση του 1821 ήταν επεκτατική εθνική πολιτική».

Η φράση αυτή είναι λάσπη διαφορετικής πηγής. Τη συναντάμε σε ένα άρθρο του Μανόλη Γαλάνη, στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» (15/11/2009).

,

(κλικ για μεγέθυνση)

Ο κος Γαλάνης παραπέμπει εδώ σε ένα άλλο βιβλίο που επιμελείται η Δραγώνα, με τίτλο «Ελλάδα και Τουρκία – Πολίτης και Έθνος-Κράτος». Φυσικά δεν δίνει παραπομπή στη φράση «Η επανάσταση του 1821 ήταν επεκτατική εθνική πολιτική», κι έχει κάθε λόγο να μην το κάνει. Διότι αν έδινε, που είναι η σελίδα 332, θα διαπίστωνε ο αναγνώστης ότι η Δραγώνα δεν λέει ακριβώς αυτό. Αντιγράφω το σχετικό απόσπασμα:

[σελ. 331] Τα εγχειρίδια χρησιμοποιούν ένα διπλό σύστημα αξιών για την αναφορά στα εθνικά χαρακτηριστικά και [σελ. 332] τις εθνικές διεκδικήσεις, αντιθετικά διακριτικό του ελληνικού και των άλλων εθνών. Η διεκδίκηση εδαφών, για παράδειγμα, αναφέρεται συστηματικά ως μέρος των "εθνικών δικαίων" των Ελλήνων και σαν αθέμιτη επιθετικότητα για όλους τους "άλλους". Η επεκτατική εθνική πολιτική κατά το 19ο και τον 20ό αιώνα περιγράφεται για τους Έλληνες και το ελληνικό κράτος με τον όρο "εθνικά δίκαια" ενώ για τους Βαλκάνιους γείτονες εθνικιστική, ονομάζεται "προπαγάνδα" και επεκτατισμός. Οι στρατιωτικές νίκες αποδίδονται στον ηρωισμό των Ελλήνων και οι αντίστοιχες ήττες είτε δεν ερμηνεύονται είτε αποδίδονται στο πλήθος ή στην αγριότητα των κάθε εθνικότητας αντιπάλων".

Δεν χρειάζεται να έχει τελειώσει κάποιος το τμήμα ιστορίας για να καταλάβει ότι όταν η Δραγώνα μιλάει για "επεκτατική εθνική πολιτική" του 19ου αιώνα, είναι αδύνατον να αναφέρεται στην Ελληνική Επανάσταση (διότι για να επεκταθεί κάτι θα πρέπει να υπάρχει, και στην Ελ. Επανάσταση δεν επεκτεινόταν το κράτος, γιατί δεν υπήρχε, αλλά γεννιόταν), αλλά αναφέρεται προφανώς στις πολιτικές που εκφράστηκαν π.χ. με την εισβολή του ελληνικού στρατού στη Θεσσαλία το 1878, ή με τον πόλεμο του 1897.

Ο κος Γαλάνης πήρε λοιπόν την πρωτοβουλία να διαστρεβλώσει το κείμενο, και θα θέλαμε πολύ να μάθουμε αν το έκανε από σκοπιμότητα ή απλά από άγνοια κάποιων ιστορικών και εννοιολογικών παραμέτρων.

Μάλλον λοιπόν οι απόστρατοι διαβάζουν «Πρώτο Θέμα», ο Καρατζαφέρης διαβάζει απόστρατους, και κανείς δεν διαβάζει Δραγώνα, αλλά τι πειράζει άμα μπορούμε να συκοφαντούμε χωρίς να μας ελέγχουν;

Πάμε να δούμε και το τρίτο που αποδίδουν στη Δραγώνα:

«Οι Έλληνες είναι ρατσιστές, κι ο νεοελληνικός πολιτισμός βασίζεται στον τούρκικο πολιτισμό».

Η κατηγορία αυτή έχει μεγάλη πλάκα, διότι εδώ οι απόστρατοι παραποιούν τον γραφιά που παραποιεί τη Δραγώνα. Διότι ο καημένος ο γραφιάς δεν τόλμησε καν να διαστρεβλώσει τη Δραγώνα τόσο, ώστε να της αποδώσει αυτή τη φράση. Έγραψε μόνο, ότι η Δραγώνα τάχα είπε «είναι ρατσιστής όποιος αρνείται τις τουρκικές επιρροές στον Νεοελληνικό μας Πολιτισμό». Αλλά οι απόστρατοι (μαθημένοι στην ανδρεία φαίνεται) δε μάσησαν, και το κάναν «Οι Έλληνες είναι ρατσιστές, κι ο νεοελληνικός πολιτισμός βασίζεται στον τούρκικο πολιτισμό».

Και το τέταρτο και καλύτερο:

"Η εθνική και ρατσιστική ταυτότητα των Ελλήνων, ενισχύεται από την αποσιώπηση της ιστορίας και του μεγαλείου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας".

Από πού βγάλαν αυτή τη δήλωση οι απόστρατοι; Μα φυσικά από την υπερπατριωτική κεφάλα τους, με γονιδιακές επιρροές από τον προπάππου Θουκυδίδη. Φυσικά ούτε για πλάκα δεν υπάρχει τέτοια δήλωση, σε κανένα από τα δύο βιβλία.

Ελπίζω να απολαύσατε όσο κι εγώ (με ποπ-κορν, γαριδάκια κλπ) τα σχόλια του «αγανακτισμένου πολίτη» Καρατζαφέρη. Απορώ, όμως, που δε βρέθηκε ένας εκεί μέσα να του φωνάξει «Τι είναι αυτά που λες ρε, ξεδιάντροπε ψεύτη και απατεώνα, ντροπή του ελληνικού κοινοβουλίου;».

Και το ξέφρενο πάρτι συνεχίζεται:

Από την εκπομπή του ο Άδωνης παραποιεί το Γαλάνη που παραποιεί τη Δραγώνα.

Θαυμάστε:

Η πλάκα είναι ότι ο Άδωνης μπερδεύει μάλλον και τα βιβλία, διότι παραπέμπει στο «βιβλίο το περίφημο για την ελληνική ταυτότητα», δηλαδή προφανώς το βιβλίο «Τι είναι η πατρίδα μας», το οποίο επίσης δεν περιέχει (φυσικά) αυτά που του αποδίδει.

Και σαν καλός μαθητής του Πλεύρη, τώρα το «η επανάσταση του 1821 ήταν επεκτατική εθνική πολιτική» το κάνει «η ελληνική επανάσταση του 1821 ήταν ένα εθνικιστικό παραλήρημα, το οποίο χάλασε την αρμονική συμβίωση των λαών της οθωμανικής αυτοκρατορίας».

Αν συνεχιστεί κι άλλο αυτό το χαλασμένο εθνικιστικό τηλέφωνο, σε λίγο καιρό προβλέπω να αποδίδουν στη Δραγώνα και τη φράση «Ο Κολοκοτρώνης ήταν τσιράκι των Σοφών της Σιών και αρχηγέτης των Νεφελίμ. Βλέπε σελ. 89 (δε βαριέσαι, ποιος θα το ελέγξει)».

Κλείνω το πρώτο μέρος με μερικά ενδιαφέροντα άρθρα, για όποιον επιθυμεί επιπλέον μελέτη στο συγκεκριμένο θέμα:

Θάλεια Δραγώνα

Ηλίας Κανέλλης

Γιάννης Παντελάκης

JustAnotherGoneOff

Ρένα Χόπλαρου

Χριστίνα Κουλούρη

Κλέαρχος Τσαουσίδης

Ξένια Κουναλάκη

Τι λέει η ίδια η κ. Δραγώνα για την εκστρατεία λάσπης

"Ας διαβάσουν πρώτα το βιβλίο μου"

Βασιλική Σιούτη
"Πέρα από τις δημόσιες επιθέσεις, όμως, δέχεται και ιδιωτικές. Τηλεφωνούν στο σπίτι της και στο γραφείο απειλώντας την ότι «πλησιάζει το τέλος της» και ότι «θα τη βρουν σε χαντάκι», ενώ δέχεται και υβριστικά ηλεκτρονικά μηνύματα." [συγχαρητήρια κ.κ. Γεωργιάδη & Καρατζαφέρη]

Β' ΜΕΡΟΣ: Η πατριωτική αλήθεια του Άδωνη.

Το παρακάτω άρθρο το είχα γράψει πριν καιρό, και σκόπευα να το δημοσιεύσω κάποια στιγμή μόνο του. Πιστεύω όμως ότι μέσα σε αυτό το πλαίσιο αποκτά μια ιδιαίτερη «διαλεκτική δυναμική» (ή κάτι τέτοιο, δεν ξέρω πώς θα μπορούσα να το ορίσω).

Όπως θα διαπιστώσετε και μόνοι σας, ο ίδιος ο Άδωνης τελικά επιβεβαιώνει και επαληθεύει απόλυτα τη Δραγώνα, όταν εκείνη μιλούσε για την εθνική ιδεολογία που στηρίζεται σε μύθους και στην άρνηση. Και αποδεικνύει (ο Άδωνης) πόσο καταστροφικός, εκτός από κίβδηλος, είναι ο λόγος της ακροδεξιάς.
--------------

Πρόσφατα επιχείρησα να μπω στο ιστολόγιο του Άδωνη Γεωργιάδη, στον σύνδεσμο όπου είχε γενική κουβέντα με χρήστες του ίντερνετ, κάτω από τον τίτλο «σας καλωσορίζω στο προσωπικό μου ιστολόγιο», διαπίστωσα όμως, ότι ο χώρος αυτός πλέον δεν υπάρχει.

Δεν γνωρίζω αν ο Άδωνης αποφάσισε να διαγράψει την κουβέντα με τους διαδικτυακούς του φίλους στο συγκεκριμένο θέμα, ή αν απλά τη μετέφερε σε έναν άλλον σύνδεσμο, που αδυνατώ να εντοπίσω. Όποιος γνωρίζει, παρακαλώ ας ενημερώσει. Ήταν ένας χώρος γενικής κουβέντας. Για να βοηθήσω, από αυτό το βήμα είχε εκφράσει την ικανοποίησή του, όταν «αποκαλύφθηκε», ότι ο «εχθρός του ελληνισμού και της ορθοδοξίας» Ούρφουσλαγκ ήταν ο Eβραίος Αβραάμ Καμχής.

Βρήκα όμως αφορμή να σας παρουσιάσω ένα απόσπασμα από αυτές τις ομιλίες, το οποίο θεώρησα πριν καιρό αναγκαίο να σώσω, κι απ’ ότι φαίνεται πολύ καλά έκανα.

(κλικ για μεγέθυνση)

Αφορμή στάθηκε ένα δημοσίευμα στην εφημερίδα «Έθνος» της 22/6/2009, σύμφωνα με το οποίο «η διευθύντρια του Εθνικού Αρχείου Μνημείων του υπουργείου Πολιτισμού κ. Μεταξία Τσιποπούλου είπε ευθέως ότι οι Μινωίτες δεν ήταν Ελληνες», αλλά σημιτικά φύλα.

Δε θα σταθώ στο περιεχόμενο αυτής της δήλωσης, που μου φαίνεται λανθασμένη, αλλά αυτόν τον καιρό δεν έχω δυστυχώς τα μέσα και τον χρόνο για να κάνω μία έγκυρη τοποθέτηση. Θα μείνω όμως στο σχόλιο που έκανε ο Άδωνης, που όταν το πρωτοδιάβασα, νόμισα ότι δε βλέπω καλά. Ξαναδιαβάστε:

«Δεν έχω καμμία αμφιβολία ότι υπάρχει ένα τέτοιο επιστημονικό ρεύμα και δεν το βρίσκω καθόλου αθέμιτο να υπάρχει. Οι επιστήμονες έχουν το δικαίωμα να έχουν όποια άποψη νομίζουν. Η ένστασις μου ήταν στο ότι η συγκεκριμένη κυρία εξέφρασε μία άποψη από ένα βήμα, που ομιλούσε ως ανωτάτη υπάλληλος του ΥΠ.ΠΟ. Γι’αυτό άλλωστε και οι απόψεις της πήραν τόσο μεγάλη έκταση, εάν μιλούσε μία ανώνυμη κυρία, ούτε μονόστηλο δεν θα ήταν. Όμως είναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΝ μία υπάλληλος του ΥΠ.ΠΟ η οποία υπάρχει για να προασπίζεται τα συμφέροντα του ελληνικού Κράτους, να στρέφεται εναντίον των συμφερόντων αυτού. Για να το πω πιο απλά, το θέμα την Καταγωγής των Μινωιτών είναι ένα ομιχλώδες επιστημονικά θέμα. Εγώ θα πω ότι είναι ελληνικής καταγωγής, κάποιος άλλος Σημιτικής, κάποιος τρίτος αγνώστου καταγωγής κλπ Αυτή είναι η αλήθεια. Όμως μία υπάλληλος και μάλιστα ανωτάτη του ΥΠ.ΠΟ ακόμη και αν ήταν απολύτως επιβεβαιωμένη επιστημονικά η μή ελληνική τους καταγωγή-πράγμα που φυσικά δεν συμβαίνει στην πραγματικότητα, όπως απεδείχθη και από την απάντηση του υποστηρικτού της εκεί, που αναγκάστηκε τελικά να παραδεχθεί ότι κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος, αλλά το πιθανότερο είναι κλπ-, ακόμη όμως και αν βρίσκαμε πάνω σε έναν Μινωίτη Αστυνομική ταυτότητα με άλλη καταγωγή, πάλι μία υπάλληλος του ΥΠ.ΠΟ θα έπρεπε να επιμένει στην ελληνικότητά τους, διότι αυτό συμφέρει την Ελλάδα, άρα και την Υπηρεσία την οποία υπηρετεί. Εδώ συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, σ’ένα έστω διφορούμενο θέμα, έρχεται μία κυρία να στραφεί εναντίον των συμφερόντων του Ελληνικού Κράτους. Το θέμα δεν είναι επιστημονικό, είναι κατ’εξοχήν πολιτικό. Εάν ήμουν εγώ Υπουργός, θα την είχα πετάξει έξω από το γραφείο της κλωτσηδόν την επομένη ημέρα. Θα την έστελνα να ταχυδρομεί φακέλλους. Εν πάση περιπτώσει θα έστελνα ένα μήνυμα σε όλους, ότι δεν παίζω με τα συμφέροντα του Κράτους και δεν επιτρέπω και σε κανέναν άλλον να παίζει!»

Αποδελτιώνω εδώ τις προτάσεις που με ενδιαφέρουν:

Πρώτον:

είναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΝ μία υπάλληλος του ΥΠ.ΠΟ η οποία υπάρχει για να προασπίζεται τα συμφέροντα του ελληνικού Κράτους, να στρέφεται εναντίον των συμφερόντων αυτού.

Έστω ότι αποδεικνύεται πως οι Μινωίτες ήταν σημιτικά φύλα. Για ποιο λόγο αυτό είναι ενάντια στο συμφέρον του κράτους; Σε τι θα έβλαπτε; Θα αποκτούσαν οι Ισραηλίτες «αλυτρωτικές» βλέψεις; Θα κήρυτταν πόλεμο για να απελευθερώσουν τ’ αδέρφια τους τους Μινωίτες από την τυραννία των Ελλήνων; Ή μήπως οι σημερινοί Κρητικοί θα «αφυπνίζονταν» και θα μετέτρεπαν τις εκκλησίες σε συναγωγές;

Η απάντηση βέβαια είναι απλή: αν οι Μινωίτες βγαίναν Εβραίοι, ή Ινδιάνοι, ή Κινέζοι, το μόνο που θα παθαίναμε θα ήταν … να μάθουμε κάτι καινούριο για τους Μινωίτες. Κι αυτό διότι η καταγωγή δεν σημαίνει απολύτως τίποτα για την προσωπικότητα και τις επιλογές ενός εχέφρονα ανθρώπου. Σημασία έχει μόνο για όσους προσπαθούν να καλύψουν το δικό τους πνευματικό κενό με ξένες πλάτες.

Δεύτερον:

Όμως μία υπάλληλος και μάλιστα ανωτάτη του ΥΠ.ΠΟ ακόμη και αν ήταν απολύτως επιβεβαιωμένη επιστημονικά η μή ελληνική τους καταγωγή […] ακόμη όμως και αν βρίσκαμε πάνω σε έναν Μινωίτη Αστυνομική ταυτότητα με άλλη καταγωγή, πάλι μία υπάλληλος του ΥΠ.ΠΟ θα έπρεπε να επιμένει στην ελληνικότητά τους, διότι αυτό συμφέρει την Ελλάδα, άρα και την Υπηρεσία την οποία υπηρετεί.

Η φράση αυτή συμπυκνώνει σε λίγες λέξεις όλη τη φαιά ιδεολογία του εθνικιστικού χώρου.ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ και ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ. Αυτό ζητάει ο Άδωνης, ευθέως και χωρίς περιστροφές. Να αποκρύψουμε κάθε ίχνος της ιστορίας, κάθε απόδειξη που αμφισβητεί το φαντασιακό τους. «Ελευθερία του λόγου», όπως θα διαβάσετε στην αρχή του σχολίου του, επιτρέπεται μόνο όταν κανείς δεν πρόκειται να δώσει σημασία. Διαφορετικά, η «ελευθερία» θα πρέπει να περιορίζεται στα πλαίσια που ορίζει ως «εθνικό συμφέρον». Αν η επιστήμη έρθει ποτέ σε σύγκρουση με το «εθνικό συμφέρον», τόσο το χειρότερο για την επιστήμη.

Είναι αυτό που έχουμε και άλλοτε προσπαθήσει να αναδείξουμε, ότι αν ποτέ οι άνθρωποι αυτοί αποκτήσουν δύναμη, τότε περισσότερο κι από αριστερούς, δημοκράτες κλπ. κινδυνεύει η ελληνική ιστορία και κληρονομιά, την οποία είναι αποφασισμένοι να την πετσοκόψουν στα μέτρα που θα ικανοποιούν τις εθνικιστικές ονειρώξεις τους.

Τρίτον:

Εάν ήμουν εγώ Υπουργός, θα την είχα πετάξει έξω από το γραφείο της κλωτσηδόν την επομένη ημέρα. Θα την έστελνα να ταχυδρομεί φακέλλους.

Την φράση αυτή σαφώς και θα την εκλάβουμε σαν πολιτική δέσμευση, στην περίπτωση που ο τόπος ξεπέσει τόσο, ώστε να φέρει άτομα σαν τον Άδωνη στην εξουσία. Και καταλαβαίνετε τι μέλλον επιφυλάσσει ο «αξιοκράτης» Άδωνης σε όποιον κάνει το λάθος να διαφωνήσει με τις ιδεοληψίες τους.

Και μια και μιλήσαμε για ελληνική κληρονομιά, θα ήθελα να απευθυνθώ σε δυο βασικούς φορείς της:

Τυχερός στάθηκες Ηρόδοτε, που δε γνώριζες από «εθνικά συμφέροντα» κι έγραφες άφοβα το θαυμασμό σου για άλλους πολιτισμούς και «ξένα φύλα» που εποίκιζαν τον ελληνικό χώρο, χωρίς να κινδυνεύεις από κάποιον απευθείας "απόγονό" σου.

Τυχερός κι εσύ, που δε ζεις σήμερα, Διονύσιε Σολωμέ και μπορούσες να λες, ότι εθνικό πρέπει να θεωρείται το αληθινό, χωρίς να αναγκαστείς να ταχυδρομείς φακέλους από κάποιους που αργότερα θα καπηλευτούν το όνομα και τον ύμνο σου.
------------------------

ΕΠΙΛΟΓΟΣ:

Θα επαναλάβουμε για μία ακόμη φορά το πόσο επικίνδυνη είναι αυτή η συμμορία που μπήκε στο ελληνικό κοινοβούλιο, εξαπατώντας (όπως έχουμε σε παλαιότερα άρθρα μας αποδείξει) θρασύτατα τους Έλληνες ψηφοφόρους και έχοντας σε ανύποπτες στιγμές αναλύσει τη στρατηγική του "Δούρειου Ίππου" τους, όπου προφανώς αφελείς Τρώες είναι οι Έλληνες ψηφοφόροι και οι κρυμμένοι σύντροφοι είναι κάποιοι "καλοσυνάτοι" κύριοι σαν αυτόν εδώ.



Απέναντι στη λάσπη και το μίσος με τα οποία βρωμίζουν την κοινωνία μας, το ασφαλέστερο αντίδοτο είναι παιδεία, κριτική ικανότητα και (πάνω απ' όλα) ανθρωπιά. Το ότι αναγκάζονται να παριστάνουν τους δημοκράτες, δείχνει ότι ως ένα βαθμό αναγνωρίζουν τα δημοκρατικά αντανακλαστικά της κοινωνίας μας.

Ας τους αναγκάσει λοιπόν η κοινωνία μας τουλάχιστον να παριστάνουν τους δημοκράτες ακόμα πειστικότερα. Αν μη τι άλλο, για λόγους αισθητικής.




ΥΓ:
Καλούμε άπαντες, προς αποκατάσταση της Αλήθειας, να διαδώσουν αυτό το άρθρο με όποιο τρόπο νομίζουν. Γιατί όποιος αγαπάει την Αλήθεια δεν αφήνει το ψέμα να κυριαρχήσει
Αναδημοσιεύστε το ελεύθερα, ολόκληρο ή αποσπασματικά.

Το HTML του άρθρου: HTML CODE

http://jungle-report.blogspot.com/2010/01/blog-post.html