Άγιος Παντελεήμων και παρακράτος

9/21/2010

Σε νέες περιπέτειες μπαίνει η πολύπαθη γειτονιά του Αγίου Παντελεήμονα, μετά την εκτίμηση ακροδεξιών και φασιστικών οργανώσεων, που κατεβάζουν υποψηφίους στις αυτοδιοικητικές εκλογές, ότι η κλιμάκωση της έντασης θα τους αποφέρει ψήφους. Σε μια πρώτη αποτίμηση της κατάστασης, όπως εξελίσσεται μέχρι τώρα, μπορεί κανείς να βγάλει κάποια συμπεράσματα. Η ξεχασμένη στα χρονοντούλαπα της ιστορίας φασιστική Δεξιά χρησιμοποιεί σαν όχημα το μεταναστευτικό για να οδηγηθεί πάλι στην επικαιρότητα και την «απενοχοποίηση», πατώντας στο υπαρκτό κενό πολιτικής για το ζήτημα.

Αυτό δεν θα γινόταν, αν η Αριστερά δεν απαξίωνε το πρόβλημα της καθημερινότητας του κόσμου στις γειτονιές του κέντρου, στις οποίες κυριαρχούν τα μικροαστικά στρώματα.

Ο Άγιος Παντελεήμονας έχει την ιδιαιτερότητα ότι οι φασίστες δεν θα είχαν ιδιαίτερα αποτελέσματα, αν δεν στηρίζονταν πλήρως από το διαβόητο αστυνομικό τμήμα. Ουσιαστικά, έχουμε το παρακράτος να ελέγχει την κατάσταση και το κράτος να ακολουθεί, απλά και μόνο με τον κατασταλτικό του μηχανισμό.

Η δραστηριοποίηση μιας παραστρατιωτικής οργάνωσης, του Συνδέσμου Ελλήνων Εφέδρων, ίσως θα μπορούσε να θεωρηθεί γραφική, αν ο πρόεδρος του Συνδέσμου δεν απειλούσε δημοσίως ανώτερα αστυνομικά όργανα ότι θα τους ξηλώσει τα γαλόνια και «θα δεις πού θα σε στείλω». Ενδιαφέρον είναι ότι οι ακροδεξιοί, μετά από 3 χρόνια, δεν έχουν καταφέρει να συσπειρώσουν πάνω από 70 κατοίκους, σε σταθερή βάση. Η «σιωπή» των υπολοίπων πρέπει να αποδοθεί, σε ένα βαθμό, στο κλίμα τρομοκρατίας, όχι μόνο απέναντι στους μετανάστες αλλά και σε οποιονδήποτε έχει διαφορετική άποψη.
Η μόνη οργανωμένη ομάδα που προσπάθησε να αντισταθεί ήταν οι αντιεξουσιαστές, που επιχείρησαν δύο φορές να ανοίξουν την παιδική χαρά. Δεν μπόρεσαν, όμως, να σταθούν στην περιοχή, καθώς δέχτηκαν συντονισμένη επίθεση της αστυνομίας και των φασιστών, γεγονός που δείχνει και την αγαστή συνεργασία τους.
Πολλά ΜΜΕ μέσα από τις πρωινάδικες, κυρίως, εκπομπές τους έχουν δώσει βήμα στους φασιστικούς κύκλους και φέρουν μεγάλο βάρος ευθύνης για την προβολή τους.
Τον τελευταίο χρόνο οι οργανώσεις αυτές προχώρησαν και σε στρατολόγηση νέων παιδιών από τα σχολεία της περιοχής και μάλιστα ένα μέρος αυτών των παιδιών είναι αλβανικής καταγωγής, γεγονός που αξίζει να μελετηθεί.
Η Κίνηση Κατοίκων 6ου Διαμερίσματος, με ανθρώπους από το γενικότερο προοδευτικό χώρο, προσπάθησε με τις μικρές δυνάμεις της να δημοσιοποιήσει το πρόβλημα, μέσα από δηλώσεις και συνεντεύξεις Τύπου. Για το λόγο αυτό στοχοποιήθηκε από τους φασίστες, καθώς ουσιαστική πολιτική στήριξη στις προσπάθειές της δεν είχε από κανέναν πολιτικό φορέα.
Όπως έχουν αυτή τη στιγμή τα πράγματα και με δεδομένο ότι τη Δευτέρα οι «αγανακτισμένοι πολίτες», με τη στήριξη των φασιστικών οργανώσεων που κατεβάζουν υποψήφιους στον Δήμο της Αθήνας όπως είναι η Χρυσή Αυγή με τον Μιχαλολιάκο και η Ελεύθερη Αθήνα, με τον Σπύρο Χατζάρα, πραγματοποιούν συγκέντρωση στην περιοχή, με αίτημα να φύγουν οι ξένοι. Είναι βέβαιο ότι το κλίμα της έντασης, πριν και μετά την συγκέντρωση, θα επιδεινωθεί.
Συνθήματα του στυλ «Η νέα Εθνική Αντίσταση ξεκινά από τον Άγιο Παντελεήμονα», που έχουν ακουστεί από τύπους σαν τον Σ.Χατζάρα, είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη, καθώς ρίχνει λάδι στη φωτιά και επιχειρεί να «ηρωοποιήσει» ανθρώπους που θεωρούν ότι με τα μαχαίρια και τους βανδαλισμούς καταστημάτων μεταναστών θα λύσουν το μεταναστευτικό πρόβλημα, συνεπικουρούμενοι βεβαίως από τις «σκούπες» της αστυνομίας. Αυτή τη στιγμή έχουμε έναν άτυπο πόλεμο που διεξάγεται στην περιοχή και αν αυτό συνεχιστεί, η διαβίωση για όλους μας, Έλληνες και μετανάστες, θα είναι εφιαλτική. Ένα άμεσο αίτημα που μπαίνει είναι η εγκατάσταση παρατηρητηρίου ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε 24ωρη βάση στην περιοχή, υπό την αιγίδα της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, πριν να είναι αργά και έχουμε ανθρώπινο θύμα. Δεν είναι δυνατό στην Ελλάδα του 2010 μια γειτονιά της Αθήνας να τελεί υπό καθεστώς μιας ιδιότυπης χούντας και κανένας φορέας της Αριστεράς να μη λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Για τους ίδιους τους φασίστες, πάντως, και τα σχέδια που από καιρό έχουν εκπονήσει, όπως προκύπτει από τις αναλύσεις στα φασιστομπλόκ τους «Ο Άγιος Παντελεήμων είναι η αρχή...».
http://e-dromos.gr

Συντάκτης: Μαρίνα Βήχου

http://www.koutipandoras.gr/ArticleDetail.aspx?nodeSerial=001002019&nodeId=2&articleId=3764

Όταν το “ιερό” δεν έχει ιερό και όσιο

Το μοναστήρι της Παναγιάς της Χοζοβιώτισσας στην Αμοργό, λένε πως είναι το αποτέλεσμα ενός θαύματος. Σίγουρα είναι το αποτέλεσμα του θαύματος της ανθρώπινης πίστης. Και της ανάγκης των ανθρώπων να δώσουν στο μεταφυσικό ερώτημα για την ύπαρξή τους, μια υλική, πολύ υλική απάντηση. Δεν ξέρω αν ο Θεός θέλει κάτι τέτοιο, αλλά η άνθρωποι έτσι βολεύονται. Όπως και αν έχεις απαντήσει στο ερώτημα της δημιουργίας του κόσμου, πιστεύεις ή όχι στον Θεό, μπροστά στο μοναστήρι αυτό νιώθεις δέος. Μια αετοφωλιά, φτιαγμένη από ανθρώπους, μέσα στα βράχια. Από ανθρώπους που πίστευαν τόσο στο Θεό, ώστε να να φτιάξουν κάτι τόσο δύσκολο,που να υπονοεί την θεία παρέμβαση. Τετρακόσια σκαλοπάτια χρειάζεται να ανέβεις για να φτάσεις ως τη βράχινη πόρτα του μοναστηριού. Πίσω σου το απέραντο γαλάζιο της Αμοργού και μπροστά και πάνω σου ο ασβεστωμένος όγκος του μοναστηριού. Επί χίλια χρόνια, άνθρωποι ανεβαίνουν αυτά τα σκαλοπάτια για να καταθέσουν την πίστη τους. Με τον ίδιο τρόπο, την ίδια αγωνία και σίγουρα τις ίδιες εγωιστικές ελπίδες. “Εμένα Θεέ μου σώσε”. Ελάχιστα όντα για λίγο, αν όχι απέναντι στον Θεό, απέναντι στην πέτρα και την θάλασσα στην οποία γατζωθήκαμε πριν από εκατομμύρια χρόνια για να ζήσουμε. Όλα αυτά βεβαίως τα σκέφτεσαι λίγο εκ των υστέρων. Γιατί την ώρα εκείνη, ανεβαίνοντας, προσπαθείς να πάρεις ανάσα. Γύρω σου ο αέρας λυσσομανά, μαστιγώνει τα βράχια και συ δεν μπορείς να βάλεις δυο λίτρα απ αυτόν στα πνευμόνια σου για να ανασάνεις. Τετρακόσια σκαλοπάτια δεν είναι λίγα ακόμη και αν δεν καπνίζεις. Ακόμη και αν έχεις αμαρτίες που πρέπει να καταθέσεις. Φτάσαμε στην πόρτα του μοναστηριού λίγο πριν κλείσει. Έπρεπε να σκαρφαλώσουμε τα δέκα τελευταία σκαλοπάτια. Δυο νεαροί στέκονταν στο τελευταίο. Σηκώνουν το χέρι και σταματούν μια κυρία πριν από μας “Απαγορεύεται να μπείτε, η φούστα σας είναι κοντή” “Μα δεν είναι κοντή” “Είναι κοντή” “Η κυρία πριν από μένα έχει πιο κοντή” Οι φρουροί της πόρτας κοιτάζονται μεταξύ τους. Μάλλον συμφωνούν και της κάνουν νεύμα να περάσει. Δεν βγάζουν ωστόσο έξω, την κυρία που η φούστα της αποδεικνύεται πιο κοντή.Μεγάλη υπόθεση να είσαι ο φρουρός της σχετικότητας του σεμνού. Ανεβαίνω το προτελευταίο σκαλοπάτι και φτάνω μπροστά από την ιερά εξέταση των βράχων. “Δεν μπορείτε να μπείτε κύριε” μου λένε ευγενικά αλλά χαιρέκακα. “Γιατί;” “Φοράτε σορτς” “Δεν είναι σορτς, είναι μια γκρι βερμούδα” “Μόνο με παντελόνι” “Οι γυναίκες επιτρέπονται με παντελόνι” ρωτάω “Όχι είναι άσεμνο” “Και γιατί ο άντρας με παντελόνι είναι σεμνό και η γυναίκα είναι άσεμνο;” Οι φρουροί των ιερών και οσίων κοιτάχτηκαν μεταξύ τους και απάντησαν με ένα “έτσι το λένε οι πατέρες της εκκλησίας” “Ρε ποιοι πατέρες της Εκκλησίας, αυτοί φόραγαν μανδύες, φούστες δηλαδή, δεν υπήρχαν παντελόνια τότε” Οι μπάτσοι του Θεού έμειναν εμβρόντητοι αλλά συνήλθαν γρήγορα για να μου πετάξουν ένα “απαγορεύεται κύριε”. Παραμέρισα και κάθισα στα βράχια κοιτάζοντας μια το μοναστήρι και μια τη θάλασσα. Το μυαλό μου πήγε πολλά χρόνια πίσω. Παιδί τότε έβλεπα τη μάνα μου να μιλάει συνωμοτικά με την γειτόνισσα που είχε περάσει να την πάρει να πάνε στην εκκλησία. Το αυτί μου έπιανε τη φράση “ είμαι βρώμικη” που έλεγε η μάνα μου πριν αποχωρήσει χωρίς καμιά αντίρρηση η γειτόνισσα. Πέρασαν αρκετά χρόνια για να καταλάβω πως η εκκλησία θεωρούσε αμαρτία τον έμμηνο κύκλο των γυναικών και τους απαγόρευε την είσοδο. Η γυναίκα στη φάση αυτή της ζωής της (που ο Θεός άλλωστε είχε δημιουργήσει) ήταν αμαρτωλή και βρώμικη. Ούτε γυναίκα ,ούτε πιστή. Θυμήθηκα και τη γιαγιά μου που πήγαινε με τσεμπέρι στην εκκλησία γιατί ο παπάς έλεγε πως είναι άσεμνο να κυκλοφορούν οι γυναίκες άσκεπες. Θυμήθηκα και στην Τεχεράνη την θρησκευτική αστυνομία να μετράει με μεζούρα τις φούστες των γυναικών και τα μαλλιά των αντρών. Λόγοι μάλλον συγκυριακοί και συσχετισμών προφανώς, μας επέτρεψαν να μην είμαστε σήμερα Τεχεράνη. Οι δικοί μας μουλάδες προσπάθησαν αλλά για κάποιον λόγο έχασαν και υποχώρησαν (αφού ευλόγησαν πρώτα όλους τους Παττακούς και τους Παπαδόπουλους) . Η θρησκευτική καλοσύνη είχε πάντα δίδυμη αδελφή την υποκρισία. Η καλοσύνη δεν χρειάζεται προσδιορισμούς. Ή είσαι καλός ή δεν είσαι στη ζωή σου. Σκέτο. Κοίταξα τους οσιόμπατσους στην πόρτα του μοναστηριού και ετοιμάστηκα να τους πω διάφορα. Πως αν υπάρχει Θεός με έχει δει σίγουρα γυμνό, πως και ο Χριστός μπήκε στο ναό του Σολομώντα αντισυμβατικά, πως η πίστη δεν έχει μεζούρα, πως κάτω απ τα σεμνά ράσα σε όλο τον κόσμο κρύβεται η παιδοφιλία και η παραβατικότητα… Δεν υπήρχε κανένας λόγος. Κάποτε πιστοί με μεζούρα πέταξαν στις φλόγες ανθρώπους γιατί δεν ταίριαζαν στο μετρικό τους σύστημα. “Μπορώ να σε ρωτήσω κάτι” είπα μόνο στον ένα. “Αν έρθει σήμερα ο Εφραίμ από το Βατοπέδι θα τον αφήσετε να μπει στο μοναστήρι;” Ο ανθρωπάκος με κοίταξε με γουρλωμένα μάτια; “Μα βέβαια και θα τον αφήσουμε” Δεν είχα καμιά αμφιβολία. ΥΓ. Για όσους ενδιαφέρονται να διαβάσουν περί θρησκειών, μύθων, πίστης και υποκρισίας προτείνω το βιβλίο του Στέλιου Κανάκη “Ιερές Βλακείες”. Επειδή το φαινόμενο είναι διαχρονικό και δεν είναι εξαίρεση αλλά κανόνας. Ένας κανόνας που μας θέλει υποτακτικούς. Συντάκτης: Κώστας Βαξεβάνης http://www.koutipandoras.gr/ArticleDetail.aspx?nodeSerial=001002005&nodeId=15&articleId=3399

Τον είπε κανείς «ακροδεξιό»;

ΤΗ ΓΝΩΣΤΗ ΛΑΣΠΟΛΟΓΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΘΑΛΕΙΑΣ
ΔΡΑΓΩΝΑ ΜΕ ΤΑ ΧΑΛΚΕΥΜΕΝΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ,
ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΛΑΟΣ ΚΥΡΙΩΣ, ΤΗΝ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΕ
ΚΑΙ Ο ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ, ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΑ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΤΕΦΑΝΟ
ΛΗΝΑΙΟ, ΠΟΥ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΕΣ
ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ

Η Θάλεια Δραγώνα έστειλε ιδιωτικά επιστολή στον Μίκη Θεοδωράκη μαζί με τα επίμαχα βιβλία της, ώστε να διαπιστώσει εκείνος την άτεχνη εντέλει αλλά οπωσδήποτε κακόβουλη μαγειρική. Ο Μίκης Θεοδωράκης απάντησε με άλλη επιστολή στη Θάλεια Δραγώνα, όπου χωρίς μισή συγνώμη για τη συμμετοχή του στη λασπολογία, περνά κατευθείαν σε εφτασέλιδη επίθεση, κοντά τεσσάρων χιλιάδων λέξεων.

Παρένθεση 1: ακόμα και εθνικιστικά μπλογκ είχαν στο μεταξύ ομολογήσει δημόσια ότι παραπλανήθηκαν, όταν αναπαρήγαγαν τα υποτιθέμενα αποσπάσματα από έργα της Θάλειας Δραγώνα.

Την επιστολή του προς τη Θάλεια Δραγώνα τη δίνει στη δημοσιότητα ο ίδιος ο Μίκης Θεοδωράκης. Δημοσιότητα εν προκειμένω είναι ένα ιστολόγιο όπου συνεργάζονται γνωστοί ακροδεξιοί.

Η επιστολή αναδημοσιεύεται σε όλα τα ακροδεξιά ή και απροκάλυπτα φιλοναζιστικά ιστολόγια, με διθυραμβικούς τίτλους όπως «Καταπέλτης ο Μίκης» κτλ., και υμνητικά σχόλια για τον «Ένα», τον «Μοναδικό Έλληνα» κτλ.

Η επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη ξεκινά με τυπικές ευχαριστίες για τα βιβλία που του είχε στείλει η Θάλεια Δραγώνα και αμέσως συνεχίζει:

«Διάβασα επίσης στο Βήμα και τα Νέα τις συνεντεύξεις σας, οι οποίες όμως κινούνται μονάχα γύρω από δυο-τρεις φράσεις που σας αποδόθηκαν εδώ και πολύ καιρό, για να διαψευσθούν ύστερα από μεγάλη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση.

»Οι συνεντεύξεις αυτές και η μεγάλη προβολή τους (σε συνδυασμό με την φίμωση των αντιθέτων απόψεων) δεν πετυχαίνουν τίποτε άλλο παρά να αποκαλύπτουν στον ελληνικό λαό τους πανίσχυρους φίλους σας στα ΜΜΕ αποδεικνύοντας το εύρος και τα ερείσματα αλλά και τον συντονισμό της προσπάθειας που εξυφαίνεται με στόχο την αλλοίωση της εθνικής-ελληνικής μας ταυτότητας. Καθώς και τον τρόμο που δημιουργεί η αυξανόμενη παλλαϊκή αντίδραση στις απόψεις σας, που ακυρώνει την αρχική σας προσπάθεια να εκμεταλλευθείτε την αντίδραση του κ. Καρατζαφέρη βαφτίζοντας όσους διαφωνούν “ακροδεξιούς”.

»Τρόμος που φτάνει σε σημείο να προκαλεί συμπτώματα της “Λύσσας-Σόρος” σε υποταχτικούς κονδυλοφόρους όπως σ΄ αυτόν τον δυστυχή κ. Χάρη [σ.σ. αυτός είμαι εγώ· τιμή μου πλέον, Μίκη, ευχαριστώ!] σε σημερινό (9.1.10) ένθετο αθηναϊκής εφημερίδας...» Αρκούν, πιστεύω, αυτά τα ελάχιστα, για να δούμε τα προ πολλού γνωστά μας, την αμετροέπεια δηλαδή του Μίκη Θεοδωράκη, το σύνδρομο του παραγνωρισμένου και του φιμωμένου, τώρα και τη χυδαιολογία.

Τις απόψεις του Μίκη, σ΄ αυτήν ιδίως τη φάση, τις ξέρουμε, έχουν συζητηθεί και αλλού, τις βρίσκουμε έτσι κι αλλιώς μπροστά μας στην καθημερινή μας ζωή, στην καθημερινή αντιπαράθεση των διαφορετικών ιδεολογικών παρατάξεων και στρατοπέδων.

Εδώ ας σταθούμε στο «παράπονό» του, εύκολη καραμέλα-ψευδοεπιχείρημα, δική του και διάφορων άλλων αριστερογενών του πατριωτικού και ουσιαστικά πατριδοκαπηλικού μετώπου, ότι τον βάφτισε η Θάλεια Δραγώνα, η ίδια ή διά των «υποταχτικών κονδυλοφόρων» της, «ακροδεξιό».

Μα ποιος τον είπε ποτέ τον Μίκη, όσο κι αν διαφωνεί μαζί του, ακροδεξιό; Όσο γνωρίζω, κανένας.

Παρένθεση 2- Ουσιώδης διευκρίνιση: Συχνά μπορεί να συμπέσει κανείς σε επιμέρους στρατηγικούς στόχους και επιλογές με άτομα και παρατάξεις που διαπνέονται από διαμετρικά αντίθετες απόψεις, από διαμετρικά αντίθετη ιδεολογία. Πρόσφατο, ενδεικτικό παράδειγμα: ο πόλεμος του Ιράκ, που συνάντησε την καθολική σχεδόν αντίδραση, από την άκρα αριστερά ώς την άκρα δεξιά. Άλλο όμως συμπίπτω, ενδεχομένως και συνυπάρχω, π.χ. σε πορεία διαμαρτυρίας, δίνοντας ωστόσο πάντοτεσαφώς το ιδεολογικό μου στίγμα, και άλλο συνεργάζομαι.

Εν προκειμένω, στα εν γένει πατριδολογικά λ.χ., όπως στο «Σκοπιανό», στα ελληνοτουρκικά, στο Κυπριακό κ.ά., ο Μίκης Θεοδωράκης συμπίπτει σε βασικές εκτιμήσεις του με δηλωμένα ακροδεξιούς χώρους, κι αυτό καταρχήν και από μόνο του δεν σημαίνει τίποτα για την ιδεολογική ταυτότητά του. Απλώς όμως συμπίπτει;

Έχουμε μνήμη; Έστω πρόσφατη; Ο Μίκης Θεοδωράκης λοιπόν, μόλις προχτές, εξυμνούσε δημόσια τον επιφανέστερο εκπρόσωπο του χώρου, τον Χριστόδουλο, για τη στάση του στα συγκεκριμένα ζητήματα, μας προέτρεπε «να πλένουμε το στόμα μας προτού μιλήσουμε για τον Αρχιεπίσκοπο», και ξεσπάθωνε οργίλος ότι «το μοναδικό [...] επιχείρημα κατά του Αρχιεπισκόπου βασίζεται σε κάποια δήλωσή του ότι κατά τη διάρκεια της δικτατορίας εκείνος “μελετούσε”».

Ώστε ο αριστερός Μίκης Θεοδωράκης, μαχητής κατά της δικτατορίας, σε φυλακές και εξορίες όταν ο άλλος «μελετούσε», στηρίζει τον ήδη τότε γνωστό υβριστή προσώπων, θεσμών και πολιτεύματος. Τον εν πάση περιπτώσει, που είναι και το λιγότερο εντέλει, ακροδεξιό-για να μείνουμε στο θέμα μας, το οποίο σχετίζεται με το «παράπονο» του Μίκη Θεοδωράκη.

Έχουμε μνήμη; Ακόμα πιο πρόσφατη; Μόλις χτες ο Μίκης Θεοδωράκης έστειλε τηλεγράφημα στον Αντώνη Σαμαρά για τη νίκη του στην προεδρία της Νέας Δημοκρατίας, όχι για να τον συγχαρεί, κάτι που θα ήταν απολύτως κατανοητό, μα για να δηλώσει πως πανηγυρίζει κιόλας, για την καινούρια μέρα που ξημερώνει για την Ελλάδα:

«Αγαπητέ μου Αντώνη, πανηγυρίζω κι εγώ μαζί σου στην θριαμβευτική σου νίκη που διανοίγει μια νέα προοπτική για την Ελλάδα μας! Με αγάπη, δικός σου, Μίκης»!

Και για όποιον πίστεψε, ή ήθελε να πιστέψει, όπως εγώ, πως κάποια φάρσα θα ΄τανε αυτή, έσπευσε να δημοσιεύσει σ΄ όλες τις εφημερίδες, ο φιμωμένος, κοτζάμ ανάλυση για τα σημεία όπου ταυτίζεται με τον γνωστό για τις εθνικιστικές του θέσεις και ολέθριες πολιτικές Αντώνη Σαμαρά.

Όπου την ελπίδα για την πορεία και το μέλλον του τόπου, τη «νέα προοπτική», ο αριστερός Μίκης δεν τη βλέπει στην όποια και όποιων τάσεων αριστερά, δεν τη βλέπει στο όποιων σοσιαλιστικών αποχρώσεων ΠΑΣΟΚ, αλλά στη δεξιά, στη Νέα Δημοκρατία. Και όχι εν γένει στη δεξιά Νέα Δημοκρατία, αλλά στην προς τα ακροδεξιά Νέα Δημοκρατία του Αντώνη Σαμαρά.

Όχι, κανένας, όσο γνωρίζω, δεν τον είπε ακροδεξιό τον Μίκη.

Μόνο ο Μίκης.

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=30&ct=19&artid=4556855